Postanowienie o umorzeniu dochodzenia

PR 1 Ds. 1234/20/23 Warszawa, dnia 24.05.2024

POSTANOWIENIE

o umorzeniu dochodzenia

w trybie art. 308 k.p.k.

Jan Kowalski, prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście w Warszawie, w sprawie o znieważenie funkcjonariusza policji,

tj. o przestępstwo z art. 226 § 1 k.k.

działając na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.

postanowił:

umorzyć dochodzenie w sprawie:

I. mającego miejsce w dniu 12.03.2024 w Warszawie znieważenia słowami uznanymi powszechnie za obelżywe funkcjonariuszy policji podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych - tj. o przestępstwo z art. 226 § 1 k.k.

- wobec stwierdzenia, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.)

UZASADNIENIE

(nieobowiązkowe art. 325e § 1 k.p.k.)

W dniu 12.03.2024 do Szpitala Klinicznego im. Dzieciątka Jezus w Warszawie wezwani zostali funkcjonariusze Komendy Rejonowej Policji Warszawa-Śródmieście, Adam Nowak i Piotr Wiśniewski, pełniący w okolicy służbę patrolową. Powodem zgłoszenia było agresywne zachowanie Marka Zielińskiego, który w stanie nietrzeźwym trafił na oddział ratunkowy z rozciętym łukiem brwiowym. Po przybyciu na miejsce, funkcjonariusze obezwładnili krzyczącego i rzucającego się na sanitariuszy i lekarza Marka Zielińskiego i postanowili odwieźć go do Izby Wytrzeźwień. W trakcie transportowania go, Marek Zieliński wciąż zachowywał się bardzo agresywnie, szarpiąc się i wyzywając konwojujących go policjantów od "[...] i [...]" oraz używając innych, powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne słów, którymi to ww. poczuli się znieważeni.

Funkcjonariusze policji przesłuchani na tę okoliczność złożyli spójne, korespondujące ze sobą zeznania, zgodne z przedstawionym powyżej stanem faktycznym. W sprawie tej w trybie art. 308 § 1 k.p.k. przesłuchano również Annę Kowalską, lekarza który udzielał pomocy Markowi Zielińskiemu podczas jego pobytu na Oddziale Ratunkowym. Świadek ten potwierdził okoliczności podane przez pokrzywdzonych w części dotyczącej pobytu Marka Zielińskiego na terenie szpitala. Okoliczności te potwierdzili także przesłuchani w tej sprawie sanitariusze Tomasz Malinowski i Krzysztof Nowakowski.

Marek Zieliński przesłuchany w tej sprawie w trybie, o którym powyżej, w charakterze świadka z pouczeniem o treści art. 183 § 1 k.p.k. oświadczył, że nie może ustosunkować się do pytania, czy używał wulgarnych słów w stosunku do funkcjonariuszy policji, albowiem nie pamięta szczegółów przedmiotowego zdarzenia. Pamięta jedynie, że był bardzo zdenerwowany zachowaniem lekarza i innych pracowników Szpitala Klinicznego im. Dzieciątka Jezus w Warszawie, którzy stwierdzając, iż jest nietrzeźwy, zachowywali się w stosunku do niego obcesowo i zszyli jego ranę na łuku brwiowym bez znieczulenia, twierdząc, że jest tak bardzo pijany, że i tak niczego nie poczuje.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że mimo, iż sprawstwo Marka Zielińskiego, polegające na znieważeniu słowami uznanymi powszechnie za obelżywe funkcjonariuszy policji, Adama Nowaka i Piotra Wiśniewskiego podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych nie budzi wątpliwości, jednak analiza okoliczności zdarzenia prowadzi od wniosku, iż czyn ten nie stanowi przestępstwa wobec znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Czyn ten popełniono bowiem w zamkniętym radiowozie policji, bez udziału innych (postronnych) świadków zdarzenia, więc Marek Zieliński swoim zachowaniem nie dawał niewłaściwego przykładu innym osobom, które mogłyby go zinterpretować jako zachętę do podejmowania zachowań godzących w prawny porządek, a tym samym czyn ten nie można uznać za społecznie niebezpieczny. Wydaje się także, iż funkcjonariusze Komendy Rejonowej Policji Warszawa-Śródmieście, ze względu na specyfikę swojej pracy tj. przeprowadzanie interwencji w sytuacjach, gdzie bardzo często dochodzi do tego typu zachowań, powinni być bardziej odporni na kierowanie pod ich adresem zniewag, szczególnie w sytuacji, gdy sprawca działa pod wpływem alkoholu, często nieświadom swoich czynów.

Nadto, biorąc pod uwagę wiek, dotychczasową niekaralność osoby podejrzanej oraz okoliczności, jakie przedstawił w swoim zeznaniu, należy przypuszczać, iż zdarzenie to było pojedynczym wypadkiem w jego życiu.

Reasumując, stwierdzić należy, iż zarówno stopień zawinienia jak i stopień społecznej szkodliwości czynu powinien być oceniony jako znikomy.

Mając na uwadze powyższe, postanowiono umorzyć w tej sprawie postępowanie przed wszczęciem.

Prokurator

Jan Kowalski

Pouczenie:

1. Na powyższe postanowienie przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 306 § 1a k.p.k., art. 465 § 2 k.p.k.):

- stronom procesowym,

Sąd może utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie lub uchylić je i przekazać sprawę prokuratorowi celem wyjaśnienia wskazanych okoliczności bądź przeprowadzenia wskazanych czynności (art. 330 § 1 k.p.k.).

Jeżeli prokurator nadal nie znajdzie podstaw do wniesienia aktu oskarżenia wyda ponownie postanowienie o jego umorzeniu, pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § 1a k.p.k. (tj. prawo do złożenia zażalenia, które zostało uwzględnione przez sąd) może w takim przypadku wnieść akt oskarżenia do sądu w terminie miesiąca od daty doręczenia odpisu postanowienia, które jest równoznaczne z zawiadomieniem o postanowieniu w rozumieniu art. 55 § 1 k.p.k. (art. 330 § 2 k.p.k., art. 55 § 1 k.p.k.). Akt oskarżenia winien spełniać wymogi określone w art. 55 § 1 i 2 k.p.k.

Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania (art. 55 § 3 k.p.k.).

2. Uprawnionym do złożenia zażalenia, o którym mowa w art. 306 § 1a k.p.k., przysługuje prawo przejrzenia akt sprawy (art. 306 § 1b k.p.k.).

3. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem prokuratora, który wydał postanowienie. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od daty doręczenia odpisu postanowienia i jest zawity. Zażalenie wniesione po upływie tego terminu jest bezskuteczne (art. 122 § 1 i 2, art. 460 k.p.k.).

Zarządzenie:

Stosownie do art. 100 §4 k.p.k., odpis postanowienia doręczyć:

1) pokrzywdzonemu: Adam Nowak, Piotr Wiśniewski; ul. Marszałkowska 1, 00-001 Warszawa

Prokurator

Jan Kowalski