Wyrok Sądu Rejonowego

XII K 1234/23 dnia 24 maja 2024 r.

WYROK w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Sąd Rejonowy w Warszawie-Śródmieściu w Warszawie w dniu 24 maja 2024 r. w Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: Anna Kowalska Protokolant: Jan Nowak Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście - Maria Wiśniewska

po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2024 r. sprawy: Karolina Malinowska urodzonej dnia 12 marca 1998 r. w Krakowie, córki Adama i Anny z d. Zielińska

oskarżonej o to, że:

w dniu 15 stycznia 2024 r. w Warszawie w pociągu pospiesznym relacji Warszawa - Kraków posłużyła się uprzednio podrobioną poprzez wklejenie swojego zdjęcia, legitymacją szkolną nr 1234567/2023, wydaną przez Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Krakowie na nazwisko Anna Nowakowska, tj. przestępstwo z art. 270 § 1 k.k.

1. Oskarżoną uznaje za winną zarzucanego jej czynu opisanego wyżej, tj. przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i za ten występek na podstawie art. 270 § 1 k.k. wymierza jej karę czterech miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze dwudziestu godzin w stosunku miesięcznym. 2. Na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzeka przepadek legitymacji szkolnej zapisanej w wykazie dowodów rzeczowych pod poz. 1. 3. Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Rejonowy Warszawa-Śródmieście w Warszawie koszty sądowe w wysokości 300 złotych, a w oparciu o art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2015 r. Nr 1801, poz. 1234 z późn. zm.) wymierza jej opłatę w kwocie 300 złotych.

Anna Kowalska

UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2024 r. Karolina Malinowska zamierzała pojechać pociągiem do swojego kolegi. Gdy przyszła jednak na dworzec, okazało się, że kasy biletowe są już zamknięte. Powiedziała zatem konduktorowi, że bilet zakupi w pociągu i wsiadła do wagonu. Będąc już w środku zorientowała się, że nie ma wystarczającej ilości pieniędzy na droższy bilet nabywany u konduktora. Wówczas przypomniała sobie, że posiada przy sobie legitymację szkolną swojej kuzynki Anna Nowakowska, którą ta dała jej na przechowanie, gdy wspólnie udawały się na zakupy. Postanowiła, iż przyklei swoje zdjęcie na legitymację i w ten sposób będzie mogła kupić bilet ulgowy. Konduktor, sprzedając jej bilet, nie zorientował się, że legitymacja jest podrobiona. Spostrzegł to dopiero rewizor w okolicach Grodziska Mazowieckiego i zatrzymał legitymację. Natychmiast po zatrzymaniu pociągu oskarżona udała się do bankomatu i uiściła wpłatę dodatkową na rzecz PKP Intercity. Oskarżona nie posiadała jeszcze własnej legitymacji studenckiej. Karolina Malinowska ma aktualnie 26 lat, jest panną, nie ma dzieci, studiuje na pierwszym roku Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nie była do tej pory karana za przestępstwa, ani za wykroczenia.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

- wyjaśnień oskarżonej (k -1, 2 w zw. z k. 3) - zeznań świadków Piotr Kowalski (k. 4 w zw. z k. 5), Jan Nowak (k. 6 w zw. z k. 7) - dokumentów: zawiadomienia (k. 8 w zw. z k. 9), raportu (k. 10 w zw. z k. 11), protokołu (k. 12 w zw. z art. 270), pokwitowania (k. 13 w zw. z k. 14), legitymacji i jej kserokopii (k. 15 w zw. z k. 16), informacji (k. 17 w zw. z k. 18), danych z PKP Intercity (k. 19 w zw. z k. 20), pisma oskarżonej (k. 21 w zw. z k. 22), pisma Anna Nowakowska (k. 23 w zw. z k 24), informacji (k. 25 w zw. z k. 26), danych o karalności za wykroczenia (k. 27 w zw. z k. 28), pisma z Uniwersytetu Jagiellońskiego (k. 29 w zw. z k. 30).

Oskarżona, zarówno w toku postępowania przygotowawczego (k. 1), jak i przed Sądem (k. 2), przyznała się do zarzucanego jej czynu i złożyła konsekwentne i wyczerpujące wyjaśnienia. Sąd nie zakwestionował wyjaśnień Karoliny Malinowskiej, albowiem w sposób logiczny i spójny z innymi dowodami, którym Sąd dał wiarę, przedstawiają przebieg zdarzenia i dlatego dał im wiarę w całej rozciągłości. Sąd nie zakwestionował zeznań świadków Piotr Kowalski (k. 4) i Jan Nowak (k. 6), albowiem osoby te zeznają wyłącznie co do okoliczności im znanych, a ponadto świadek Piotr Kowalski, jako osoba postronna, w żaden sposób nie jest zainteresowany wynikiem procesu i Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw skutkujących odmówieniem mu przymiotu wiarygodności. Świadkowie zeznają w sposób spójny z korespondującymi im wyjaśnieniom oskarżonej i dlatego Sąd dał im wiarę w całej rozciągłości. Sąd, podobnie jak strony, nie zakwestionował także zgromadzonych i ujawnionych dokumentów, albowiem zostały sporządzone przez uprawnione podmioty w zakresie ich kompetencji oraz we właściwej formie.

Sąd zważył, co następuje.

W myśl normy prawnej wyrażonej w treści art. 270 § 1 k.k. popełnia przestępstwo ten, kto w celu użycia za autentyczny podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Nie ulega wątpliwości, iż Karolina Malinowska swoim zachowaniem wyczerpała ustawowe znamiona opisanego powyżej przestępstwa. Będąc w pociągu, przerobiła legitymację szkolną cudzej osoby w ten sposób, iż przykleiła swoje zdjęcie. Dokonała tego z zamiarem okazania konduktorowi podczas zakupu biletu i zamiar ten zrealizowała, następnie taki dokument przedstawiając jako autentyczny. W ocenie Sądu Rejonowego oskarżona popełniła przypisane jej przestępstwo w zamiarze bezpośrednim. Wiedziała, że popełnia czyn zabroniony (k. 1) i chciała tego. Wśród okoliczności obciążających, przyjętych przez Sąd przy wymiarze kary, znalazła się nagminność czynów popełnionych w podobny sposób. Jako okoliczności łagodzące Sąd uwzględnił dotychczasową niekaralność oskarżonej, zarówno za przestępstwa, jak i wykroczenia oraz postawę Karoliny Malinowskiej po popełnieniu przestępstwa i w toku całego postępowania. Sankcja wskazana jest w treści art. 270 § l k.k. w trojaki sposób. Sąd za popełnienie powyższego przestępstwa może wymierzyć jedną z trzech rodzajowo tam wskazanych kar: - grzywny, - ograniczenia wolności, - pozbawienia wolności do lat 2. Sąd nie zdecydował się na orzeczenie najłagodniejszej rodzajowo kary. Treść art. 33 § 3 k.k. w sposób dobitny podkreśla że, wobec studentki, pozostającej na utrzymaniu rodziców orzekanie takiej kary jest niecelowe. Ponadto okoliczność obciążająca stanowiąca oddźwięk prewencji generalnej nie przemawia za wymierzeniem oskarżonej najłagodniejszej rodzajowo kary. Potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa jednoznacznie wymagają, wobec nagminności przestępstw popełnionych w podobny sposób, traktowanie sprawców tych przestępstw surowo i nieuchronnie. Gdyby orzekać samoistną grzywnę wobec oskarżonej, z powodów podanych powyżej, nie mogła ona być wysoka. Natomiast taki wymiar grzywny z całą pewnością nie odpowiadałby potrzebom prewencji generalnej, a i w zakresie adekwatności tej kary do winy oskarżonej, zachodziłyby znaczne wątpliwości. Sąd nie orzekł wobec oskarżonej najsurowszej rodzajowo kary, tj. kary pozbawienia wolności, przyjmując, iż taka decyzja byłaby nie do zaakceptowania z uwagi na dotychczasową niekaralność oskarżonej oraz jej postawę po popełnieniu przestępstwa. Karolina Malinowska niezwłocznie po opuszczeniu pociągu uiściła karę na rzecz PKP Intercity, a w toku postępowania, a zwłaszcza przed Sądem wyraziła skruchę, przepraszając za swoje postępowanie. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł wobec oskarżonej karę ograniczenia wolności w wymiarze 4 miesięcy i 20 godzin w stosunku miesięcznym. W przekonaniu Sądu wymierzona w wyroku kara poprzez pracę uświadomi oskarżonej nieopłacalność popełnienia przestępstwa i spowoduje, iż oskarżona, przed dokonaniem czynu grożącego porządkowi prawnemu, nie będzie pochopnie podejmować decyzji, lecz zastanowi się, rozważając opłacalność i potrzebę takiego postępowania. Sąd nie zgodził się z oskarżycielem, iż orzeczona kara winna zostać orzeczona w wymiarze 6 miesięcy. Karę tę wprawdzie wymierzać można aż do 12 miesięcy, jednak z uwagi na omówione powyżej szczegółowo okoliczności łagodzące, Sąd uznał, iż kara orzeczona w wymiarze wskazanym w pkt 1 tenoru wyroku spełni cele stawiane niniejszemu postępowaniu. Tym samym, w tej części Sąd położył nacisk na indywidualne oddziaływanie kary. Również orzeczenie minimalnej ilości godzin w stosunku miesięcznym podyktowane było zaprezentowanymi powyżej argumentami. Na podstawie przepisów powołanych w pkt 2 wyroku, Sąd, mając taki obowiązek, orzekł przepadek legitymacji, którą podrobiła, i którą posługiwała się oskarżona. O kosztach Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych w pkt 3 tenoru wyroku.

Anna Kowalska