Wyrok Sądu Okręgowego

II K 123/23 dnia 20 kwietnia 2023 r.

WYROK w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Sąd Okręgowy w Warszawie w kwietniu 2023 r. Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący: SSO Anna Kowalska

Sędziowie: SSO Jan Nowak

SSO Maria Wiśniewska (spr.)

Protokolant: Adam Zieliński

przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej w Warszawie: Piotr Jankowski

po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. sprawy:

Jan Kowalski

oskarżonego o przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 15 marca 2023 r. (sygn. akt II K 234/22)

1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.

2. Zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym nie wymierza mu opłaty sądowej.

SSO Anna Kowalska SSO Jan Nowak SSO Maria Wiśniewska

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Warszawie, Wydział I Karny, wyrokiem z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II K 234/22, uznał oskarżonego Jan Kowalski za winnego tego, że:

1. w okresie od stycznia 2021 r. do grudnia 2022 r. w Warszawie uporczywie uchylał się od ciążącego na nim z mocy postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie, sygn. akt: I K 123/20 obowiązku opieki przez niełożenie renty alimentacyjnej w wysokości po 500 zł na rzecz małoletnich synów Piotr i Paweł Kowalski, przez co naraził ich na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. Za powyższe Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

2. w okresie od stycznia 2022 r. do marca 2022 r. w Warszawie znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żoną Anna Kowalska w ten sposób, że bił ją po całym ciele, szarpał, używał wobec niej słów obraźliwych, groził doprowadzeniem do załamania nerwowego, a w dniu 15 marca 2022 r., uderzając smyczą z metalową sprzączką spowodował liczne sińce na twarzy, kończynach górnych i dolnych, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na czas nieprzekraczający 7 dni, tj. o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. Sąd Rejonowy połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone za wyżej opisane przestępstwa i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W końcu w ostatnim punkcie wyroku orzekł o kosztach postępowania i opłacie, decydując się na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 2000 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 49, poz. 551 z późn. zm.) zwolnić oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości i nie wymierzać mu opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w części dotyczącej kary. Apelujący podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, polegającą na niezastosowaniu warunkowego zawieszenia jej wykonania. W konkluzji obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat.

Sąd Okręgowy zauważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadną.

Na wstępie wskazać należy, iż o "rażącej niewspółmierności kary" w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. nie można mówić w sytuacji, gdy sąd wymierzając karę, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, czyli wówczas, kiedy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową, wynikającą z reguł zawartych w art. 53 § 1 k.p.k., zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary.

Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wnikliwy i wyczerpujący poddał analizie całość materiału dowodowego, wskazując jakie okoliczności uznał za udowodnione i w oparciu o jakie dowody poczynił ustalenia faktyczne. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia niewątpliwie wymagania stawiane przez przepis art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Nie został także naruszony wyrażony w przepisie art. 424 § 1 pkt 2 wymóg wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Uzasadnienie zawiera bowiem precyzyjny wywód, z którego wynika, jaki przepis prawa został przez oskarżonego naruszony i dlaczego winien on z tego tytułu ponieść odpowiedzialność karną. Ponadto sąd I instancji zgodnie z zasadami określonymi w przepisach art. 53 k.k. i przy uwzględnieniu wymienionych tam elementów mających znaczenie dla prawidłowego orzeczenia o karze, uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Twierdzenie zawarte w apelacji, że kary pozbawienia wolności wymierzonej przez Sąd Rejonowy oskarżonemu jest rażąco niewspółmierna, jest w sposób oczywisty błędne i nie znajduje oparcia w aktach sprawy.

Przede wszystkim zważyć należy, iż istnienie w kodeksie karnym instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności uzasadnione jest tym, że w stosunku do niektórych nie zdemoralizowanych, okolicznościowych przestępców sam fakt procesu karnego, zakończonego wyrokiem skazującym na karę pozbawienia wolności może się okazać niekiedy dostateczną dla nich nauką na przyszłość i wobec tego pobyt takich sprawców w zakładzie karnym byłby niecelowy. Warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres próby stanowi środek dopingujący sprawcę do przestrzegania porządku prawnego, co należy rozumieć jako nie dopuszczanie się przez niego zamachu na porządek prawny.

Jak wynika z powyższego, za przyjęciem pozytywnej prognozy, że sprawca bez wykonania wymierzonej mu kary będzie przestrzegał porządku prawnego, przemawia między innymi nienaganny do czasu popełnienia czynu sposób jego życia. Sąd rejonowy prawidłowo przyjął, iż co do oskarżonego nie można takiej pozytywnej prognozy przyjąć.

Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż słusznie Sąd I instancji przyjął, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. oraz przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Oskarżony dopuszczając się wyżej wymienionych czynów godził w jedno z najważniejszych, obok życia, dóbr, jakim jest rodzina. Osobami pokrzywdzonymi były osoby dla niego najbliższe dwoje małoletnich synów oraz żona.

Za przypisane oskarżonemu Jan Kowalski przestępstwa Sąd I instancji zasadnie wymierzył mu odpowiednio jednostkowe kary 6 miesięcy i 1 roku pozbawienia wolności, łącząc je następnie w karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Mając na uwadze wcześniejszą karalność oskarżonego oraz fakt, iż w aktach sprawy znajduje się także akt oskarżenia dotyczący kolejnego czynu z art. 207 k.k., którego popełnienia oskarżony miał się dopuścić w okresie od kwietnia 2022 r. do czerwca 2022 r., a więc już w trakcie trwania postępowania w niniejszej sprawie. Słusznie więc Sąd Rejonowy nie zawiesił wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby, albowiem jak zostało to wykazane powyżej, oskarżony nie zasługuje na dobrodziejstwo określone w art. 69 k.k., a jego zachowanie zarówno przed, jak i po popełnieniu zarzucanych mu przestępstw wskazuje, że jest on jednostką niepoprawną i wysoce zdemoralizowaną, co do której tylko kara bezwzględna pozbawienia wolności może przynieść jakiekolwiek skutki wychowawcze, a także uniemożliwić oskarżonemu prowadzenie pojazdów mimo orzeczonego zakazu i to jeszcze pod wpływem alkoholu.

Podnoszone przez obrońcę oskarżonego okoliczności dotyczące życia rodzinnego i osobistego Jan Kowalski nie mają wpływu na wymiar kary w przedmiotowej sprawie, bowiem oskarżony jest człowiekiem dorosłym, w pełni świadomym dokonywanych wyborów i o skutkach swojego zachowania winien był pomyśleć przed popełnieniem przestępstwa, zwłaszcza, iż był już wcześniej karany.

W tym stanie rzeczy Sąd odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia apelacji i wobec tego utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Sąd na podstawie art. 624 k.p.k. i art. 17 ustawy z dnia 23 maja 2000 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 49, poz. 443 z późn. zm.) zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za II instancję uwzględniając jego wyjątkowo ciężką sytuację materialną potwierdzoną przez wywiad kuratora sądowego.

SSO Anna Kowalska SSO Jan Nowak SSO Maria Wiśniewska