Wyrok Sądu Rejonowego

Sygn. akt I C 1234/23 dnia 15.03.2024

WYROK

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Sąd Rejonowy w Warszawie, I Wydział Cywilny, Sygn. akt I C 1234/23

w składzie:

Przewodniczący: Anna Nowak

Protokolant: Jan Kowalski

po rozpoznaniu dnia 15.03.2024 w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa: Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z o.o.

przeciwko: Maria Wiśniewska

o zapłatę: 75,00 zł

1.   Oddala powództwo.

2.   Zasądza od powoda na rzecz pozwanej koszty procesu, pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.

Anna Nowak

Sygn. akt I C 1234/23 dnia 15.03.2024

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 15.01.2024 powód Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z o.o. wniósł o zasądzenie od pozwanej Marii Wiśniewskiej kwoty 75,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot: 50,00 zł od dnia 02.01.2024 do dnia zapłaty, oraz 25,00 zł od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód podał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 Prawa przewozowego pasażer przez samo zajęcie miejsca w środku transportu komunikacji miejskiej powoda zawiera umowa przewozu, a tym samym zobowiązany jest do zapłaty należności za świadczoną usługę. Nie posiadanie wymaganego biletu przejazdowego upoważnia powoda do wręczenia stosownego dokumentu opłaty dodatkowej, a pozwany zobowiązany do jej zapłaty w terminie 7 dni. Powód jest uprawniony do dochodzenia roszczenia określonego w pozwie wobec uchylania się przez pozwanego do zobowiązań wynikających z umowy przewozu.

W dniu 20.01.2024 został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

Sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty złożył pozwana Maria Wiśniewska skarżąc go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 30.12.2023 utraciła legitymację studencką nr 123456 wydaną przez Uniwersytet Warszawski. Fakt ten niezwłocznie tj. tego samego dnia zgłosiła w sekretariacie wydziału, co zostało odnotowane. Jednocześnie nie wystąpiła o wydanie nowego dokumentu w miejsce utraconego z uwagi na przekroczenie wieku upoważniającego do korzystania ze zniżek za przyjazdu ulgowe i zbliżający się koniec studiów - nowej legitymacjo nie otrzymała. W dniu 02.01.2024 osoba posługująca się legitymację pozwanej korzystała z komunikacji miejskiej w Warszawie nie posiadając ważnego biletu. W czasie kontroli osoba ta okazała ww. legitymację, która posłużyła jako jedyny dokument stwierdzający tożsamość pasażera. Mandat nie został przez osobę ukarany przyjęty ani podpisany.

Monit przesądowy wzywający do zapłaty został przysłany na adres ul. Kwiatowa 12, 00-001 Warszawa pozwanej i został odebrany przez matkę pozwanej. Pozwana ustosunkowała się do wysuniętych zarzutów pismem z dnia 10.01.2024, w którym wskazała, iż to nie ona jechała środkiem komunikacji miejskiej w Warszawie 02.01.2024, a legitymacja, którą wylegitymował się pasażer, została przez nią utracona 2 tygodnie wcześniej. Potwierdziła fakt niezwłocznego zgłoszenia utraty dokumentu na uczelni i podała kontakt do sekretariatu wydziału. Na marginesie tylko nadmieniła, że dane wskazane w monicie nie były prawidłowymi danymi pozwanej. Powyższe fakty zostały zignorowane przez powoda. Roszczenie powoda jest bezzasadne, ponieważ to nie pozwana jechała środkiem komunikacji miejskiej w Warszawie 02.01.2024 bez ważnego biletu. Błędne skierowanie roszczenia o zapłatę przeciwko niej wynika z faktu posłużenia się przez osobę trzecią utraconą 30.12.2023 legitymację studencką pozwanej.

Sąd ustalił, co następuje:

Pozwana Maria Wiśniewska w dniu 30.12.2023 utraciła legitymację studencką nr 123456 wydaną przez Uniwersytet Warszawski. Tego samego dnia zgłosiła powyższy fakt w sekretariacie wydziału.

(dowód: zeznania pozwanej Marii Wiśniewskiej - k. 23, zaświadczenie o ukończeniu studiów wyższych z dnia 10.02.2024 - k. 24)

Powyższy stan faktyczny sąd oparty na zeznaniach pozwanej oraz wymienionym wyżej dokumencie. Zeznania pozwanej Marii Wiśniewskiej były w pełni wiarygodne, pozwana mówiła w sposób logiczny, spójny, potrafiła przekonująco odpowiedzieć na wszystkie zadane jej pytania. Jej zeznania korespondowały z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym.

Zeznania świadka Piotr Malinowski były wiarygodne, ale nieprzydatne do ustalenia stanu faktycznego. Świadek nie rozpoznał pozwanej, nie pamiętał żadnych okoliczności związanych z jazdą bez biletu przez pozwaną. Potwierdził jedynie, że wypisał dokumenty, których kserokopie znajdują się na k. 15

Sąd na podstawie art. 250 § 1 i 2 k.p.c. oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z kserokopii dokumentów na k. 15, tj. opłat dodatkowych, gdyż pozwana zakwestionowała ich autentyczność, a powód wezwany do przedłożenia ich nie przedłożył.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było bezzasadne.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 z późn. zm.) umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.

Zgodnie z art. 33a ust. 3, 3a i 3b Prawa przewozowego w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona pobierają właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawiają wezwanie do zapłaty. W razie stwierdzenia braku ważnego dokumentu poświadczającego uprawnienie do bezpłatnego albo ulgowego przejazdu przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona pobierają właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawiają wezwanie do zapłaty. Pobrana należność za przewóz i opłata dodatkowa, po uiszczeniu opłaty manipulacyjnej odpowiadającej kosztom poniesionym przez przewoźnika, podlegają zwrotowi, a w przypadku wezwania do zapłaty - umorzeniu, w przypadku udokumentowania przez podróżnego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia przewozu, uprawnień do bezpłatnego lub ulgowego przejazdu. W razie posiadania przez podróżnego ważnego dokumentu przewozu, którego nie miał podczas przejazdu, do zwrotu i umarzania należności za przewóz i opłaty dodatkowej stosuje się przepis ust. 3a zdanie drugie.

Zgodnie z art. 6 k.c. na powodzie spoczywał ciężar wykazania w toku procesu, tego że pozwana wsiadła do środka jego transportu bez uiszczenia opłaty za przewóz. Powód tego nie wykazał. Nie przedstawił oryginałów opłat dodatkowych, do czego był wzywany, co pozwoliłoby ustalić ich autentyczność. Jego wniosek o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu musiał zostać oddalony. Powód nie przedłożył także kopii opłat o numerach 001/2024 i 002/2024, co pozwoliło ustalić, kiedy został rzeczywiście wystawiony druk opłaty dodatkowej 001/2024, pozwana kwestionowała bowiem, że został wystawiony 02.01.2024. Zawnioskowany przez powoda świadek Piotr Malinowski zeznał, że nie zna pozwanej i nie wie, czy to ona jechała bez biletu. Jeśli istniała sytuacja, którą opisał w pozwie powód, to z niczego nie wynika, że była nią pozwana. Osoba ta (skontrolowana) nie podpisała bowiem druku opłaty dodatkowej, a jak wyżej wskazano świadek Piotr Malinowski nie rozpoznał pozwanej jako osoby, którą wskazał w druku opłaty dodatkowej. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 16 ust. 1 i 33a Prawa przewozowego powództwo należało oddalić. Już tylko na marginesie należy wskazać, że pozwana wykazała, że to nie ona jechała tramwajem nr 15 bez opłacenia biletu. Przemawiają za tym wiarygodne zeznania pozwanej i powołane zaświadczenie z dnia 10.02.2024.

O kosztach zawartych orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 108 § 1 k.p.c. szczegółowo wyliczenie pozostawiając Referendarzowi Sądowemu.

Anna Nowak