Wyrok Sądu Pracy

III K 123/23 dnia 15 marca 2023 r.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Rejonowy w Warszawie, ul. Nowowiejska 27, 00-665 Warszawa

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Anna Kowalska

Ławnicy: Jan Nowak, Maria Wiśniewska

Protokolant: Piotr Zieliński

po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. w Warszawie

przy udziale -

na rozprawie

sprawy z powództwa Jan Kowalski

przeciwko Szkoła Podstawowa nr 10 w Warszawie, ul. Mokotowska 17

o przywrócenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy

I. oddala powództwo,

II. przyznaje adwokatowi Tomaszowi Malinowskiemu kwotę 1200 zł (słownie: tysiąc dwieście złotych) podwyższoną o podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, a kwotę tę nakazuje wypłacić ze środków Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Warszawie, przejmując ją na rachunek Skarbu Państwa,

III. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa prawnego pozwanego.

/-/ Jan Kowalski /-/ SSR Anna Kowalska /-/ Piotr Zieliński

III K 123/23

UZASADNIENIE

Powód Jan Kowalski pozwem z dnia 10 lutego 2023 r. wniesionym przeciwko Szkole Podstawowej nr 10 w Warszawie domagał się uznania wypowiedzenia jego umowy o pracę z dnia 31 stycznia 2023 r. za czynność bezpodstawną i przywrócenia do pracy. Powód wnosił również o zasądzenie 5000 zł wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.

W uzasadnieniu pozwu podał, że zarzut niedopełnienia przez niego obowiązków pracowniczych mający polegać na tym, że w dniu 20 stycznia 2023 r., około godziny 19:00 wpuścił ucznia na jej teren, a następnie nie dopilnował, bądź umożliwił mu dostęp do dziennika szkolnego w celu wpisania ocen, jest bezpodstawny. Dodatkowo podnosił, iż jeżeli w ogóle wpuścił do szkoły ucznia to było to zgodne z utartymi wieloletnimi zwyczajami akceptowanymi przez dyrekcje szkoły i że dokonał tego zgodnie z istniejącymi przepisami (zwyczajami). Powód wskazał również, że wypełnił obowiązek przebywania przy drzwiach wyjściowych w czasie 18:00-20:00 trenujących grup na sali gimnastycznej i na siłowni oraz lustracji wzrokowej holi. Zasugerował ponadto, iż cała przedmiotowa sprawa i nałożona na niego kara wynika z długotrwałego ostracyzmu dotyczącego jego osoby ze strony dyrekcji szkoły, który potwierdza okoliczność, że rozwiązano z nim umowę w trakcie trwania prowadzonego przez Policję postępowania wyjaśniającego (pozew k. 10).

W odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu argumentował, że roszczenia powoda są wzajemnie sprzeczne, z uwagi na okoliczność, że pracodawca zwolnił powoda z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Tym samym do dnia 30 kwietnia 2023 r., tj. dnia rozwiązania umowy o pracę, nadal powód będzie otrzymywał należne mu wynagrodzenie.

Ponadto pełnomocnik pozwanego podniósł, iż w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę, zgodnie z art. 30 § 4 k.p. pozwany wskazał przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę. Stanowił ją fakt, iż powód zatrudniony jako dozorca, do którego obowiązków należało pilnowanie mienia i porządku w szkole po godzinach lekcyjnych w dniu 20 stycznia 2023 r. wpuścił na teren szkoły i udostępnił uczniom Piotrowi Wiśniewskiemu i Markowi Nowakowi dziennik lekcyjny klasy 8a i umożliwił tym uczniom wpisanie do dziennika dwóch ocen. Według wiedzy pozwanego z protokołów zeznań wyżej wskazanych uczniów wynika, że powód nie tylko wpuścił tych uczniów, ale umożliwił im wpisanie przez osobę nieuprawnioną ocen. Twierdzenie to pełnomocnik pozwanego sprostował na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2023 r. wskazując, iż powód jedynie umożliwił wpisanie ocen przez ucznia, natomiast sam tych ocen nie wpisał.

W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na pozew pełnomocnik pozwanego powołując się na treść postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych, wskazał, iż jak wynika z zarzutu powód podejrzany jest o czyn z art. 271 k.k. Dodatkowo podniósł, że twierdzenie powoda, iż wpuścił on ucznia do szkoły zgodnie z utartymi wieloletnimi zwyczajami akceptowanymi przez dyrekcję oraz zgodnie z przepisami, dowodzi, iż powód nie rozumiał swoich obowiązków i nie dopełnił ich, a tym samym pozwany miał prawo do rozwiązania z powodem umowy o pracę z podanych w wypowiedzeniu przyczyn. W jego opinii opisane zachowanie powoda w dniu 20 stycznia 2023 r. upoważniało pozwanego do rozwiązania z powodem umowy o pracy w trybie art. 52 k.p., a nie w trybie art. 30 k.p. (odpowiedź na pozew k. 25, protokół rozprawy k. 40, postanowienie k. 30, zawiadomienie k. 15, protokoły zeznań k. 20).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód Jan Kowalski od dnia 1 maja 2020 r. był zatrudniony u pozwanego - Szkoła Podstawowa nr 10 w Warszawie, na stanowisku dozorcy, w wymiarze 1/2 etatu. Podstawą stosunku pracy była zawarta w dniu 1 maja 2020 r. umowa o pracę na czas określony, zobowiązująca powoda do świadczenia pracy od dnia 1 maja 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. (umowa o pracę z dnia 1 maja 2020 r., k. 5 akt osobowych powoda).

W dniu 1 maja 2021 r. między powodem a pozwanym zawarta została kolejna umowa o pracę na czas określony (od dnia 1 maja 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r.) w wymiarze etatu i rodzaju stanowiska takim samym jak w poprzedzającej ją umowie z dnia 1 maja 2020 r. (umowa o pracę z dnia 1 maja 2021 r., k. 10 akt osobowych powoda).

W przeddzień rozwiązania wyżej wskazanej umowy o pracę, tj. w dniu 29 kwietnia 2022 r., powód i pozwany zawarli umowę o pracę na czas nieokreślony. Powód tak jak poprzednio miał zajmować stanowisko dozorcy w wysokości 1/2 etatu. Jako termin nawiązania stosunku pracy strony wskazały dzień 1 maja 2022 r. (umowa o pracę z dnia 29 kwietnia 2022 r., k. 15 akt osobowych powoda).

Każda z wyżej wskazanych umów o pracy zawierała oświadczenia powoda o treści: "Zapoznałem się z regulaminem pracy" (bezsporne).

W nocy z dnia 19 stycznia 2023 r. na 20 stycznia 2023 r. powód pracował w szkole jako dozorca. Powód znał świadka Piotra Wiśniewskiego, gdy chłopiec miał 10 lat. W dniu 21 stycznia 2023 r. tj. w dniu konfrontacji ze świadkiem Piotrem Wiśniewskim w gabinecie dyrektora szkoły stwierdził, iż go nie poznał. Piotr Wiśniewski również przyznał, iż nie zna powoda. Tego samego dnia Piotr Wiśniewski poszedł do powoda i prosił, aby ten przejął winę na siebie z obawy przed wyrzuceniem ze szkoły (wyjaśnienia powoda, k. 35).

Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2023 r. powód potwierdził swoje wcześniejsze wyjaśnienia zmienił jednak datę zdarzenia na 21 stycznia 2023 r. Zaprzeczył jednocześnie przebiegowi rozmowy przedstawionemu przez świadka Piotra Wiśniewskiego na rozprawie w tym samym dniu. Stwierdza, że chłopcem ktoś specjalnie steruje (zeznania powoda k. 45).

W dniu 20 stycznia 2023 r. po godzinie 19:00 wieczorem świadek Piotr Wiśniewski przyszedł wraz z kolegą Markiem Nowakiem do szkoły w trakcie pełnienia dyżuru przez powoda w celu dopisania sobie i koledze Markowi Nowakowi ocen z dwóch przedmiotów. Kolega pozostał poza szkołą, podczas, gdy świadek Piotr Wiśniewski poszedł do pokoju dozorcy. Ten poznał świadka jako syna swojego byłego pracownika. Świadek również znał powoda. Szkolny dziennik znajdował się już na biurku w pokoju dozorców. Po dokonaniu wpisów powód poinstruował świadka, aby się do niczego nie przyznawał gdyby coś wyszło na jaw. Świadek początkowo nie przyznawał się wobec nauczycieli, jednakże później gdy wysłuchał nagrania kolegów, gdy przyznaje się do wpisywania ocen, przyznał się do popełnienia czynu oraz opisał całą sytuację i wyjaśnił, iż powód pomógł mu w tym. W trakcie konfrontacji w gabinecie dyrektor, świadek Piotr Wiśniewski przyznał, iż zna powoda. Po tym fakcie świadek Piotr Wiśniewski rozmawiał jeszcze z powodem, który stwierdził, iż on sam do niczego się nie przyzna, bowiem brakuje mu 2 lat do emerytury (zeznania świadków: Piotr Wiśniewski, k. 50, Marek Nowak k. 55, Anna Nowak k. 60, Jan Wiśniewski k. 65, protokoły przesłuchań k. 70, k. 75, protokół przesłuchania świadka Piotr Wiśniewski k. 15 akt dochodzenia z sygn. akt KMP 123/23, harmonogram miesięczny dozorców k. 80, k. 85, szkic pomieszczeń szkoły k. 90).

Praca wykonywana przez powoda nie budziła zastrzeżeń, powód wywiązywał się ze swoich obowiązków. Wykonywał nawet zadania lezące poza jego zakresem obowiązków. Piotr Wiśniewski nie mógł uczestniczyć w zajęciach poza lekcjami czy też na siłowni poza godzinami zajęć szkolnych (zeznania świadka Anna Nowak, k. 60).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sądowych, zeznań świadków oraz dowodu z przesłuchania stron ograniczonego na zasadzie art. 477(11) k.p.c. do przesłuchania powoda.

Autentyczność zgromadzonych dokumentów i ich zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie budziła zastrzeżeń Sądu, w związku z tym Sąd uznał dokumenty za pełnowartościowy materiał dowodowy.

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny, wiarygodny i nie budził żadnych wątpliwości. Zeznania świadków są całkowicie wiarygodne, spójne i pozwalają na odtworzenie w sposób logiczny prawdziwego ciągu zdarzeń. Oceniając wiarygodność zeznania świadka Piotra Wiśniewskiego Sąd uznał, iż są one wyczerpujące, szczegółowe i w pełni wiarygodne. Świadek ten zarówno w trakcie zeznań na Policji w dniu postępowania wyjaśniającego na Policji jak i podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2023 r. przedstawił prawdziwy obraz zdarzeń i nie ma powodów, ani interesu w tym, aby mówić nieprawdę i obciążyć powoda. Świadek w chwili składania zeznań jest już w innej szkole i ustała obawa przed ewentualnymi konsekwencjami dokonanego czynu.

Zeznania pozostałych świadków: Anna Nowak, Marek Nowak, Jan Wiśniewski, Maria Kowalska stanowią spójną całość, nie wykluczają się wzajemnie, lecz potwierdzają i uzupełniają. Sąd obdarzył wiarygodnością ich zeznania, podobnie jak zeznania świadka Piotra Wiśniewskiego. Ponadto Sąd przyjął, iż również ci świadkowie nie mieli żadnego interesu, aby zeznawać, obciążająco wobec powoda, pomimo, iż wzajemnie znali się. Nie można, dlatego przyjąć, aby działali w uzgodnieniu składania nieprawdziwych zeznań w celu kontynuowania "długotrwałego ostracyzmu dotykającego osoby powoda", który powód w swoim pozwie zarzuca pozwanemu.

W konsekwencji Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda jako nieuzasadnionym w zakresie ukarania go i ostracyzmu wobec jego osoby ze strony pozwanego. Przeciwnie świadek Anna Nowak w swoich zeznaniach stwierdziła, iż powód bez zarzutu wykonywał swoje obowiązki, zatem trudno uznać, aby wobec niego stosowano od dawna "długotrwały ostracyzm". Taka argumentacja powoda jest w ocenie Sądu w pełni nieuzasadniona, wynika z próby obrony przed rozwiązaniem umowy o pracę, a potwierdza jedynie wiarygodność i prawdziwość zeznań świadków w pełni podważając wiarygodność zeznań samego powoda.

Mając na uwadze, iż powód w przeciwieństwie do świadków, miał interes w tym, aby zaprzeczać zeznaniom świadka Piotra Wiśniewskiego i uznać je za nieprawdziwe, Sąd uznał zeznania powoda za niewiarygodne i nierelacjonujące prawdziwego przebiegu zdarzeń. Zeznania te zawierają ładunek sprzecznych i nie łączących się w logiczną całość zdań, które w zestawieniu z w pełni spójnymi zeznaniami świadków, zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przeczą temu, co zeznał powód.

W dniu 31 stycznia 2023 r. pozwany rozwiązał z powodem umowę o pracę zawartą w dniu 29 kwietnia 2022 r. na czas nieokreślony, z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 30 kwietnia 2023 r. Przyczyną rozwiązania umowy o pracę było niedopełnienie obowiązków pracowniczych, co spowodowało utratę zaufania do powoda, jako pracownika odpowiedzialnego za ochronę mienia. Pozwany pracodawca jednocześnie zwolnił powoda z obowiązku świadczenia pracy. Powód otrzymał pismo zawierające wypowiedzenie z pracy w dniu 31 stycznia 2023 r. i zapoznał się z jego treścią (wypowiedzenie umowy o pracy zawartej z powodem k. 30, wyjaśnienia powoda k. 35, bezsporne).

Sąd zważył, co następuje:

W świetle ustalonego stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i dokonanej analizy materiału dowodowego Sąd uznał, iż powództwo wniesione w niniejszej sprawie jest niezasadne, tym samym nie zasługuje na uwzględnienie.

Na samym wstępie zauważyć należy, iż poprzez wytoczenie przedmiotowego powództwa powód kwestionował zasadność dokonanego przez pozwanego wypowiedzenia umowy o pracę w zakresie odnoszącym się tylko i wyłącznie do przyczyn uzasadniających to wypowiedzenie. Biorąc pod uwagę tą okoliczność oraz fakt, iż w ocenie Sądu brak naruszeń przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena zasadności wypowiedzenia rozpatrywana w granicach przyczyn wypowiedzenia podanych przez pracodawcę. Biorąc pod uwagę, iż przyczyną rozwiązania umowy o pracę z powodem stanowiło niedopełnienie obowiązków pracowniczych powodujące utratę zaufania pracodawcy do pracownika, ocena zasadności wypowiedzenia wymaga również uwzględnienia całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy oraz jednoznacznego ustalenia, czy istniały w ich świetle dostateczne podstawy do utraty zaufania w stopniu uzasadniającym wypowiedzenie definitywne powodowi umowy o pracę.

Zgodnie z treścią art. 30 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia). Przy czym w § 4 tego przepisu ustawodawca wprowadził nakaz, by pracodawca w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nie określony zawarł przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy. Naruszeniem tego przepisu "jest brak wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, ujęcie jej w sposób zbyt ogólnikowy, a także podanie innej przyczyny niż uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę, a więc wskazanie przyczyny "nierzeczywistej" (wyrok SN z dnia 10 maja 2005 r., I PK 210/04, OSNP 2006/7-8/113). Odnosząc powyższe na kanwę przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, wskazanej przez pozwanego przyczynie uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracy nie można odmówić przymiotu konkretności, realności i klarowności. Wskazanie przez pracodawcę w wypowiedzeniu, iż "powodem rozwiązania umowy o pracę jest niedopełnienie przez Pana obowiązków pracowniczych, co spowodowało utratę zaufania do Pana, jako pracownika odpowiedzialnego za ochronę mienia szkoły" spełnia warunek podania konkretnej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Powód, co wynika ze złożonych przez niego wyjaśnień jak również biorąc pod uwagę okoliczności zdarzenia, jakim było dopisanie ocen przez jednego z uczniów, świadom był powodów rozwiązania z nim umowy o pracę oraz zdarzania, które wywołało taki skutek. Wskazać przy tym należy, iż utrata zaufania pracodawcy do pracownika uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę w przypadku, gdy zachowanie pracownika obiektywnie oceniane narusza obowiązki pracownicze w zakresie dbałości o dobro lub minie pracodawcy (art. 100 § 2 pkt 4 k.p.), nawet, gdy nie można pracownikowi przypisać winy w konkretnym zachowaniu (podobnie: wyrok SN z dnia 16 października 2002 r., sygn. I PK 48/02, OSNP 2004/10/168).Wskazanie w piśmie wypowiadającym pracownikowi umowę o pracę utraty zaufania pracodawcy do pracownika wystarczająco konkretyzuje tą przyczynę w kontekście znanych pracownikowi warunków, postawionych mu wcześniej przez pracodawcę. Tak określona przyczyna wypowiedzenia, wymagana art. 30 k.p., posiada przymiot konkretności (vide wyrok SN z 13 grudnia 2005r., I PK 103/05, OSNP 2007/3-4/49).

Dodać jednak należy, odwołując się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1997 r., (sygn. I PKN 427/97, OSNP 1999/4/121), iż "Ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę jest dopuszczalna tylko w granicach uzasadnienia podanego przez pracodawcę i z uwzględnieniem faktów, o których wiedział on w chwili dokonania wypowiedzenia". Prawidłowość przedmiotowego wypowiedzenia umowy o pracę z powodem rozpatrywana pod względem formalnym nie budzi wątpliwości Sądu. Wypowiedzenie umowy o pracę powód otrzymał na piśmie, w jego treści oznaczona została konkretna, rzeczywista przyczyna wypowiedzenia, ponadto powód, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, zapoznał się z jego treścią. Tym samym do oceny słuszności niniejszego powództwa rozważenia wymaga kwestia zaistnienia przesłanki zasadność wypowiedzenia, o której mowa w art. 45 § 1 k.p. Ma to szczególne znaczenie biorąc pod uwagę fakt, iż brak przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę skutkuje powstaniem roszczeń z art. 45 k.p., choćby pracodawca nie naruszył art. 30 k.p. (wyrok SN z dnia 23 maja 2000 r., sygn. I PKN 632/99, OSNP 2001/22/684).

Dokonując oceny słuszności przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę należy uwzględnić całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy. Z zebranego w toku postępowania sądowego materiału dowodowego wynika, iż w czasie wykonywania przez powoda pracy polegającej na dozorze mienia, zostały dopisane przez jednego z uczniów oceny w dzienniku szkolnym, znajdującym się w zamkniętym pomieszczeniu zlokalizowanym na terenie szkoły dozorowanej przez powoda. Okoliczność dopisania ocen między stronami była bezsporna. W ocenie Sądu również określenie czasu dokonania tej czynności nie budzi wątpliwości. Przemawiają za tym zebrane dowody, jak np. zeznania świadków w sprawie oraz brak zgłoszenia przez powoda dowodów przeciwnych. Tym samym podane przez pozwanego okoliczności wypowiedzenia powodowi umowy o pracę istniały obiektywnie, co prowadzi do wniosku, iż utrata zaufania pracodawcy do powoda była racjonalna i uzasadniona.

Potwierdzenie faktów, do których odwoływał się pracodawca w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy, a o których wiedział powód, w pełni usprawiedliwia motywację decyzji pracodawcy powoda. Dodać należy, iż utrata zaufania pracodawcy do pracownika uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę zachodzi również, gdy w konkretnych okolicznościach sprawy nie można wymagać od pracodawcy, by nadal darzył pracownika zaufaniem.

Brak skonkretyzowania w przepisach prawa pracy elementów pojęcia zasadności wypowiedzenia umowy o pracę powoduje, iż niezbędne jest odwołanie się do dorobku judykatury w tym zakresie. W wyroku z dnia 20 listopada 2000 r. (sygn. I PKN 196/00, OSNP 2002/15/372), Sąd Najwyższy wskazał, że "Zasadność wypowiedzenia umowy o pracę należy rozpatrywać w aspekcie istoty i celu stosunku pracy, a więc jego treści i wzajemnych obowiązków stron tego stosunku pracy. W szczególności z punktu widzenia pracodawcy zasadność wypowiedzenia będzie uzasadniona wówczas, gdy pracownik nie wykonuje swoich obowiązków albo nawet je wykonuje, ale w sposób nienależyty". W przedmiotowej sprawie pracownikowi powierzone zostało określone stanowisko i powierzone konkretne zadania. Powód jako dozorca winien wykazać dbałość o mienie pracodawcy i przeciwdziałać jakiejkolwiek ewentualnej szkodzie pracodawcy. Dostęp osób nieuprawnionych do zamkniętych na klucz pomieszczeń dozorowanych przez powoda (jedynego dysponenta kluczem do nich) jest przejawem niewłaściwego wypełniania przez powoda powierzonych mu obowiązków i stawianych wymagań. Biorąc pod uwagę, iż ocena słuszności wypowiedzenia umowy o pracę powinna być powiązana z istotą i celem stosunku pracy, powód jako osoba, która mienie pracodawcy winna strzec, nie dopełnił swoich obowiązków nie zachowując należytej dbałości, staranności i koniecznej uwagi wymaganej w pracy na stanowisku dozorcy (porównaj: uchwała SN z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP 10/85). Wskazać przy tym należy odwołując się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 września 2005r., (sygn.: II PK 261/04, OSNP 2006/9-10/141), że "Utrata zaufania uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę może wynikać z indywidualnych cech i zachowań pracownika, które w konkretnej sytuacji mogą usprawiedliwiać zaniechanie przez pracodawcę dalszego darzenia go zaufaniem koniecznym w danym stosunku pracy". Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż w wyroku z dnia 6 marca 2001 r. (sygn. I PKN 226/00, OSNP 2002/7/154), Sąd Najwyższy stwierdził, iż "Dla oceny zasadności wypowiedzenia umowy o pracę nie ma znaczenia wynik postępowania karnego w sprawie o przestępstwo będące przyczyną wypowiedzenia". Tym samym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy fakt umorzenia przez prokuratora rejonowego w Warszawie dochodzenia w sprawie powoda, tym bardziej, że zostało ono umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.

Na marginesie dodać należy, iż wypowiedzenie umowy o pracę jest uzasadnione (art. 45 k.p.), jeżeli pracodawca miał podstawy do jej rozwiązania w trybie art. 52 k.p. (wyrok SN z dnia 4 lipca 2000 r., sygn. I PKN 712/99, OSNP 2002/3/49).

Reasumując, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości okoliczność, że u podstaw wypowiedzenia powodowi umowy o pracę legły przyczyny realne i uzasadniające decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę. Fakty ustalone na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie przesądzają o tym. Nie ulega też wątpliwości, że brak zaufania do pracownika można uznać za uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę.

Mając to wszystko na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia powództwa, wobec tego podlegało ono oddaleniu.

O kosztach orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c. a także w oparciu o § 19, § 20 w zw. z § 2 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) nie obciążając powoda kosztami procesu, a jednocześnie przyznając pełnomocnikowi z urzędu stosowne wynagrodzenie. Koszty nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze).

Zwolnienie od kosztów sądowych nie dotyczy obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi na zasadach ogólnych. Sąd nie obciążając powoda kosztami procesu wziął pod uwagę okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej strony, które skłoniły Sąd do przyznania jej zwolnienia od kosztów sądowych, w szczególności jego sytuację materialną oraz charakter żądania poddanego rozstrzygnięciu Sądu. Powód występował z roszczeniem w dosyć skomplikowanym, wymagającym pomocy profesjonalnego pełnomocnika stanie faktycznym, który w jego subiektywnej ocenie wymagał zbadania czy zasadnie rozwiązano z nim umowę o pracę.

/-/ SSR Anna Kowalska