Wyrok Sądu Okręgowego

Sygn. akt I C 1234/23

15.05.2023 r.

WYROK

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Sąd Okręgowy w Warszawie VI Wydział Cywilny

w następującym składzie:

Przewodniczący: Anna Kowalska

Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 15.05.2023 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Adama Wiśniewskiego

przeciwko Ewie Zielińskiej

o zapłatę

oddala powództwo

nie obciąża powoda kosztami procesu przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

/-/ Anna Kowalska

UZASADNIENIE

Adam Wiśniewski pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie wniósł o zasądzenie od Ewy Zielińskiej kwoty 10 000,00 zł oraz kwoty 500,00 zł wraz z kosztami procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu powód przedstawił dokument oświadczenie z dnia 10.01.2023 r. podpisany przez Adama Wiśniewskiego a dotyczący umowy pożyczki, natomiast niepodpisany przez pozwaną w sprawie. W konkluzji powód wnosił o zasądzenie od pozwanej wskazanej na wstępie kwoty (pozew 01.03.2023 r., pismo 10.04.2023 r.).

W stanowisku zajętym na rozprawie przed Sądem pozwana Ewa Zielińska wniosła o odrzucenie pozwu podnosząc, że nie zawierała jakiejkolwiek umowy pożyczki z powodem (protokół rozprawy 15.05.2023 r.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Adam Wiśniewski nie zawierał jakiejkolwiek umowy pożyczki ustnie czy na piśmie z Ewą Zielińską. Adam Wiśniewski nie przekazał jakiejkolwiek kwoty pieniędzy z tytułu umowy pożyczki Ewie Zielińskiej.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o załączone dokumenty (właściwie ich brak), informacyjne wyjaśnienia stron postępowania (15.05.2023 r.).

Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda w zakresie, w jakim twierdził, że strony zawarły ustną umowę pożyczki pieniędzy. Na tą okoliczność powód nie przedstawił jakiegokolwiek dokumentu, a pozwana zaprzeczyła istnieniu takiej umowy. Powód nie był w stanie przedstawić jakichkolwiek dowodów wręczenia pożyczki pozwanej, ich ewentualnej spłaty, dat przekazania pieniędzy, terminu ich zwrotu itp. Tym samym jego twierdzenia o istnieniu umowy pożyczki pomiędzy stronami są niewiarygodne w świetle życiowego doświadczenia, a ponadto niepoparte żadnymi innymi dowodami. W ocenie Sądu zostały złożone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Fakt zawarcia umowy pożyczki nie został w żaden sposób udowodniony przez powoda (nawet nieuprawdopodobniony), zaś ciężar dowodu spoczywał na nim jako wywodzącym z przedmiotowej umowy skutki prawne (art. 6 k.c.).

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 720 § 1 i 2 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza 10 000 złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.

Pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości. Stronami umowy pożyczki są dający pożyczkę, zwany pożyczkodawcą, oraz biorący pożyczkę, zwany pożyczkobiorcą. Umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą. O konsensualnym charakterze pożyczki przesądza fakt, że dochodzi ona do skutku przez samo porozumienie się stron. Obowiązek wydania przedmiotu pożyczki, jaki ciąży na pożyczkodawcy, jest konsekwencją uprzednio zawartego porozumienia w tej sprawie. Tak długo, jak długo przedmiot pożyczki nie zostanie wydany pożyczkobiorcy, tak długo nie może powstać obowiązek jego zwrotu, obciążający pożyczkobiorcę. Takie ukształtowanie obowiązków stron umowy świadczy o tym, iż jest to umowa dwustronnie zobowiązująca. Przedmiotem umowy pożyczki mogą być albo pieniądze, albo rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Umowa pożyczki zobowiązuje pożyczkodawcę do przeniesienia własności przedmiotu pożyczki na pożyczkobiorcę. Samo wydanie przedmiotu pożyczki może nastąpić w dowolny sposób, byle pożyczkobiorca miał możność swobodnego dysponowania czy to pieniędzmi, czy rzeczami będącymi przedmiotem umowy. Umowa pożyczki w swojej treści powinna wskazywać strony umowy z określeniem ich roli w tym stosunku oraz przedmiot pożyczki. Przedmiotowo istotnym elementem umowy pożyczki jest obowiązek zwrotu pożyczki. Bez tego elementu nie ma umowy pożyczki (wyrok SN z 12.03.2010 r., II CSK 504/09, LEX nr 588062). Ustawa nie uzależnia ważności umowy pożyczki od zachowania formy szczególnej. Umowa pożyczki, której wartość przenosi 500 złotych, powinna być stwierdzona pismem - forma ad probationem.

Powód nie udowodnił faktu zawarcia umowy pożyczki w formie pisemnej (brak dokumentu obejmującego treść umowy pożyczki) czy też ustnej. Brak jakiegokolwiek porozumienia stron w przedmiocie jakiejkolwiek pożyczki. Powód nie udowodnił faktu wydania przedmiotu umowy pożyczki, terminu jej zwrotu, a bez tych elementów nie można mówić o umowie pożyczki. Brak w sprawie jakiejkolwiek przesłanki, która miałaby świadczyć, że strony zawarły umowę pożyczki. Z tych względów w oparciu o wskazaną podstawę prawną Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł w punkcie 1-szym wyroku. Sąd nie obciążył powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi w oparciu o art. 102 k.p.c., który przewiduje, iż w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powód był zwolniony od kosztów sądowych w zakresie opłaty od pozwu. Biorąc pod uwagę sytuację rodzinną, osobistą, majątkową i dochody powoda, które to okoliczności legły u podstaw zwolnienia Sąd nie obciążył jego nieuiszczonymi kosztami sądowymi pomimo, że był stroną przegrywającą postępowanie, o czym orzeczono w punkcie 2-gim wyroku.

/-/ Anna Kowalska