Wyrok Sądu Okręgowego

I C 2145/19 dnia 22 kwietnia 2023 r.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy w Warszawie, XII Wydział Cywilny

w następującym składzie

Przewodniczący Sędzia Anna Kowalska

Protokolant sekretarz sądowy Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa "Leasing Plus" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie

przeciwko Janinie Wiśniewskiej, Annie Wiśniewskiej

o zapłatę

1.oddala powództwo;

2.zasądza od "Leasing Plus" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Janiny Wiśniewskiej kwotę 4750 ( cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3600 ( trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, do dnia zapłaty;

3.zasądza od "Leasing Plus" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Anny Wiśniewskiej kwotę 4750 ( cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3600 ( trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, do dnia zapłaty.

(-) Sędzia Anna Kowalska

I C 2145/19

UZASADNIENIE

Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie "Leasing Plus" Sp. z o.o. w Warszawie wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym, aby Janina Wiśniewska i Anna Wiśniewska zapłaciły solidarnie na rzecz "Leasing Plus" Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 25000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powódka wskazywała, że w dniu 5 czerwca 2021 r. zawarła umowę leasingu z Tadeuszem Wiśniewskim, który w trakcie obowiązywania umowy zmarł. Spadkobierczyniami Tadeusza Wiśniewskiego zostały jego żona Janina Wiśniewska i córka Anna Wiśniewska, które wyraziły wolę zakończenia umowy, co zostało zaakceptowane przez Finansującego. "Leasing Plus" podjęła działania mające na celu rozwiązanie umowy, polegające na odbiorze przedmiotu leasingu i rozliczeniu końcowym. Po dokonaniu sprzedaży przedmiotu leasingu i pomniejszeniu wymagalnych należności o uzyskane korzyści, do zapłaty pozostała kwota 25000 złotych (pozew k.2 - 5).

W dniu 20 stycznia 2022 r. nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym Sąd Okręgowy w Warszawie nakazał pozwanym Janinie Wiśniewskiej i Annie Wiśniewskiej, aby zapłaciły solidarnie na rzecz "Leasing Plus" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 25000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 720 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i kwotę 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty (nakaz zapłaty k.18).

Pismem z dnia 1 lutego 2022 roku pozwana Anna Wiśniewska wniosła sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, domagając się oddalenia powództwa w całości, a ponadto zasądzenia od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.

W uzasadnieniu pozwana wskazywała, że nie posiada legitymacji biernej do występowania w postępowaniu. Ponadto wskazywała, że nie doszło do skutecznego rozwiązania umowy leasingu z dnia 5 czerwca 2021 r. oraz zakwestionowała wysokość dochodzonego przez stronę powodową roszczenia i sposób jego wyliczenia (sprzeciw od nakazu zapłaty k.20 - 23).

Pismem z dnia 5 lutego 2022 roku pozwana Janina Wiśniewska wniosła sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, domagając się oddalenia powództwa w całości, a ponadto zasądzenia od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.

W uzasadnieniu pozwana wskazywała na brak legitymacji biernej do występowania w postępowaniu pozwanej Anny Wiśniewskiej. Ponadto podniosła, że nie doszło do skutecznego rozwiązania umowy leasingu z dnia 5 czerwca 2021 r. oraz zakwestionowała wysokość dochodzonego przez stronę powodową roszczenia i sposób jego wyliczenia. Żądana przez powódkę kwota tytułem kapitału pozostałego do spłaty była niewykazana i nieudowodniona, w związku z brakiem wyjaśnień strony powodowej w zakresie dokładnego sposobu wyliczenia kwoty pozostałego do spłaty kapitału, jak również sprzeczność stanowisk strony powodowej, co do podstaw wyliczenia tejże kwoty (sprzeciw od nakazu zapłaty k.25 - 28).

Pismem z dnia 15 marca 2022 r. "Leasing Plus" Sp. z o.o. w Warszawie zmodyfikowała powództwo wnosząc o zasądzenie od Janiny Wiśniewskiej kwoty 12500 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty oraz od Anny Wiśniewskiej kwoty 12500 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 10 stycznia 2022 r., jako należności odpowiadających wielkości ich udziału w spadku, a także zasądzenie na jej rzecz od pozwanych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (pismo k.30 - 33).

Pozwane w dalszym toku postępowania wnosiły o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz każdej z nich kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości po 17 złotych (pismo k.35).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 5 czerwca 2021 r. pomiędzy "Leasing Plus" Sp. z o.o. w Warszawie, a Tadeuszem Wiśniewskim [FIRMA] została zawarta umowa leasingu nr LPS/06/2021. Przedmiotem leasingu był samochód marki Audi A6 o wartości 50000 EUR o numerze nadwozia WAxxxxxxxxxxxxxxx, rok produkcji 2020, o nr rejestracyjnym WW12345 (umowa leasingu k.6 - 10, harmonogram opłat k.11, protokół wydania k. 12, ogólne warunki umów k. 13 - 17).

W dniu 20 grudnia 2021 r. zmarł Tadeusz Wiśniewski (kserokopia odpisu skróconego aktu zgonu k. 19).

Pismem z dnia 2 stycznia 2022 r. Janina Wiśniewska zawiadomiła Leasing Plus Sp. z o.o. o śmierci korzystającego, zwróciła się z prośbą o rozwiązanie umowy oraz zobowiązała się do zwrotu przedmiotu leasingu (pismo k. 24).

W dniu 10 stycznia 2022 r. przedmiot leasingu, Audi A6 marki Audi został wydany Janinie Wiśniewskiej z firmy Auto Komis Oddział w Warszawie, co zostało stwierdzone protokołem przyjęcia samochodu. Wartość rynkowa pojazdu została określona na kwotę 30000 złotych (protokół k. 29, wycena k. 34 - 36).

W dniu 15 stycznia 2022 r. przed notariuszem Marią Nowak została sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia, który zawierał oświadczenie o odrzuceniu spadku przez Krzysztofa Wiśniewskiego oraz oświadczenie o przyjęciu spadku wprost przez Janinę Wiśniewską oraz Annę Wiśniewską. Poświadczono, że spadek po zmarłym Tadeuszu Wiśniewskim na podstawie ustawy nabyły żona Janina Wiśniewska i córka Anna Wiśniewska po ½ części każda z nich (akt notarialny k. 37).

Przed notariuszem Marią Nowak, w dniu 1 marca 2022 r. Janina Wiśniewska i Anna Wiśniewska dokonały działu spadku, w ten sposób, że udział w ½ spadku po zmarłym Tadeuszu Wiśniewskim nabyła nieodpłatnie Janina Wiśniewska (umowa o dział spadku k. 38 - 40).

Pismem z dnia 10 marca 2022 r. spadkobierczynie Tadeusza Wiśniewskiego zostały poinformowane o sprzedaży przedmiotu leasingu i rozliczeniu umowy leasingowej nr LPS/06/2021. Kwotą pozostającą do całkowitego zamknięcia umowy leasingowej była kwota 25000 złotych, do której uregulowania zostały wezwane w terminie 7 dni od otrzymania pisma (pismo z potwierdzeniem odbioru k. 41 - 43, nota obciążeniowa k. 44, faktura vat k. 45,46, faktura vat za ocenę techniczną i wycenę pojazdu k. 47, wezwanie do zapłaty z potwierdzeniem odbioru k. 48 - 50).

Pismem z dnia 20 marca 2022 r. Leasing Plus Sp. z o.o. poinformował, że potwierdzeniem rozwiązania umowy leasingu jest rozliczenie umowy po sprzedaży przedmiotu leasingu z dnia 10 marca 2022 r. Jednocześnie poinformował, że kwota 25000 złotych stanowi kwotę kapitału pozostałego do spłaty umowy leasingu na dzień wystawienia ostatniej faktury, tj. na 10 marca 2022 r. w kwocie 6000 euro przeliczona po kursie sprzedaży z dnia 10 marca 2022 r. Rozliczenie umowy leasingu dokonano na podstawie zapisów Ogólnych Warunków Umów Leasingu, lecz w tym przypadku ze względu na śmierć korzystającego został wzięty pod uwagę tylko kapitał pozostały do spłaty umowy leasingu (pismo k. 51). W kolejnym piśmie z dnia 25 marca 2022 r. Leasing Plus Sp. z o.o. przesłało dalsze wyjaśnienia odnośnie rozliczenia umowy leasingu nr LPS/06/2021 zawartej z Tadeuszem Wiśniewskim prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Firma Handlowa Tadeusz Wiśniewski (pismo k. 52 - 54).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dołączone do akt sprawy dokumenty oraz posiłkowo zeznania pozwanych (protokół rozprawy k.55 - 57). Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego na okoliczność ustalenia wartości rynkowej brutto i netto pojazdu stanowiącego przedmiot leasingu tj. Audi A6 o nr rej. WW12345 na miesiąc marzec 2022 r. oraz pominął dowody z ekspertyzy prywatnej przedłożonej przez pozwane (k. 58 - 60) ponieważ wartość rynkowa samochodu, stanowi wartość szacunkową i stanowi jedynie o przybliżonej kwocie, jaką można uzyskać ze sprzedaży samochodu. Decydujące znaczenie ma tutaj kwota jaką rzeczywiście uzyskał powód ze sprzedaży przedmiotu leasingu, a nie potencjalnie możliwa cena, którą mógłby uzyskać ze sprzedaży rzeczy. Pojazd nie jest już własnością powoda, a wskazanie jego wartości na marzec 2022 rok miałoby jedynie walor hipotetyczny, niemożliwy do zweryfikowania na rynku, który w rzeczywistości decyduje o cenie nabycia pojazdu.

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanym, które w ustawowym terminie wniosły sprzeciw, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. To zaś skutkowało utratą mocy nakazu zapłaty w całości i koniecznością przeprowadzenia rozprawy oraz wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W sprawie bezsporne było, że Tadeusz Wiśniewski prowadzący działalność pod firmą Firma Handlowa Tadeusz Wiśniewski zawarł umowę leasingu z Leasing Plus Sp. z o.o. w Warszawie, nr LPS/06/2021, której przedmiotem był samochód marki Audi A6 o wartości 50000 EUR.

Zgodnie z art.709(1) k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbycy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe, co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Na podstawie art.922 § 1 k.c. prawa i obowiązki majątkowe zmarłego Tadeusza Wiśniewskiego przeszły z chwilą jego śmierci na jego spadkobierców czyli na pozwane. Do czasu działu spadku ponosiły one solidarną odpowiedzialność za długi spadkowe. Natomiast jak wynika z art.1034 § 1 k.c. od chwili działu spadku spadkobiercy ponoszą odpowiedzialność za długi spadkowe w stosunku do wielkości udziałów. Umowa o dział spadku została zawarta w dniu 1 marca 2022 r. i do tego dnia strony ponosiły solidarną odpowiedzialność w stosunku do powoda.

Zdaniem strony powodowej umowa została rozwiązana w ramach zawartego między stronami porozumienia. Jednakże w oparciu o dołączone do akt dokumenty nie sposób uznać, że wolę takiego rozwiązania umowy wyraziły obie spadkobierczynie. Korespondencję z powodem prowadziła tylko i wyłącznie Janina Wiśniewska, która informowała o śmierci korzystającego i toczącym się postępowaniu spadkowym. Brak jest dokumentów, które zawierałyby oświadczenie Anny Wiśniewskiej, które to oświadczenie było konieczne do skutecznego rozwiązania przedmiotowej umowy. Wbrew twierdzeniom powoda takiej zgody Anny Wiśniewskiej nie można domniemywać, a na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia istnienia takiej zgody zgodnie z art.6 k.c., co nie nastąpiło w toku procesu. Z uwagi na przejęcie całości spadku, tym samym aktywów i pasywów po zmarłym Tadeuszu Wiśniewskim przez Janinę Wiśniewską - pozwana Anna Wiśniewska nie była legitymowana biernie do występowania w sprawie. Skoro na skutek działu spadku całość spadku przejęła Janina Wiśniewska to też ona ponosiła wyłączną odpowiedzialność za długi spadkowe. Z tych względów powództwo w stosunku do Anny Wiśniewskiej nie mogło być uwzględnione, o czym Sąd orzekł w punkcie 1-szym wyroku. Należało zauważyć, że do rozwiązania umowy leasingu potrzebna była zgoda wszystkich spadkobierców, więc pozwanych w sprawie. Bezspornym jest, że tą wolę wyraziła jedynie Janina Wiśniewska. Jak wspomniano wyżej brak było zgody Anny Wiśniewskiej na rozwiązanie umowy leasingu, która zresztą zeznała, że z uwagi na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez matkę i cenę za jaką został sprzedany pojazd takiej zgody by nie udzieliła. Niewątpliwie taka zgoda była czynnością przekraczającą zwykły zarząd spadkiem i powinna być wyrażona w sposób jednoznaczny i jasny. Tym samym należało uznać, że powód nie udowodnił istnienia zgody pozwanych na rozwiązanie umowy leasingu. Poza tym wbrew zapisom umowy i OWUL nie doszło między stronami do rozwiązania umowy na piśmie. Niewątpliwie Janina Wiśniewska wyraziła wolę rozwiązania umowy na piśmie i zwrotu przedmiotu leasingu, co nastąpiło w dniu 10 stycznia 2022 roku. Powód nawet nie zainteresował się czy pozwana jest jedynym spadkobiercą i czy jej czynności zarządu spadkiem są prawnie skuteczne, w szczególności brak było stosownego działania prawnego wobec Anny Wiśniewskiej, pomimo wiedzy powoda co najmniej od 2 stycznia 2022 roku (pismo powoda), że pozwana Anna Wiśniewska nie jest jedynym spadkobiercą. Tym samym należało uznać, że oświadczenie Janiny Wiśniewskiej z dnia 2 stycznia 2022 roku było prawnie bezskuteczne i nie mogło doprowadzić do rozwiązania umowy leasingu. Należało zgodzić się z twierdzeniami pozwanych, że na skutek śmierci korzystającego nie wystąpiła żadna z sytuacji stanowiących o możliwości przedterminowego rozwiązania umowy (OWUL), a pismo Janiny Wiśniewskiej mogło co najwyżej spowodzić skutek w postaci rozwiązania umowy za porozumieniem stron, do czego potrzebne były oświadczenia obu stron umowy i uzgodnienie warunków porozumienia, co w sprawie bezspornie nie nastąpiło. Powód nie złożył wobec pozwanych oświadczenia o rozwiązaniu umowy leasingu, co skutkowało przyjęciem, że działania powoda polegające na sprzedaży przedmiotu leasingu i rozliczeniu umowy były bezpodstawne, co skutkowało oddaleniem powództwa w całości. Na marginesie należy wskazać, że nawet jeśliby doszło do skutecznego rozwiązania umowy to rozliczenie umowy nastąpiło w sposób nieprawidłowy.

Przepis art.709(4) k.c. stanowi, że w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie, a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Z przepisu tego wynika zatem, że korzystający jest w takiej sytuacji zobowiązany nie tylko do uiszczenia zaległych rat leasingowych, ale - na żądanie finansującego - wszystkich nieuiszczonych dotąd rat leasingowych, a więc także tych, których termin płatności przypadał po rozwiązaniu umowy (tak też G. Bieniek - Bieńkowska, (w:) K. Pietrzykowski (red.), System prawa prywatnego. Tom 13. Zobowiązania - część szczególna, Warszawa 2018). W okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z rozwiązaniem umowy leasingu z winy korzystającego, zatem powód nie miał prawa domagać się zapłaty równowartości także tych rat leasingowych, których termin płatności przypadał po dacie wypowiedzenia umowy. Zgodnie z art.471 k.c. dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I CSK 227/10, stwierdził, że umowa leasingu prowadzi do wykreowania stosunku prawnego o charakterze ciągłym, podobnie jak np. umowa najmu. Tego rodzaju stosunek prawny może zostać wypowiedziany przez każdą ze stron, przy czym może to nastąpić przy zachowaniu określonego terminu wypowiedzenia, bez zachowania takiego terminu (ze skutkiem natychmiastowym), z przyczyn określonych w umowie lub z jakichkolwiek przyczyn (OSNC 2011, nr 10, poz. 125). Na podstawie powyższego jednoznacznie należało stwierdzić, że śmierć może być przesłanką rozwiązania umowy leasingu bez zachowania terminu wypowiedzenia.

Zgodnie z § 18. 19 i 20 Ogólnych Warunków Umów Leasingu finansujący mógł wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym, we wskazanych tam przypadkach, jednakże jak wspomniano wyżej w ocenie Sądu nie zachodziły przesłanki ich zastosowania w niniejszej sprawie. Śmierć korzystającego nie można uznać za okoliczność, za którą winę powinien on ponosić, bowiem jest ona zdarzeniem przyszłym, losowym i trudnym do przewidzenia.

Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie I ACa 438/13, uznał, że gdyby przez opłaty będące podstawą odliczenia korzyści wskazanych w art. 709(4) k.c. należało rozumieć wyłączenie przyszłe raty leasingowej, które stały się wymagalne wskutek wypowiedzenia umowy z przyczyn obciążających korzystającego, to w sytuacji uzyskania przez finansującego wyższej ceny ze sprzedaży odzyskanego pojazdu albo innego przedmiotu leasingu niż właściwie obliczona łączna wartość takich opłat, o wskazaną różnicę z rozwiązania umowy finansujący odnosiłby korzyść większą niż łączna wartość wszystkich opłat określonych w umowie. Wyłącznie uznanie, że podstawą odliczenia uregulowanego w omawianym przepisie jest łączna wartość wszystkich niezapłaconych opłat przewidzianych umową, czyli że z tego rozliczenia nie podlegają wyłączeniu opłaty za okres poprzedzający rozwiązanie umowy, może przeciwdziałać wystąpieniu sytuacji, w której zakres roszczenia finansującego w stosunku do korzystającego przenosiłby wysokość szkody, której finansujący doznał wskutek rozwiązania umowy. Chodzi, więc o przyjęcie takiej wykładni art.709(4) k.c., która nie byłaby sprzeczna z zasadą z art.361 § 2 k.c., zgodnie, z którą odszkodowanie nie może przenosić wartości szkody doznanej przez wierzyciela. Zdarzenie uzasadniające odpowiedzialność dłużnika nie może, innymi słowy prowadzić do nieuzasadnionego wzbogacenia wierzyciela (LEX nr 1372441).

Wysokość odszkodowania należnego z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy leasingu, została obliczona w sposób nieprawidłowy i zarzuty pozwanych w tym zakresie były uzasadnione (vide pismo k.30-33). To na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia wysokości szkody czemu on nie sprostał, a nie jest rolą Sądu zastępowanie w tym zakresie powoda reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Odnośnie natomiast zarzutu sprzedaży pojazdu po zaniżonej wartości, stanowiącego przedmiot umowy leasingu, należało mieć na uwadze, iż okoliczność tę pozwane winny bezspornie wykazać. Dodatkowo zarzut ten uznać należy za bezzasadny w świetle treści art.709(4) k.c. Jak słusznie wskazał, bowiem Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 listopada 2014 r. (I ACa 1251/14, LEX nr 1616018), przewidziane w tym przepisie uprawnienie do natychmiastowego zapłacenia, na skutek wypowiedzenia umowy leasingu z przyczyn leżących po stronie korzystającego, wszystkich przewidzianych w umowie, a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu, ma na celu zrekompensowanie szkody poniesionej przez leasingodawcę, zakupującego przedmiot leasingu z własnych środków. "Nie jest taką korzyścią samo odzyskanie przedmiotu leasingu, skoro w założeniu nie miał on służyć leasingodawcy i jako taki jest dla niego bezwartościowy. Jest nią natomiast bądź to zysk z powtórnego oddania rzeczy w leasing bądź to cena z jej sprzedaży, przy czym leasingobiorca, który doprowadził do rozwiązania umowy, nie może oczekiwać od leasingodawcy ponadprzeciętnego wysiłku w poszukiwaniu kolejnego leasingobiorcy czy optymalnego nabywcy". W związku z powyższym powództwo należało oddalić, o czym orzeczono w punkcie 1 - szym sentencji wyroku.

O kosztach procesu między stronami obejmującymi koszty zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art.98 § 1, § 2 i § 3 w zw. § 10 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Od kwot zasądzonych tytułem zwrotu kosztów procesu zostały zasądzone odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, do dnia zapłaty. W związku z modyfikacją powództwa i żądaniem powoda zasądzenia oddzielnie od każdej z pozwanych należności odpowiadających wielkości ich udziału w spadku, zwrot kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa należało orzec w stosunku do obu pozwanych oddzielnie, jak w punkcie 2 - gim sentencji wyroku.

(-) Sędzia Anna Kowalska