Wyrok Sądu Okręgowego

I C 1234/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 25 maja 2023 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie dnia 25 maja 2023 roku Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Kowalska

Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 roku w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Jana Wiśniewskiego

przeciwko PZU S.A. w Warszawie

o zadośćuczynienie z tytułu rozstroju zdrowia, odszkodowanie, odszkodowanie z tytułu

utraconych zarobków, rentę z tytułu zwiększonych potrzeb, rentę wyrównawczą, ustalenie

1. zasądza od pozwanego PZU S.A. w Warszawie na rzecz powoda

Jana Wiśniewskiego:

a) kwotę 50 000 (słownie pięćdziesiąt tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia wraz

z odsetkami ustawowymi od dnia 12 marca 2022 roku do dnia zapłaty;

b) kwotę 10 000 (słownie dziesięć tysięcy) złotych

tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2022

roku do dnia zapłaty;

c) kwotę 25 000 (słownie dwadzieścia pięć tysięcy)

tytułem odszkodowania za utracone zarobki w okresie stycznia 2022 roku do maja 2023

roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty:

- 10 000 złotych od dnia 1 lutego 2022 roku,

- 15 000 złotych od dnia 1 marca 2023 roku,

do dnia zapłaty;

d) rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w wysokości 1 500 (słownie jeden tysiąc pięćset) złotych miesięcznie, począwszy od

dnia 1 czerwca 2023 roku, płatną do 10 dnia każdego miesiąca wraz z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności

którejkolwiek z rat;

e) rentę wyrównawczą w wysokości 500 (słownie pięćset) złotych miesięcznie, począwszy od dnia 1 lipca 2023

roku, płatną do 15 dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat;

2. ustala, że pozwany PZU S.A. w Warszawie ponosi

odpowiedzialność za skutki wypadku komunikacyjnego, któremu uległ powód

Jan Wiśniewski w dniu 10 stycznia 2022 roku, a które mogą się ujawnić w przyszłości;

3. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

4. nakazuje pobrać od pozwanego PZU S.A. w Warszawie na rzecz

Skarbu Państwa - kasa Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 1 000 ( jeden tysiąc)

złotych tytułem częściowego uiszczenia opłaty od pozwu;

5. nieuiszczone przez powoda koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;

6. nie obciąża powoda kosztami procesu.

/-/ Sędzia Anna Kowalska

UZASADNIENIE

Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie Jan Wiśniewski wniósł

o zasądzenie od pozwanego PZU S.A. z siedzibą w Warszawie kwoty:

- 75 000 złotych z tytułu zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie

liczonymi od 15 marca 2022 dnia od złożenia pozwu tj od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty;

- 15 000 złotych z tytułu zwrotu kosztów leczenia wraz z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie liczonymi od 20 marca 2022 dnia od złożenia pozwu tj. od dnia 5 kwietnia 2022 roku do dnia

zapłaty;

- 30 000 złotych z tytułu zwrotu utraconych dochodów za okres od stycznia 2022 r.

do maja 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 25 marca 2022

tj. od dnia 10 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty;

- kwoty 2 000 złotych miesięcznie jako renty z tytułu zwiększonych potrzeb poczynając

od dnia 1 czerwca 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 30 marca

dnia od złożenia pozwu tj. od dnia 15 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty;

- 1 000 złotych miesięcznie jako renty z tytułu utraconych korzyści poczynając od lipca 2023

r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 5 kwietnia dnia od

dnia złożenia pozwu tj. od dnia 20 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty;

Ponadto powód wniósł o ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość z

tytułu zapowiadanego przez lekarzy znacznego pogorszenia stanu zdrowia w postaci

całkowitej utraty wzroku, powstania padaczki i innych schorzeń, które mogą się

pojawić w przyszłości jako następstwa przebytego wypadku.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 10 stycznia 2022 r. został

potrącony przez samochód osobowy marki Opel Astra w Warszawie na

skrzyżowaniu ulic Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej.

Jak wskazał powód do wypadku doszło w miejscu gdzie nie ma oznakowanego

przejścia dla pieszych, które znajduje się 50 metrów dalej. Powód podniósł, iż

miejsce w którym przechodził przez ulicę choć jest oddalone od przejścia dla pieszych,

zwyczajowo jest traktowane przez mieszkańców Warszawy jako miejsce, w którym przechodzi

się przez ulicę, kiedy samochody mają czerwone światło.

Powód, z uwagi na fakt, iż przechodził przez ulicę w miejscu niedozwolonym ocenił

swój stopień przyczynienia się do wypadku na 20% i stosownie do tego stopnia przyczynienia

- obniżył swoje roszczenia, żądając wyżej wymienionych kwot(pozew k.10).

Pismem z dnia 15 kwietnia 2022 r. powód rozszerzył powództwo w ten sposób, iż

wniosł o zasądzenie od pozwanej kwoty 5 000 zł tytułem zwrotu utraconych dochodów w

okresie od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. stanowiącej 10% utraconych dochodów

wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 2 500 złotych od dnia 1 marca 2022 roku oraz od

kwoty 2 500 złotych od dnia 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz w miejsce

dotychczasowego żądania renty z tytułu utraconych korzyści wniosł o zasądzenie od

pozwanego kwoty 750 zł miesięcznie stanowiącej 25% kwoty 3 000 złotych

poczynając od dnia 1 lipca 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami od 10 dnia każdego

miesiąca do dnia zapłaty (pismo k.25).

W odpowiedzi na pozew pozwane PZU S.A. z siedzibą w

Warszawie wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo pozwany podniósł zarzut

przedawnienia z uwagi na treść art.4421 k.c.

Argumentując swoje stanowisko pozwany wskazał, iż powód przechodził przez

jezdnię w miejscu niedozwolonym dla pieszych, przyczyniając się tym samym do powstania

wypadku. Nadto pozwany wskazał, iż powód swoje roszczenia odszkodowawcze zgłosił

do pozwanego jako likwidatora szkody dopiero w dniu 15 lutego 2022 r. Roszczenia

powoda zostały zaś potraktowane odmownie decyzją wydaną przez pozwanego w dniu 20

marca 2022 r. Powyższa decyzja jak wskazał pozwany wynikała m.in. z treści wyroku Sądu

Rejonowego w Warszawie wydanego w dniu 25 kwietnia 2022 r. w sprawie I C 254/22. Jak

wskazał pozwany przedmiotowe orzeczenie poprzedzone było postępowaniem dowodowym,

które wykazało, iż wyłączną przyczyną wypadku drogowego było naruszenie przepisów

prawa o ruchu drogowym przez samego powoda (odpowiedź na pozew k.35).

Powyższe stanowiska strony podtrzymały w składanych do sprawy pismach procesowych

i na kolejnych terminach rozpraw.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód Jan Wiśniewski przed wypadkiem był osobą towarzyską i aktywną. Miał szerokie grono znajomych i przyjaciół, z którymi spędzał czas. Uprawiał sport, grał na gitarze, pisał wiersze. Z bardzo dobrym wynikiem ukończył liceum ogólnokształcące w Warszawie, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Architektury Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie. Powyższe studia przerwał z powodów finansowych i wrócił do Warszawy z jednoczesnym postanowieniem, iż zamierza skończyć rozpoczęte studia. Po powrocie do Warszawy podjęł kształcenie w Technikum Budowlanym w Warszawie.

W ramach podnoszenia swoich kwalifikacji powód podjął naukę języków obcych co skutkowało tym, iż w okresie przed wypadkiem biegle władał językiem angielskim, niemieckim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim.

W dniu 10 stycznia 2022 r., wówczas 20 letni, powód w drodze powrotnej z pracy około godziny 17:00 na skrzyżowaniu ulic Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej w Warszawie przebiegał w niedozwolonym miejscu przez jezdnię.

Przebiegając jezdnię od strony wschodniej do zachodniej powód pokonał najpierw dwa pasy ruchu. Następnie zatrzymał się pomiędzy drugim i trzecim pasem ruchu, stojąc tyłem do jadących od strony południowej w kierunku północnym samochodów. Po zapaleniu się zielonego światła dla samochodów jadących z przeciwnej strony powód chciał przebiec drugą część jezdni, jednakże na skutek oślepienia cofnął się na wysepkę oddzielającą oba pasy ruchu, a następnie ponownie wybiegł na trzeci pas ruchu. Jadący od strony południowej w kierunku północnym z prędkością 40 km/h lewym pasem samochód osobowy marki Opel Astra nr rejestracyjny WA 12345, kierowany przez Adama Nowaka znajdował się w tym czasie w bezpośredniej odległości od powoda. Pomimo, iż kierowca samochodu wykonał awaryjne hamowanie nie był w stanie ominąć powoda co skutkowało jego potrąceniem. Po gwałtownym hamowaniu samochód zatrzymał się na lewym krawężniku przyległym do jezdni przodem zwrócony w kierunku północnym. Po ustaniu gwałtownego hamowania samochód przetoczył się do przodu, zatrzymując się przy prawej krawędzi jezdni.

Po wypadku nieprzytomny powód został przewieziony do Szpitala Praskiego przy ulicy Czerwonej w Warszawie gdzie przebywał do 20 lutego 2022 r.

Bezpośrednio po przywiezieniu powoda do szpitala jego stan oceniono jako ciężki. Powód był nieprzytomny, z ranami ciętymi z krwotokiem.

W Szpitalu Praskim przebywał do 20 lutego 2022 r. z rozpoznaniem wstrząśnienia mózgu ze złamaniem i złamaniem kości czołowej i skroniowej. Wykonane w dniu 11 stycznia 2022 r. badanie tomograficzne wykazało obrzęk mózgu, cechy krwawienia podpajęczynówkowego po obu stronach, krwiaka śródmózgowego. Badanie powyższe wykazało również, iż mózg jest obrzęknięty od prawej strony i przesunięty w lewo. Nadto przeprowadzone u powoda badanie wskazało złamanie kości udowej w obrębie uda i kolana, z przemieszczeniem w górnej części uda oraz pęknięcie kości piszczelowej w dolnej części. W trakcie pobytu na OIOMie powód miał założony cewnik do pomiaru ciśnienia śródczaszkowego oraz był intubowany. Odżywiany był pozajelitowo oraz rehabilitowany biernie.

W dniu 20 lutego 2022 r. powód został przewieziony do szpitala MSWiA w Warszawie, gdzie przebywał do 10 marca 2022 r. Od dnia 10 marca 2022 r. do 2 kwietnia 2022 r. powód przebywał w klinice rehabilitacyjnej w Konstancinie. Przeprowadzone u powoda badania wykazały niedowład lewostronny, porażenie nerwu twarzowego lekkiego stopnia oraz zaburzenia mowy. Dodatkowo przeprowadzone badanie rezonansu magnetycznego wskazało, iż podczas wypadku doszło do złamania łąkotki w lewym stawie kolanowym oraz uszkodzenia więzadeł w stawie skokowym. W dniu 2 kwietnia 2022 r. powód został przewieziony do szpitala zakaźnego, gdzie przebywał również w dniach 5 kwietnia 2022 r. i 10 kwietnia 2022 r.

W okresie od 15 kwietnia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. powód przebywał w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach na oddziale nerwic. Przeprowadzone u powoda badania wskazywały na ciężki stopień depresji, zaburzenia lękowe średniego stopnia, bezsenność (problemy z zasypianiem, wybudzanie się).

Od 1 maja 2022 r. do 1 czerwca 2022 r. powód przebywał na oddziale neurologicznym Centralnego Szpitala Klinicznego, a następnie w okresie od 15 czerwca 2022 r. do 30 czerwca 2022 r. i od 15 lipca 2022 r. do 31 lipca 2022 r. powód przebywał w klinice neurochirurgicznej w Warszawie na skutek występujących silnych bólów głowy. Podczas pobytu w tej klinice w trakcie konsultacji okulistycznej rozpoznano u powoda odwarstwienie siatkówki oraz zaćmę, a także uszkodzenie nerwu wzrokowego oka lewego i prawego.

Badanie przeprowadzone u powoda po wypadku wykazały, iż w wyniku potrącenia doznał on wstrząśnienia mózgu ze złamaniem i krwiakiem, złamania kości czołowej i skroniowej, obrzęku i krwiaka mózgu, krwawienia podpajęczynówkowego, porażenia nerwu twarzowego, złamania kości udowej, piszczelowej, uszkodzenia łąkotki w lewym uchu, uszkodzenia nerwu wzrokowego w lewym oku, znacznie postępującego ograniczenia widzenia w oku lewym, zaćmy, odwarstwienia siatkówki, trwałej utraty zmysłów węchu i smaku, uszkodzenia podwzgórza w mózgu, depresji oraz zaburzeń lękowych.

Po wypadku powód w sumie był hospitalizowany 150 dni. Kontynuował też leczenie w poradni neurologicznej, poradni psychiatrycznej przy ulicy Czerwonej w Warszawie, poradni okulistycznej przy ulicy Zielonej oraz w szpitalach: MSWiA oraz Centrum Zdrowia Dziecka przy ulicy Kasprzaka w Warszawie. W początkowym okresie po wypadku, kiedy powód odzyskał przytomność nie było z nim kontaktu. Nie rozpoznawał osób bliskich i nie było z nim kontaktu werbalnego. Był unieruchomiony w związku z czym wymagał pomocy we wszystkich czynnościach.

Po wypadku powód stał się inną osobą. Zaczęł unikać ludzi, zapomniał nazw przedmiotów. Wypadek spowodował amnezję powoda, niemożność odnalezienia się na ulicy. Ponadto powód nie zapamiętuje bieżących zdarzeń, źle sypia, wystąpił u niego podwyższony poziom lęku oraz stany depresyjne nastroju. Dodatkowo odczuwa dyskomfort podczas chodzenia z uwagi na ból kolana. Występują u powoda również przewlekłe bóle głowy, nagłe zmiany nastroju od euforii po apatię. Powód z trudnością koncentruje się na wykonywanych czynnościach, a czasem wydaje się nieobecny. Na skutek uszkodzenia narządu odpowiadającego za odczuwanie głodu powód nie odczuwa głodu i w związku z tym nie kontroluje ilości spożywanych pokarmów. Dodatkowo na skutek wypadku wystąpiła u powoda trwała utrata węchu i smaku. Powyższe skutkuje tym, iż powód potrafi zjeść surowe mięso, czy zgniłe owoce bądź wypić przeterminowany jogurt do obiadu. Zwiększony apetyt wpływa również na nastrój powoda, dlatego rodzina powoda stara się nie dopuszczać do sytuacji, w której powód byłby głodny, albowiem wtedy powód denerwuje się. Nie kontroluje wówczas swoich zachowań, odzywa się agresywnie, wychodzi z mieszkania, trzaskając drzwiami bądź zaczyna jeść wszystko, co jest do zjedzenia. Jedzenie stało się bowiem obsesją dla powoda. Takie zaś zachowanie powoda doprowadziło do znacznego wzrostu jego wagi o dodatkowe 30 kg.

Pogorszenie ogólnego samopoczucia powoda wywołane jest również utratą wzroku w jednym oku i zagrożeniem widzenia w drugim, a także trwałą utratą węchu i smaku oraz bezsennością.

Wszelkie wspomnienia z przeszłości wywołują u powoda negatywne reakcje. Wówczas powód jest rozdrażniony, wpada w histerię, płacze, po czym wraca do depresyjnego nastroju.

U powoda stwierdzono przebycie wstrząśnienia mózgu ze złamaniem i złamaniem kości czaszki, co skutkowało amnezją, przy czym skutki urazu mają charakter trwały. Powodują one otępienie ciężkiego stopnia i konieczność pomocy osoby drugiej w życiu codziennym, a tym samym niemożność samodzielnego życia. Rokowanie lekarskie co do powoda jest złe, a doznany uszczerbek z tego tytułu wynosi 80%. Jeśli chodzi o obrażenia okulistyczne należy stan traktować jako ustabilizowany i nie należy się liczyć z jego pogorszeniem. Uszczerbek na zdrowiu powoda w zakresie narządu wzroku określono na 50%. Z kolei lekarz psychiatra stwierdziła u powoda występowanie na skutek urazów doznanych w wypadku depresji, brak gotowości do nawiązywania relacji międzyludzkich, brak poczucia własnej wartości. Zdaniem psychiatry pacjent wymaga w dalszym ciągu właściwie zorganizowanego postępowania i stałej pomocy specjalistów.

Na skutek przebytych urazów powód stał się osobą niepełnosprawną. Stopień niepełnosprawności skutkuje koniecznością stałej opieki, pomocy i nadzoru ze strony drugiej osoby.

Z uwagi na fakt, iż po wypadku powód wszystko zapomniał musiał na nowo uczyć się podstawowych rzeczy takich jak nazwy poszczególnych przedmiotów. Stracił kontakt z przyjaciółmi i znajomymi. Nie pamięta wydarzeń z przeszłości. Często myli zdarzenia w czasie i zdarzenia dnia poprzedniego uważa za zdarzenie z przeszłości i odwrotnie.

Powyższe okoliczności skutkują tym, iż w codziennych czynnościach powód wymaga nadzoru, albowiem nie pamięta o jedzeniu, czy higienie.

W dniu 1 maja 2023 r. lekarz orzekł u powoda znaczny stopień niepełnosprawności, którego początek określono na dzień 10 stycznia 2022 r.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. Prokuratura Rejonowa w Warszawie umorzyła postępowanie w sprawie wypadku w jakim uczestniczył powód, wskazując w uzasadnieniu, iż opinia biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych wykazała, iż powód przyczynił się do zaistniałego wypadku, zaś kierujący samochodem nie naruszył zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (postanowienie k.45). Przedmiotowe postanowienie zostało mocą postanowienia Sądu Rejonowego w Warszawie uchylone w celu zlecenia Prokuraturze Rejonowej w Warszawie uzupełnienia materiału dowodowego (postanowienie k.55).

Kolejnym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2022 r. Prokuratura Rejonowa w Warszawie umorzyła postępowanie( postanowienie k.65).

Następnie Sąd Rejonowy w Warszawie VI Wydział Karny na podstawie art.17 § 1 pkt. 1 k.p.k. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego Adama Nowaka (postanowienie k.75).Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Sąd Okręgowy w Warszawie VII Wydział Karny Odwoławczy w dniu 20 lipca 2022 r. (postanowienie k.85).

W dniu 15 sierpnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Warszawie VI Wydział Karny uznał Adama Nowaka winnym tego, iż naruszył zasadę ostrożności określoną w art. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym tj. zasadę ograniczonego zaufania. Wina sprawcy leżała w tym, że zbyt późno zareagował na nagłe zachowanie pieszego na drodze. Powód rażąco naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powód nie dość, że przebiegał przez jezdnię w niedozwolonym miejscu, to również z nienacka wbiegł przed koła pojazdu sprawcy wypadku. Wina powoda za sprawstwo jest większa aniżeli sprawcy wypadku. Z tych względów sąd karny zastosował wobec sprawcy wypadku warunkowe umorzenie postępowania. Powód przyczynił się do wypadku, był odpowiedzialny za spowodowanie zagrożenia na drodze nie tylko dla siebie ale też dla innych uczestników ruchu. Stan zagrożenia i przedmiotowy wypadek spowodował powód usiłując przebiec jezdnię poza wyznaczonym przejściem dla pieszych. Podkreślenia wymaga, iż biegły Jan Kowalski wręcz stwierdził brak możliwości uniknięcia wypadku przez kierującego pojazdem Adama Nowaka. Przedmiotowy wyrok został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w Warszawie VII Wydział Karny Odwoławczy wydanym w sprawie w dniu 20 września 2022 roku (wyroki wraz z uzasadnieniami k.95).

Podstawą czynionych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie były dokumenty przede wszystkim w postaci złożonej do akt sprawy dokumentacji medycznej powoda oraz związanej z wypadkiem powoda, dochodzonymi roszczeniami powoda, a także dowody z opinii biegłych sądowych z zakresu medycyny, psychiatrii, psychologii, rekonstrukcji wypadków drogowych. Jako wiarygodne, pełne i kompletne należało potraktować opinię biegłych sądowych Jana Kowalskiego (k.105), Adama Nowaka (k. 115) oraz Anny Wiśniewskiej (k.125) i opinię psychologiczną. Opinie zostały sporządzone w sposób rzetelny; biegli z zakresu medycyny oparli się na zgromadzonej dokumentacji medycznej, zaś biegły Jan Kowalski na dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy karnej. Poza tym podstawą ustalenia stanu faktycznego były zeznania świadków: Zbigniewa Kowalskiego, Marii Nowak, Piotra Wiśniewskiego oraz zeznania powoda.

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że miał miejsce opisany wyżej wypadek komunikacyjny, jak również to, że obowiązek naprawienia powstałej w wyniku tego wypadku szkody na osobie spoczywa na pozwanym, albowiem sprawca wypadku posiadał właśnie z pozwanym zawartą ważną umowę ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Pozwany zresztą nie kwestionował podstawy swej odpowiedzialności w toku niniejszego postępowania, a jedynie twierdził, iż powód przyczynił do spowodowania wypadku, naruszając przepisy o ruchu drogowym.

Kwestią nie budzącą wątpliwości i bezsporną pomiędzy stronami jest również rodzaj obrażeń jakich doznał powód na skutek wypadku i jego konsekwencji zdrowotnych. Pozwany nie kwestionował związku tych obrażeń z wypadkiem komunikacyjnym. Z kolei podstawową kwestią sporną, która ma wpływ na zakres odpowiedzialności pozwanego jest ustalenie istnienia bądź braku związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem samego powoda na drodze, a wypadkiem komunikacyjnym. Powód podnosi, iż jedynie w niewielkim stopniu przyczynił się do wypadku, a co za tym idzie do powstałych u siebie obrażeń. Pozwany zaś opierając się na wyroku Sądu Rejonowego w Warszawie argumentuje, iż na skutek rażącego zachowania powoda na drodze uznać należało, iż przyczynił się ona do wypadku w znacznym stopniu, tym samym zwalniając pozwanego od obowiązku naprawienia szkody jaką poniósł powód.

Osobną kwestią jest ustalenie, czy powód przyczynił się do powstania szkody. W ocenie Sądu zachowanie powoda na drodze, w szczególności przebieganie przez jezdnię w niedozwolonym miejscu, na czerwonym świetle, wprost pod jadący samochód stworzyło niebezpieczną sytuację na drodze i stanowi przyczynienie się do powstania szkody w rozumieniu art.362 k.c., co w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nastąpiło. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 15 sierpnia 2022 r. stopień przyczynienia się powoda do zaistnienia zdarzenia był znaczny, zdecydowanie większy niż sprawcy wypadku. To znaczne przyczynienie powoda wynika też z opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych powołanego w niniejszej sprawie. Biegły ten jednoznacznie w jednej z dwóch wersji zdarzenia stwierdził, że kierujący pojazdem nie miał możliwości uniknięcia wypadku, a ponadto, że wywołanie stanu zagrożenia wypadkiem i spowodowanie wypadku jest tożsame z rażącym przyczynieniem się do zaistniałego zdarzenia. Zdaniem biegłego ocena zachowania kierującego samochodem, któremu nie może być przypisane złamanie zasad ruchu drogowego, dotyczy jedynie zdolności do podejmowania manewrów obronnych wobec nagłej sytuacji w ruchu drogowym i nie zmienia winy osoby, która stan zagrożenia i wypadek spowodowała.

Reasumując, powód przyczynił się do powstania szkody w postaci: wstrząśnienia mózgu ze złamaniem i krwiakiem, złamania kości czołowej i skroniowej, obrzęku i krwiaka mózgu, krwawienia podpajęczynówkowego, porażenia nerwu twarzowego, złamania kości udowej, piszczelowej, uszkodzenia łąkotki w lewym uchu, uszkodzenia nerwu wzrokowego w lewym oku, znacznie postępującego ograniczenia widzenia w oku lewym, zaćmy, odwarstwienia siatkówki, trwałej utraty zmysłów węchu i smaku, uszkodzenia podwzgórza w mózgu, depresji oraz zaburzeń lękowych.

W tym miejscu wskazać należy, że jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 roku, sygn. I CSK 25/19 samo ustalenie przyczynienia się poszkodowanego nie nakłada na sąd obowiązku zmniejszenia odszkodowania, ani nie przesądza o stopniu tego zmniejszenia. Ustalenie przyczynienia jest warunkiem koniecznym, od którego w ogóle zależy możliwość rozważania zmniejszenia odszkodowania, i warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym, gdyż samo przyczynienie nie przesądza zmniejszenia obowiązku szkody, a ponadto-stopień przyczynienia nie jest automatycznym wyznacznikiem zakresu tego zmniejszenia. O tym, czy obowiązek naprawienia szkody należy zmniejszyć ze względu na przyczynienie się, a jeżeli tak - w jakim stopniu należy to uczynić, decyduje sąd w procesie dowodzenia w granicach wyznaczonych przez art. 362 k.c. Decyzja o zmniejszeniu jest uprawnieniem sądu, a rozważenie wszystkich okoliczności in casu, w wyniku oceny swobodnej i całościowej - jest jego obowiązkiem. Z kolei jak podkreśla się w orzecznictwie takie czynniki jak podstawa odpowiedzialności sprawcy szkody, stopień winy obu stron, wina lub obiektywnie nieprawidłowe zachowanie poszkodowanego, stan