Wyrok Sądu Okręgowego

Sygn. akt II C 1234/23 dnia 15.05.2024

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy w Warszawie 15.05.2024 Wydział Cywilny

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Kowalska

Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 10.05.2024 w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Jana Wiśniewskiego i Marii Wiśniewskiej

przeciwko ElektroEnergia S.A. z siedzibą w Krakowie

o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości

1. zasądza od ElektroEnergia S.A. z siedzibą w Krakowie na

rzecz Jana Wiśniewskiego i Marii Wiśniewskiej solidarnie kwotę 50 000 złotych tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z

nieruchomości w okresie między dnia 01.01.2014, a dnia 31.12.2023 wraz z odsetkami

ustawowymi od dnia 15.02.2024 do dnia zapłaty;

2. w pozostałej części żądania oddala powództwo;

3. zasądza od ElektroEnergia S.A. z siedzibą w Krakowie na

rzecz Jana Wiśniewskiego i Marii Wiśniewskiej solidarnie kwotę 3 500 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3 000 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami, w

wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za

czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, do dnia zapłaty;

4. nakazuje zwrócić ElektroEnergia S.A. z siedzibą w

Krakowie ze Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 500 złotych tytułem części niewykorzystanej zaliczki uiszczonej na poczet opinii

biegłego.

(-) Sędzia Anna Kowalska

Sygn. akt II C 1234/23

UZASADNIENIE

Jan i Maria Wiśniewscy wnieśli pozwem o zasądzenie na swoją rzecz od ElektroEnergia S.A. w Krakowie kwoty 60 000 złotych z ustawowymi

odsetkami liczonymi od dnia 10.01.2024 do dnia zapłaty - tytułem wynagrodzenia za

bezumowne korzystanie z nieruchomości położonej w obrębie 001 Warszawa 01-001, dla

której księgę wieczystą nr WA1M/00000000/1 prowadził Sąd Rejonowy w Warszawie, za okres

między 01.01.2014 roku, a 31.12.2023 roku w związku z umiejscowieniem na niej linii

przesyłowej wysokiego napięcia wraz z konstrukcją słupa energetycznego. Powodowie

wnieśli także o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych oraz

kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 3 600 złotych.

W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że przysługuje im prawo własności do

przedmiotowej nieruchomości, przez którą przebiega trasa linii energetycznej WN400 Warszawa - Łódź, której właścicielem jest pozwany. Na przeprowadzenie w/w linii

energetycznej powodowie nigdy nie wyrażali zgody. Powodowie podnieśli, że linia

energetyczna w znacznym stopniu ogranicza możliwość korzystania z nieruchomości,

właściwie uniemożliwia korzystanie z niej oraz powoduje immisje (pozew 15.01.2024).

W odpowiedzi na pozew ElektroEnergia S.A. w Krakowie

wniósł o odrzucenie pozwu w całości, ewentualnie o oddalenie powództwa w całości.

Pozwany wniósł także o zasądzenie od powodów na jego rzecz kosztów procesu, w tym

kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Pozwany podniósł ponadto zarzut

zasiedzenia przez poprzednika prawnego pozwanego - Energetyka Polska S.A. w

dniu 15.07.2003 roku służebności gruntowej na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto

pozwany podniósł zarzut niedopuszczalności drogi sądowej dla dochodzonego roszczenia,

wskazując, iż właściwym w przedmiocie roszczeń powodów jest organ administracyjny, który

może orzec o odszkodowaniu za straty wynikłe z działań będących następstwem ograniczenia

własności nieruchomości na podstawie art. 124 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania

nieruchomości. Pozwany podniósł, że przepisy o wynagrodzeniu za bezumowne korzystanie z

nieruchomości są roszczeniami uzupełniającymi do roszczenia windykacyjnego, a zasadność

roszczeń powodów należy uzależnić od wykazania złej wiary przedsiębiorstwa

energetycznego pozwanego w zakresie korzystania z nieruchomości. Pozwany zgłosił także

zarzut przedawnienia roszczenia z art. 222 k.c. w zw. z art. 444 k.c., bowiem termin

przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody z czynu niedozwolonego wynosi 3 lata

(odpowiedź na pozew 15.02.2024).

Postanowieniami z dnia 18.02.2024 roku, 25.02.2024 roku Sąd odmówił

odrzucenia pozwu z przyczyn wskazanych w treści tych postanowień (postanowienie wraz z

uzasadnieniem k. 56-58, postanowienie wraz z uzasadnieniem k. 60-62, postanowienie

wraz z uzasadnieniem k. 64-66)

Sąd Rejonowy w Warszawie w sprawie o sygn. akt I Ns 1000/22 postanowieniem z dnia 10.03.2024

roku oddalił wniosek pozwanego o stwierdzenie nabycia służebności gruntowej

przez zasiedzenie (notatka urzędowa k. 70, postanowienie k. 72-74)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Na nieruchomości położonej w obrębie 001 Warszawa 01-001, dla której księgę

wieczystą nr WA1M/00000000/1 prowadził Sąd Rejonowy w Warszawie, w latach 80

ubiegłego wieku posadowiona została przez Energetyka Polska S.A. z siedzibą w Poznaniu

linia energetyczna wysokiego napięcia WN400 Warszawa - Łódź. Właścicielem

przedmiotowej linii WN są obecnie ElektroEnergia S.A. w

Krakowie. Prawo własności nieruchomości przysługiwało Janowi Wiśniewskiemu i Marii

Wiśniewskiej. W efekcie nad nieruchomością powodów przebiega przedmiotowa linia WN, jak

również usytuowana została konstrukcja słupów energetycznych dla tej linii (bezsporne, odpis

zupełny księgi wieczystej k. 15-20).

Lokalizacja linii spotkała się z brakiem akceptacji mieszkańców i właścicieli

nieruchomości, w tym powodów. Trasa linii przebiegała przez zabudowane nieruchomości

stanowiące własność osób prywatnych z uwagi na uwzględnienie budowy obiektów Huta Warszawa S.A. w Warszawie. Pozwany nie zawarł z powodami umowy

umożliwiającej legalne korzystanie przez niego z nieruchomości powodów jak również nie

podejmował żadnych działań w kierunku legalizacji zaistniałego stanu faktycznego. Pozwany

nie uiścił powodom jakichkolwiek opłat z tytułu korzystania z nieruchomości powodów.

Próby polubownego rozwiązania sporu podejmowane przez powodów spotkały się z brakiem

odzewu ze strony pozwanego (petycja k. 21-23, pismo k. 24-26, bezsporne, wezwanie k. 27-29,

wniosek k. 30-32).

Realizacja budowy linii WN opierała się m.in. o decyzję o zatwierdzeniu planu

realizacyjnego z dnia 15.05.1985 i o decyzję z dnia 20.06.1985 zezwalającą

Energetyka Polska S.A. w Poznaniu na czasowe wejście na teren stanowiący

własność prywatną celem budowy linii energetycznej. Decyzja o zezwoleniu Energetyka Polska S.A. na wejście na przedmiotową działkę i przeprowadzenie linii

energetycznej została uchylona. Poprzednik prawny pozwanego nie uzyskał nigdy zgody

właścicieli nieruchomości na realizację inwestycji (decyzje k. 33-35 i k. 36-38, decyzja k. 39-41, k. 42-44,

wyrok NSA w Warszawie II OSK 1500/87, bezsporne).

Z uwagi na przebiegającą po terenie nieruchomości linię wysokiego napięcia niemożliwe

stało się jakiekolwiek korzystanie z nieruchomości. Pozwany jako właściciel linii WN ma

prawo dostępu, przechodu i przesyłu, w tym sprzętem ciężkim przez nieruchomość powodów

w celu wykonywania eksploatacji, konserwacji, naprawy modernizacyjnej, remontów oraz w

celu przeprowadzania innych napraw lub usuwania awarii linii, wymiany słupa linii

elektroenergetycznej lub innych niezbędnych elementów linii elektroenergetycznych

przechodzącej przez nieruchomość powodów. Powodowie jako właściciele nieruchomości

mają obowiązek znoszenia ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa

technologicznego w linii o szerokości 20 m (2x10 metrów po każdej stronie działki), w tym

zakaz wznoszenia w tym pasie budynków mieszkalnych, zakaz utrzymania drzew, krzewów i

roślinności przekraczającej 3m wysokości, a ponadto każda lokalizacja obiektów i zmiana

kwalifikacji nieruchomości będzie uzgadniana z pozwanym jako właścicielem linii WN. W

związku z przebiegającą po terenie działki linią wysokiego napięcia odmówiono powodom

wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla działki dla budowy stacji

benzynowej (odpowiedź na pozew k. 45-50, pismo k. 51-53, bezsporne, decyzja k. 54-55).

Hałas na terenie działek pochodzący od linii WN400 Warszawa-Łódź był uciążliwy dla

mieszkańców, w ciągu nocy przekraczał on wartość dopuszczalną (sprawozdanie k. 75-78).

Linia przebiegająca przez nieruchomość powodów jest jedną z największych w Polsce

pod względem napięcia. Ze względów bezpieczeństwa mieszkańców konieczny jest dostęp

pracowników ElektroEnergia S.A. do linii (bezsporne, zeznania świadków:

Adam Małysz k. 79-81, Piotr Zieliński k. 82-84).

Wysokość rocznego czynszu dzierżawnego dla nieruchomości położonej we wsi

Zalesie Górne, działka ewidencyjna 123/4 z obrębu 001 Warszawa 01-001 na dzień 01.01.2023 roku

wynosiła 4 000 złotych. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego

obszaru administracyjnego Warszawa przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie

zabudowy mieszkaniowej zagrodowej z usługami nieuciążliwymi jako funkcją uzupełniającą.

Linia energetyczna WN400 zawieszona była nad środkową częścią działki, a jej obszar

oddziaływania pokrywał niemalże całą działkę (opinia biegłego k. 85-90, opinia

uzupełniająca k. 91-93 i k. 94-96, mapa k. 97).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dokumenty znajdujące

się w aktach sprawy, których autentyczności nie podważała żadna ze stron, a Sąd nie znalazł

podstaw by czynić to z urzędu. Sąd oparł się stan faktyczny ponadto na zeznaniach świadków,

a także opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości które uznał za wiarygodne i istotne

dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zasadniczej części.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu pozwanego dotyczącego

przedawnienia roszczenia. Pozwany podniósł, że termin przedawnienia roszczenia z art. 222

k.c. w zw. z art. 444 k.c. wynosi 3 lata, wobec czego roszczenie powodów w dacie wniesienia

powództwa było już przedawnione. Tymczasem stwierdzić należy, że powodowie

jednoznacznie wywodzą swoje roszczenie z treści art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c., zaś termin

przedawnienia wskazanego roszczenia wynosi zgodnie z art. 233 k.c. lat 10. Zarzut

pozwanego uznać więc należy za niezasadny.

Fakt posiadania przez powodów tytułu prawnego do nieruchomości objętej pozwem

udowodniony został przez nich odpisem z księgi wieczystej. Ustalone również zostało, że

urządzenia przesyłowe posadowione na nieruchomości przez pozwanego, który z nich stale

korzysta, ograniczały w znacznym stopniu, a właściwie uniemożliwiały możliwość

korzystania z nieruchomości przez powodów - tym samym w okresie objętym żądaniem

pozwu, tj. od dnia 01.01.2014 roku do dnia 31.12.2023 roku ograniczały prawo

własności powodów. Bezsporny między stronami był przebieg linii energetycznej przez

nieruchomość powodów. Powyższe okoliczności bezsprzecznie wynikają ze zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego.

Przystępując do oceny prawnej żądania powoda w pierwszej kolejności należy wskazać,

że podstawę prawną tego żądania stanowią art. 224 k.c. w zw. z art. 225 k.c. Zgodnie z art. 224

§ 1 i 2 k.c. właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz

została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela

uprawnienie do władania rzeczą. Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób

aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje

właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.

W myśl art. 226 § 1 i 2 k.c. samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do

wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej

pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy

odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się

w tym czasie wymagalne. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze

dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on

obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie,

pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany

jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić

wartość tych, które zużył. Natomiast art. 227 k.c. obowiązki samoistnego posiadacza w złej

wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej

wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o

wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić

wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny

za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy,

gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.

Jak wynika z treści cytowanych przepisów roszczenie o wynagrodzenie za bezumowne

korzystanie z rzeczy bez tytułu prawnego powstaje z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie w

złej wierze. Z kolei posiadaczem rzeczy w złej wierze jest ten, kto wie albo wiedzieć

powinien na podstawie towarzyszących okoliczności, że nie przysługuje mu prawo własności.

Natomiast dobrą wiarę wyklucza niedbalstwo, przez które należy rozumieć znajomość

okoliczności, które u każdego przeciętnego człowieka powinny wzbudzić poważne

wątpliwości, uzasadnione podejrzenia, że nie przysługuje mu prawo własności posiadanej

rzeczy. Tak więc samoistny posiadacz w dobrej wierze może stać się posiadaczem w złej

wierze już z chwilą, gdy narastające u niego wątpliwości osiągną w konkretnych

okolicznościach taki poziom, że żaden rozsądny człowiek nie będzie mógł nadal trwać w

usprawiedliwionym okolicznościami błędzie (Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga

druga. Własność i inne prawa rzeczowe pod red. Edwarda Gniewka, Wydanie 12, str. 456).

W niniejszej sprawie pozwany przez cały okres wskazany w pozwie był posiadaczem

nieruchomości w złej wierze. Pozwany niewątpliwie posiadał wiedzę, że przedmiotowa

nieruchomość stanowi własność powodów, nie jego, a tymczasem korzystał z nieruchomości

z bardzo szerokim zakresie, jednocześnie nie posiadając tytułu prawnego do korzystania z

niej. Więcej zarówno przed wszczęciem niniejszego postępowania jak i w jego toku pozwany

nie przedstawił jakiejkolwiek propozycji polubownego rozwiązania sporu, zalegalizowania

korzystania przez niego z tej nieruchomości powodów. W sytuacji objęcia prawie całego

terenu nieruchomości wpływem linii energetycznej oraz konieczności dopuszczania do

obsługi i kontroli linii pracowników pozwanego możliwość pełnego korzystania przez

powodów z nieruchomości stała się wyłączona. Jako że strefa ochronna obejmuje teren

praktycznie całej działki, na niezabudowanej części nieruchomości nie ma możliwości

wzniesienia budynku ani wykorzystania działki na cele komercyjne. Wykluczone jest

dokonanie upraw na działce, z uwagi na niemożność wjazdu na działkę ciężkiego sprzętu

rolniczego, ograniczenia wysokościowe i niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi oraz

zwierząt znajdujących się działce. W ocenie Sądu posadowienie linii energetycznej

uniemożliwia w zasadzie nie tylko swobodne ale realizowanie na przedmiotowej

nieruchomości jakichkolwiek inwestycji. Taka linia bardzo wysokiego napięcia (jedna z

dwóch takich w Polsce) praktycznie uniemożliwia korzystanie z niej w jakimkolwiek zakresie

(zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz zwierząt). Nie ulega wątpliwości, że korzystanie przez

pozwanego z nieruchomości powodów, w szczególności w tak szerokim zakresie,

uniemożliwiającym korzystanie z niej przez powodów nie może pozostać nieodpłatne.

Ograniczenie prawa własności zawsze musi bowiem znaleźć swoją rekompensatę.

Przystępując do rozważań w przedmiocie wysokości wynagrodzenia za bezumowne

korzystanie z nieruchomości należy zauważyć, że jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z

dnia 15.03.2010 roku, sygn. II CSK 500/09 istotą prawa do wynagrodzenia za

bezumowne korzystanie z rzeczy jest przyznana właścicielowi rekompensata braku

możliwości dysponowania własną rzeczą, nie zaś zwrot osiągniętych bez podstawy prawnej

przez posiadacza samoistnego pożytków. Zarówno powstanie roszczenia o wynagrodzenie,

jak i wysokość wynagrodzenia nie zależą od tego, czy posiadacz odniósł jakąś korzyść. Dla

bytu prawnego tego roszczenia obojętne jest, czy i w jakim zakresie rzecz była przez

posiadacza użytkowana. Podstawą ustalenia wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości

powinna być kwota, którą posiadacz musiałby zapłacić właścicielowi gdyby jego posiadanie

opierało się na prawie (tak: Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne

prawa rzeczowe pod red. Edwarda Gniewka, Wydanie 12, str. 460). O wysokości należnego

właścicielowi wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości decydują

stawki rynkowe za korzystanie z danego rodzaju rzeczy w określonych warunkach i czas

posiadania rzeczy przez adresata roszczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.05.2015

roku, sygn. II CSK 400/14).

W niniejszej sprawie biegły sądowy do spraw szacowania nieruchomości Tomasz Nowak

ustalił wartość rocznego czynszu dzierżawnego dla nieruchomości położonej w Zalesiu Górnym

przy ulicy Leśnej 12 działka ewidencyjna gruntu nr 123/4 w wysokości 4 000 złotych. Jest

to nawet większa kwota niż wynika z operatu przedstawionego przez powodów przy pozwie,

a kwestionowanego przez pozwanego. Biegły sądowy przyjął, że wartość tego wynagrodzenia

odpowiada wartości rynkowej czynszu dzierżawnego. Wartość rynkową nieruchomości

stanowi najbardziej prawdopodobna cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z

uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu założenia, że strony umowy były od

siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia

umowy oraz upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do

wynegocjowania warunków umowy. Biegły zastosował podejście porównawcze oraz metodę

korygowania ceny średniej. W ocenie Sądu przyjęta przez biegłego metoda w pełni zasługuje

na akceptację, gdyż jest najbardziej obiektywnym miernikiem pozwalającym na ustalenie

wysokości wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez pozwanego z nieruchomości.

Dlatego Sąd uznał ją za w pełni miarodajną dla ustalenia wysokości żądanego wynagrodzenia

za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Zdaniem Sądu w toku dwóch opinii

uzupełniających biegły obronił swą opinię, a zarzuty pozwanego należało uznać za

gołosłowne i służące jedynie przewlekaniu postępowania. Skoro pozwany korzysta

praktycznie z całej nieruchomości powodów, jak wskazał biegły i co wynika z dokumentów

niezasadne byłoby wskazywanie fragmentu nieruchomości z której być może powodowie

mogliby korzystać. Jeszcze raz należy podkreślić charakter tej linii jako bardzo wysokiego

napięcia, wiążące się z tym ograniczenia dla właściciela i uprawnienia dla pozwanego jako

firmy zapewniającej właściwe działanie linii WN i czerpiącej korzyści finansowe z linii

funkcjonującej na działce powodów. Natomiast dla powodów fakt posadowienia linii WN, na

której umiejscowienie nigdy nie wyrazili zgody wiąże się z własnością działki, co której mają

jedynie ograniczenia (vide linia), ciężary (podatek), a nie mogą z niej korzystać w

jakimkolwiek zakresie (nieruchomość bezwartościowa), choć bezspornie są właścicielami tej

nieruchomości.

Wskazać należy, że na mocy art. 321 § 1 k.p.c. sąd nie może wyrokować co do

przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Z uwagi na

powyższe, Sąd w punkcie 1-szym wyroku zasądził od ElektroEnergia S.A. z siedzibą w Krakowie na rzecz Jana Wiśniewskiego i Marii Wiśniewskiej

solidarnie żądaną przez nich kwotę 50 000 złotych tytułem wynagrodzenia za bezumowne

korzystanie z nieruchomości w okresie między 01.01.2014 roku, a 31.12.2023 roku.

Sąd zasądził odsetki od zasądzonej kwoty od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu

odpowiedzi na pozew tj. od dnia 15.02.2024 roku (art. 481 k.c. w zw. z art. 225 k.c.). W

pozostałym zakresie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie (10.01.2024 roku - 14.02.2024

roku) powództwo podlegało oddaleniu, gdyż powodowie złożyli jedynie dowód

wysłania wezwania do zapłaty (brak dowodu doręczenia pozwanemu), o czym Sąd orzekł w

punkcie 2-gim sentencji wyroku.

O kosztach procesu między stronami obejmującymi koszty zastępstwa procesowego Sąd

orzekł na podstawie § 2 pkt 6, § 10 ust. 1 pkt 1 i § 13 ust. 1 w zw. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu zostały

zasądzone odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu

świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, do dnia zapłaty.

Na zasądzone od pozwanego na rzecz powodów koszty procesu złożyły się: kwota 3 000

złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 170 złotych tytułem

uiszczonej przez powodów opłaty od pozwu oraz kwota 700 złotych tytułem uiszczonej

przez powodów zaliczki na poczet opinii biegłego, co łącznie dało kwotę 3 870 złotych, którą

to kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powod