Wyrok Sądu Rejonowego

I C 1234/22 2023 r.

WYROK w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Sąd Rejonowy w Krakowie, Wydział I Cywilny w składzie Przewodniczący: Sędzia Anna Kowalska Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 15.03.2023 r.

na rozprawie

sprawy z powództwa Jana Zielińskiego i Piotra Wiśniewskiego

przeciwko 1) Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie,             2) Gmina Miejska Kraków

przy interwencji ubocznej PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.                     z siedzibą w Warszawie

o zapłatę 10000 zł

1. Zasądza od pozwanego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie na     rzecz powodów kwotę 8000 ( osiem tysięcy ) zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od     15.04.2023 r. do dnia zapłaty;

2. W pozostałym zakresie oddala powództwo wobec pozwanego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie;

3. Oddala powództwo wobec Gminy Miejskiej Kraków;

4. Koszty procesu powodów i pozwanego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie wzajemnie znosi;

5. Nakazuje ściągnąć od pozwanego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie na rzecz Skarbu Państwa w Krakowie kwotę 500 zł ( pięćset ) tytułem nieuiszczonych przez strony wydatków sądowych;

6. Nie obciąża powodów kosztami procesu pozwanego Gminy Miejskiej Kraków;

7. Koszty procesu powodów i interwenienta ubocznego wzajemnie znosi.

SSR Anna Kowalska

UZASADNIENIE

    Pozwem z dnia 10.01.2023 r. powodowie Jan Zieliński i Piotr Wiśniewski wnieśli o zasądzenie od pozwanego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie kwoty po 5000 zł na rzecz każdego z powodów wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10.01.2023 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.     W uzasadnieniu powodowie wskazali, że w dniu 05.01.2023 r. w Krakowie doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego w trakcie przejazdu pod wiaduktem kolejowym na ul. Miodowej uszkodzona została naczepa marki Schmitz o nr rej. KR12345 pojazdu wieloczłonowego marki Volvo o nr rej. KR67890, służącego do wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez powodów. Kierujący pojazdem zawadził naczepą o przęsło wiaduktu i zaklinował się pod obiektem. Jak podają powodowie, wezwana na miejsce zdarzenia Policja sporządziła notatkę urzędową, z której wynika, iż kierujący pojazdem Volvo nie popełnił żadnego błędu i nie ponosi winy za przedmiotowe zdarzenie oraz kierowca nie został ukarany mandatem karnym. Z notatki urzędowej wynika, iż na drodze, którą poruszał się kierujący pojazdem nie było żadnego oznaczenia informującego o zakazie wjazdu pojazdów wielkogabarytowych. Powodowie dodali, że koszt naprawy naczepy wyniósł 10000 zł, co wynika z wyceny zleconej przez powodów. W dniu 06.01.2023 r. powodowie złożyli pisemne zgłoszenie szkody do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Pismami z dnia 10.01.2023 r. oraz 17.01.2023 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie odmówił przyjęcia odpowiedzialności za skutki zdarzenia z 05.01.2023 r., wskazując, iż wiadukt znajduje się na drodze będącej w administrowaniu Gminy Miejskiej Kraków, nie zaś w ciągu drogi wojewódzkiej. Decyzją z dnia 24.01.2023 r. ubezpieczyciel Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie - PZU S.A. w Warszawie odmówił wypłaty odszkodowania. Pismem z dnia 27.01.2023 r. oraz 03.02.2023 r. Gmina Miejska Kraków również odmówił przyjęcia odpowiedzialności za poniesioną szkodę.     W odpowiedzi na pozew z dnia 10.02.2023 r. pozwany Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że nie ma legitymacji biernej do bycia pozwanym, gdyż odcinek ulicy na którym doszło do zdarzenia nie jest ciągiem drogi wojewódzkiej. Ponadto pozwany zakwestionował wysokość powstałej szkody, udokumentowanej jedynie niepodpisaną wyceną naprawy naczepy.     Pismem z dnia 17.02.2023 r. (wpł. 20.02.2023 r.) PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanego, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powodów kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu interwenient uboczny podzielił stanowisko pozwanego.     Na rozprawie w dniu 28.02.2023 r. Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanej Gminę Miejską Kraków.     W odpowiedzi na pozew z dnia 07.03.2023 r. Gmina Miejska Kraków wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie solidarnie od powodów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ustosunkowując się merytorycznie do twierdzeń pozwu pełnomocnik pozwanego wskazał, że sporny odcinek stanowił formalnie uprzednio, do dnia 31.12.2022 r., część drogi wojewódzkiej nr 776. Od momentu wejścia w życie uchwały z dnia 20.12.2022 r. Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg wojewódzkich na terenie województwa małopolskiego, droga wojewódzka nr 776 objęła formalnie, w myśl zapisu uchwały ul. Krakowską w Krakowie na odcinku od ul. Warszawskiej do granicy miasta. Zdaniem pozwanego nie doszło do skutecznego pozbawienia spornego odcinka kategorii drogi wojewódzkiej.     W kolejnych pismach procesowych strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

    Sąd ustalił, co następuje:     Powodowie Jan Zieliński i Piotr Wiśniewski prowadzili działalność gospodarczą pod nazwą "Transport Ciężarowy Zieliński i Wiśniewski" i byli współwłaścicielami naczepy marki Schmitz o nr rej. KR12345.     W dniu 05.01.2023 r. w Krakowie pracownik powodów Adam Nowak prowadził samochód ciężarowy marki Volvo o nr rej. KR67890, do którego dołączona była naczepa marki Schmitz o nr rej. KR12345. Poruszał się drogą wojewódzką nr 776, ulica Miodowa, która krzyżuje się z ulicą Akacjową.

Bezsporne, dowód: zeznania świadka Adam Nowak - k. 25

    Na skrzyżowaniu ulic Miodowa i Akacjowa znajdował się znak pionowy A-7 uprzedzający o mającym znajdować się w odległości 100 m znaku zakazu B-10 "zakaz wjazdu pojazdów o wysokości ponad 4 m". Znak zakazu B-10 nie został ustawiony.

Dowód: - notatka urzędowa z dnia 05.01.2023 r., k. 10, - zeznania świadka Adam Nowak, k. 25, - zeznania świadka Jan Kowalski, k. 30, - zeznania świadka Anna Wiśniewska, k. 35, - zeznania świadka Piotr Zieliński, k. 40, - fotografia i plan na k. 45.

    Adam Nowak skręcił w lewo w ul. Miodową i w trakcie przejazdu pod wiaduktem kolejowym na ul. Miodowej zawadził naczepą marki Schmitz o nr rej. KR12345 o przęsło wiaduktu, w wyniku czego uszkodzeniu uległa zabudowa naczepy.

Dowód: zeznania świadka Adam Nowak - k. 25

    W dniu 06.01.2023 r. powodowie dokonali pisemnego zgłoszenia szkody do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie.

Dowód: pismo z 06.01.2023 r. - k. 15

    Pismamiz dnia 10.01.2023 r. oraz 17.01.2023 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie w Krakowie poinformował, że nie znajduje podstaw do przyjęcia odpowiedzialności za szkodę.

Dowód: - pismo z dnia 10.01.2023 r., k. 20, pismo z dnia 17.01.2023 r., k. 22

    PZU S.A. w dniu 24.01.2023 r. wydał decyzję o odmowie wypłaty odszkodowania, wskazując że szkoda miała miejsce na drodze będącej w administrowaniu Gminy Miejskiej Kraków w Krakowie.

Dowód: decyzja z dnia 24.01.2023 r., - k. 24

    Gmina Miejska Kraków pismami z 27.01.2023 r. oraz 03.02.2023 r. stwierdziła brak podstaw do przyjęcia odpowiedzialności za poniesioną szkodę.

Dowód: pismo z dnia 27.01.2023 r., k. 26, pismo z dnia 03.02.2023 r., k. 28

    Koszt naprawy naczepy powstałych na skutek zdarzenia z 05.01.2023 r. wynosi 10000 zł, a wartość rynkowa naczepy przed powstaniem szkody to 12000 zł netto.

Bezsporne, dowód: pisemna i ustna opinia biegłego Krzysztof Malinowski z 10.02.2023 r. - k. 50, 55

    Wartość pozostałości naczepy po zdarzeniu drogowym wynosi 2000 zł netto.

Bezsporne, dowód: - faktura sprzedaży 8887776655 nr FV/2023/01/001 z dnia 15.02.2023 r., k. 60; - zeznania powoda Jan Zieliński - k. 65

    W dniu 20.12.2022 r. Sejmik Województwa Małopolskiego podjął uchwałę ustalającą przebieg istniejących dróg wojewódzkich na terenie województwa małopolskiego. Wskazał w niej w punkcie 1, że droga wojewódzka nr 776 biegnie ul. Krakowską od ul. Warszawskiej do ul. Wielickiej oraz drogą Zakopiańską od ul. Wielickiej do granic miasta.

Dowód: Uchwała nr 1/2022 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 20.12.2022 r. w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg wojewódzkich na terenie województwa małopolskiego wraz z załącznikiem - k. 70.

    Ulica Miodowa w Krakowie, na odcinku, na którym znajduje się wiadukt kolejowy, znajduje się na działce o numerze geodezyjnym 123/4, stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

Dowód: wypis z ewidencji gruntów i budynków - k. 75.

    Gmina Miejska Kraków nie wydaje decyzji na zajęcie pasa drogowego, lokalizację zjazdu, czy umieszczenie urządzeń reklamowych i nie pobiera opłat z tym związanych na odcinku ul. Miodowej, na którym znajduje się wiadukt kolejowy. Odcinek drogi na którym doszło do zdarzenia drogowego nie stanowi drogi gminnej.

Dowód: - pismo z dnia 01.03.2023 r. - k. 80; - zeznania Maria Nowak - k. 85)

    Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wymienione wyżej dokumenty, opinię biegłego Krzysztof Malinowski, zeznania powoda Jan Zieliński oraz zeznania świadków Adam Nowak, Jan Kowalski, Anna Wiśniewska, Piotr Zieliński i Maria Nowak.     Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków Adam Nowak, Jan Kowalski, Anna Wiśniewska, Piotr Zieliński i Maria Nowak oraz powoda Jan Zieliński, gdyż były spójne, logiczne i znajdują odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy.     Opinia sporządzona przez biegłego sądowego Krzysztof Malinowski była logiczna, zgodna z aktualną wiedzą z dziedziny wyceny samochodów ciężarowych. Biegły potrafił szczegółowo i w sposób wyczerpujący odnieść się do wszystkich zadanych mu pytań i poprzeć je odpowiednią i przekonującą argumentacją.     Za wiarygodne uznał Sąd wymienione wyżej dokumenty załączone do akt sprawy. Ich prawdziwości nie kwestionowała żadna ze stron, a Sąd nie miał podstaw, by czynić to z urzędu.

    Sąd zważył, co następuje:     Powód domagał się odszkodowania wobec pozwanych z tytułu zaniechania umieszczenia przez pozwanych znaku zakazującego wjazdu pojazdom o wysokości większej niż 4 metra. Każdy z pozwanych podniósł w pierwszym rzędzie zarzut braku legitymacji biernej.     Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że legitymowanym biernie jest pozwany Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Sporny odcinek ulicy Miodowej oznaczony geodezyjnie jako działka nr 123/4 znajduje się w zarządzie trwałym PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., co wynika z wypisu z rejestru gruntów. Jest kwestią bezsporną, że przedmiotowy pas drogi stanowił do dnia 31.12.2022 r. część drogi wojewódzkiej nr 776. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw infrastruktury oraz środowiska. Ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa. W przedmiotowej sprawie w dniu 20.12.2022 r. została podjęta uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego nr 1/2022, z której wynika, że droga wojewódzka nr 776 objęła ul. Krakowską w Krakowie na odcinku od ul. Warszawskiej do granicy miasta.     Art. 10 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. Droga publiczna pozbawiona swojej dotychczasowej kategorii zachowuje swój dotychczasowy status do chwili uzyskania mocą uchwały zaliczenia drogi do nowej kategorii. Ponadto, konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia uchwały o zaliczeniu ulicy do danej kategorii dróg jest legitymowanie się prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Prawo własności gruntu zajętego pod drogę nie przechodzi automatycznie z chwilą wejścia w życie uchwały o zaliczeniu drogi do danej kategorii (por. wyrok NSA w Warszawie z 15 maja 2010 r., I OSK 555/10, wyrok WSA w Krakowie z 20 października 2015 r., III SA/Kr 721/15).     W myśl ust. 2 art. 10 przedmiotowej ustawy pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego Sejmik Województwa Małopolskiego nie zwracał się do Rady Miasta Krakowa w sprawie zaliczenia spornego odcinka drogi do drogi gminnej. Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, albowiem przedmiotowy pas drogi nie został zaliczony w ustawowym terminie do nowej kategorii. W konsekwencji nie doszło do skutecznego pozbawienia spornego odcinka kategorii drogi wojewódzkiej. Uchwała nr 1/2022 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 20.12.2022 r. w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg wojewódzkich na terenie województwa małopolskiego narusza art. 10 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i nie wywarła w tym zakresie skutku prawnego. Uprawnienie sądów powszechnych do badania zgodności aktów normatywnych z ustawą i Konstytucją, a w konsekwencji odmowy zastosowania danego przepisu o randze niższej niż ustawa, w rozpatrywanej przez siebie sprawie, wynika z art. 178 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2008 r. III CZP 38/08, II CSK 298/07, III CSK 214/07, III CSK 107/07).     Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną powodom wskutek zdarzenia drogowego z 05.01.2023 r. ponosi Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie jako zarządca tej drogi. Jak wynika z art. 20 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Zarządcą dróg dla dróg wojewódzkich jest Zarząd Dróg Wojewódzkich. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną, przy pomocy której marszałek województwa wykonuje obowiązki zarządcy dróg wojewódzkich oraz zarządza ruchem na tych drogach. Obowiązki zarządcy drogi zostały określone w art. 21 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z pkt 1 do obowiązków zarządcy drogi należy utrzymanie części drogi, urządzeń drogi, budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z kolei pkt 2 stanowi, że do zarządcy drogi należy realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, organizowanie ruchu następuje w szczególności poprzez ustalenie geometrii drogi, umieszczania znaków drogowych, a także ustalanie sposobów działania sygnalizacji i znaków świetlnych. Oprócz obowiązku dbania o prawidłowość umieszczania znaku w konkretnym miejscu drogi, zarządca obowiązany jest do zapewnienia widoczności i czytelności znaków drogowych. Znaki powinny być umieszczane w miejscach gwarantujących ich odpowiednie wczesne dostrzeżenie, a ich stan ma gwarantować, że przekaz w nich zawarty natychmiast dotrze do korzystającego z drogi. Zarządca drogi odpowiada za szkody powstałe w wyniku braku lub też występowania nieprawidłowego oznakowania drogi, czyli za niedopełnienie obowiązków nałożonych przez ustawę o drogach publicznych.     Podstawę prawną odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez zarządcę drogi stanowi § 1 art. 417 k.c., zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie art. 417 k.c. jest szkoda w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., czyli obejmująca straty oraz utracone korzyści, które poszkodowany mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Szkoda jest wyrządzona działaniem lub zaniechaniem przy wykonywaniu zadań z zakresu władzy publicznej. Pojęcie "wykonywanie władzy publicznej" obejmuje tylko takie działania, które ze swej istoty, czyli ze względu na charakter i rodzaj funkcji przynależnej władzy publicznej, wynikają z kompetencji określonych w Konstytucji RP oraz w innych przepisach prawa, a ich wykonywanie z reguły łączy się z możliwością władczego kształtowania sytuacji jednostki. Niezbędne jest także wystąpienie przesłanki bezprawności rozumianej jako niezgodności z prawem. Ponadto, dla określenia odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 417 k.c. konieczne jest ustalenie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a działaniem -znajdują tu zastosowanie ogólne reguły dotyczące koncepcji związku przyczynowego - w szczególności ujęte w przepisie art. 361 k.c. - wobec czego Skarb Państwa i inne osoby prawne ponoszą odpowiedzialność za normalne następstwa niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej (por. wyrok SN z dnia 17 listopada 2000 r., V CKN 1258/00, OSNC 2001 nr 5, poz. 79).     W przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wyżej wymienione warunkujące powstanie odpowiedzialności z art. 417 k.c. Nie ulega wątpliwości, że powodowie ponieśli szkodę w majątku na skutek zdarzenia drogowego z 05.01.2023 r. w postaci uszkodzenia naczepy pojazdu. Wysokość poniesionej szkody to różnica pomiędzy wartością naczepy przed kolizją tj. kwotą 12000 zł, a wartością pozostałości naczepy po kolizji, tj. kwoty 2000 zł. Powodowie sprzedali pozostałości naczepy za kwotę 2000 zł. Powodowie byli płatnikami podatku od towarów i usług, stąd należało przyjąć kwoty netto. Powyższe okoliczności nie były sporne, strony przyznały je w toku procesu. Z uwagi na powyższe szkoda w pełnej wysokości wynosiła 10000 zł. Szkoda została wyrządzona bezprawnym, zawinionym zachowaniem przy wykonywaniu władzy publicznej, które polegało na zaniechaniu umieszczenia znaku zakazu drogowego B-10 zakazującego wjazdu pojazdów o wysokości powyżej 4 m. Między bezprawnością a szkodą zaistniał normalny związek przyczynowy.     W toku procesu pozwani podnieśli zarzut przyczynienia się powodów do powstania przedmiotowej szkody. Zarzut ten okazał się zasadny. Zgodnie z art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Przyczynieniem się poszkodowanego do powstania szkody jest każde jego zachowanie pozostające w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, za którą ponosi odpowiedzialność inna osoba. Przy czym o przyczynieniu się poszkodowanego można mówić wyłącznie w przypadku, gdy jego określone zachowanie pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, a nie w jakimkolwiek innym powiązaniu przyczynowym. Innymi słowy - zachowanie się poszkodowanego musi stanowić adekwatną współprzyczynę powstania szkody lub jej zwiększenia, czyli włączać się musi jako dodatkowa przyczyna szkody.     Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości fakt, iż przy prawej krawędzi ulicy Miodowej, w pobliżu skrzyżowania z ulicą Akacjową znajdował się pionowy znak A-7 uprzedzający o mającym znajdować się w odległości 100 m znaku B-10 zakazującym wjazdu pojazdów o wysokości powyżej 4 m. Ponadto, z zeznań świadków którzy przeprowadzili oględziny na miejscu zdarzenia wynika, że znak ten był widoczny zarówno dla kierowców poruszających się ulicą Miodową, jak i dla kierowców poruszających się ulicą Akacjową. Kierujący pojazdem był natomiast kierowcą zawodowym, a zatem mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego, wiedzę oraz duże rozeznanie w zasadach prawidłowego poruszania się po drodze mógł i powinien zauważyć znak i zmienić trasę przejazdu. Na użytkowniku drogi spoczywa obowiązek zachowania reguł ostrożności, natomiast kierowca nie zachował należytej staranności. Kierowcą był pracownik powodów, któremu powierzyli swój samochód i naczepę, i za którego ponoszą odpowiedzialność. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, powodowie przyczynili się do powstania szkody w 20%. Z tego względu wysokość należnego odszkodowania stanowić powinno 80% pełnego odszkodowania w wysokości 10000 zł, co daje kwotę 8000 zł.     Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 417 k.c. Sąd zasądził od pozwanego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie na rzecz powodów kwotę 8000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 15.04.2023 r. do dnia zapłaty (