Wyrok Sądu Rejonowego

I C 214/23 dnia 15 marca 2024 r.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Rejonowy w Warszawie, Wydział I Cywilny w składzie Przewodniczący: Anna Kowalska Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2024 r.

na rozprawie

sprawy z powództwa Jana Kowalskiego i Piotra Wiśniewskiego

przeciwko Autoland spółce akcyjnej z siedzibą w Krakowie

o zapłatę

1. Zasądza od pozwanego na rzecz powodów solidarnie 12500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 2 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty; 2. W pozostałym zakresie umarza postępowanie; 3. Nakazuje ściągnąć od powodów solidarnie na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Warszawie kwotę 300 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu; 4. Kosztami procesu powodów w całości obciąża pozwanego, szczegółowe rozliczenie pozostawiając referendarzowi sądowemu.

Anna Kowalska

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym do tut. Sądu w dniu 20 stycznia 2023 r. powodowie Jan Kowalski i Piotr Wiśniewski wnieśli o zasądzenie solidarnie na ich rzecz od pozwanego Autoland S.A. z siedzibą w Krakowie kwoty 12500 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty a także kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, że w dniu 1 stycznia 2023 r. została uszkodzona będąca ich własnością naczepa marki Schmitz o nr rej. WW12345 na skutek wypadku, którego sprawca w momencie zdarzenia posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w Autoland S.A. z siedzibą w Krakowie. Powodowie niezwłocznie zgłosili szkodę pozwanemu, który wypłacił odszkodowanie w kwocie 10000 złotych w wysokości części poniesionych kosztów naprawy oraz w połowie koszty holowania w kwocie 500 złotych. Zlecona przez powodów wycena kosztów naprawy przedmiotowej naczepy wykazała tymczasem kwotę 12000 złotych netto. Ostatecznie powodowie dokonali naprawy w serwisie Autoserwis s.c. w Poznaniu, która kosztowała 12500 złotych netto. Ponadto ponieśli oni koszty holowania naczepy w kwocie 1000 złotych. Jako że zdaniem powodów odszkodowanie powinno rekompensować poniesioną szkodę w całości, dlatego wniesionym pozwem domagali się niewypłaconej im części odszkodowania w kwocie 12500 złotych. W odpowiedzi na pozew wniesionej do tut. Sądu w dniu 15 lutego 2023 r. pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz od powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że istotnie na skutek wniesionych zgłoszeń szkód: ciągnika marki Volvo o nr rej. WX54321 oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. WW12345 dokonał rozliczeń każdej z nich metodą różnicową zgodnie z procedurą likwidacji szkód w pojeździe, informując poszkodowanych o możliwości przeprowadzenia naprawy pojazdu. Pozwany przyznał też, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia szkody całkowitej. Powodowie dokonali naprawy naczepy i przedłożyli pozwanemu fakturę VAT. Po przeprowadzonej weryfikacji pozwany uznał jednakże, że zakres lakierowania przekraczał "operacje przez niego wymienione i uznane". Pozwany przekazał powodom zweryfikowany kosztorys z prośbą o przedłożenie faktur dokumentujących koszt materiałów lakierniczych użytych do przeprowadzenia naprawy, nie uzyskał jednakże ani faktur ani wyjaśnień zakładu naprawczego uzasadniających wyższe kwoty na fakturze VAT. Odnośnie kosztów holowania, pozwany wskazał, że faktura VAT na kwotę 1000 złotych netto dotyczy kosztów holowania uszkodzonego ciągnika oraz naczepy, dlatego też wypłacił powodom połowę tej kwoty tytułem pokrycia ich szkody. Powodowie w piśmie z dnia 1 marca 2023 r. cofnęli powództwo w zakresie zwrotu kosztów holowania w kwocie 500 złotych oraz rozszerzyli powództwo co do zwrotu kosztów naprawy w wysokości 500 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 2 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. Uzasadniając petitum wniosku powodowie wskazali, że pozwany istotnie zapłacił koszty holowania w kwocie 500 złotych przed dniem wniesienia pozwu. Omyłka powodów nie miała jednak wpływu na wysokość roszczenia, bowiem ich zdaniem wypłacona im w tych okolicznościach bezsporna część odszkodowania wynosiła 10000 złotych, a nie jak podali w pozwie 9500 złotych. Tym samym wysokość dochodzonego przez nich roszczenia się nie zmieniła. W odpowiedzi pozwany pismem z dnia 8 marca 2023 r. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od powodów kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wobec cofnięcia przez nich części powództwa.

Sąd ustalił, co następuje: W dniu 1 stycznia 2023 r. o godz. 12:00 w miejscowości Wrocław kierowca pojazdu Ford, posiadający umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń nie zachował należytej ostrożności i uderzył przodem swojego pojazdu w tył samochodu marki Scania wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej. WW12345, której współwłaścicielami są powodowie.

(okoliczność bezsporna) Dowód: k. 12 akt szkody nr 123456789

Po zaistniałym zdarzeniu powodowie dokonali zgłoszenia zaistniałej szkody, a pozwany wypłacił odszkodowanie w kwocie 10500 złotych decyzją z dnia 15 stycznia 2023 r. Na wartość tę składały się następujące kwoty: 10000 złotych tytułem bezspornej części odszkodowania oraz 500 złotych tytułem kosztów holowania naczepy.

(okoliczność bezsporna) Dowód: k. 15 akt szkody nr 123456789

Powodowie przedłożyli pozwanemu fakturę VAT nr FV12345 z dnia 20 stycznia 2023 r. na kwotę 12500 złotych netto, zawierającą rozliczenie naprawy naczepy, której pozwany nie uwzględnił uznając, że przedstawione koszty nie zostały należycie udokumentowane.

Dowód: k. 18 akt szkody nr 123456789

Pismem z dnia 2 lutego 2023 r. powodowie wezwali pozwanego do zapłaty kwoty stanowiącej różnicę między wypłaconą im przez pozwanego wartością odszkodowania a poniesionymi zgodnie z przedstawioną fakturą kosztami naprawy naczepy. W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty pozwany pismem z dnia 10 lutego 2023 r. zwrócił się do powodów o przedłożenie faktur zakupu części zamiennych. W jego ocenie przedstawione przez powodów koszty odbiegały od przyjętych w wycenie dokonanej przez niego. Pozwany nie otrzymał takiej dokumentacji od powodów.

Dowód: k. 20 akt szkody nr 123456789

Koszt naprawy naczepy marki Schmitz o nr rej. WW12345 w oparciu o dane na miesiąc styczeń 2023 r. wynosił 14000 złotych brutto, tj. 12800 złotych netto przy uwzględnieniu autoryzowanych części zamiennych. Serwisanci dokonujący napraw pojazdów nie posiadają fizycznej możliwości szczegółowego wykazania, że każda użyta przez nich część pochodzi od producenta.

Dowód: pisemna i ustna opinia biegłego sądowego w dziedzinie rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej Adam Malinowski - k. 55

Na podstawie art. 217 § 3 k.p.c. Sąd oddalił wniosek pozwanego o przeprowadzenie uzupełniającej opinii biegłego na okoliczność cen alternatywnych części zamiennych względnie amortyzacji części zamiennych jako zbędny do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów prywatnych oraz opinii sporządzonej przez biegłego sądowego w dziedzinie rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej Adam Malinowski. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty prywatne nadając im znaczenie w brzmieniu art. 245 k.c., mianowicie, że stanowią dowód tego, że osoby, która je podpisały, złożyły oświadczenia zawarte w tych dokumentach. Strony nie kwestionowały załączonych do akt sprawy kserokopii dokumentów, a i Sąd nie znalazł podstaw aby czynić to z urzędu, szczególnie że potwierdzały one okoliczności bezsporne w sprawie. Niezwykle istotna dla ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie okazała się sporządzona przez biegłego opinia pisemna i ustna. Opinia była jasna, spójna, nie zawierała wewnętrznych sprzeczności, odpowiadała w sposób jednoznaczny i logiczny na postawione w tezie dowodowej pytania, a nadto została sporządzona przez osobę o niezbędnych do tego kwalifikacjach. Strona powodowa nie kwestionowała przedmiotowej opinii, a strona pozwana mimo jej zanegowania, nie uczyniła tego w sposób przekonujący. Przede wszystkim strona pozwana podniosła, że biegły uwzględnił w kalkulacji ceny oryginalnych części zamiennych, mimo że naprawa nie została dokonana przez autoryzowanego serwisanta, a zakład naprawczy nie wykazał, że użył wyłącznie takich części. Dlatego też pozwany zawnioskował przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego zawierającą kalkulację z uwzględnieniem alternatywnych części zamiennych ewentualnie przy amortyzacji części zamiennych. Po pierwsze, pozwany nie sprecyzował, jakie części posłużyć miałyby do naprawy przedmiotowej naczepy, jego twierdzenia były ogólnikowe. Nie wiadomo, jakich części, jakich producentów chciałby użyć do naprawy pozwany. Po drugie, poszkodowany ma prawo do naprawienia swojego pojazdu przy pomocy oryginalnych części, a pozwany może jedynie domagać się pomniejszenia odszkodowania o kwotę, którą zyskałby poszkodowany na skutek naprawy pojazdu przy pomocy oryginalnych części. Nie może natomiast zmuszać poszkodowanego do naprawy pojazdu przy pomocy nieoryginalnych części.

Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się zasadne. Kwestia odszkodowania za szkodę wyrządzoną osobom trzecim przez kierującego pojazdem mechanicznym z tytułu odpowiedzialności cywilnej uregulowana jest przepisami kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 451) zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 436 k.c. w zw. z art. 435 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody samoistni posiadacze pojazdów mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych, tj. na zasadzie winy. Z kolei art. 361 k.c. stanowi, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W granicach tych, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie zaś z art. 363 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Niezależnie od dokonanego wyboru, w pierwszym jak i w drugim przypadku celem tej regulacji jest zrekompensowanie powstałej szkody. W myśl art. 822 § 1 k.c., w wyniku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Szczegółowe zasady odpowiedzialności gwarancyjnej z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych określone zostały w przepisach ustawy. Zgodnie z art. 34 ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Jak zaś stanowi art. 36 ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, do ustalonej w umowie ubezpieczenia wysokości sumy gwarancyjnej. Odpowiedzialność gwarancyjna wynikająca z zawartej przez sprawcę kolizji z pozwanym umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, pozwala powodom na dochodzenie roszczenia w całości także od pozwanego towarzystwa ubezpieczeń. Między stronami bezsporna była kwestia odpowiedzialności pozwanego za szkodę spowodowaną przez sprawcę kolizji z dnia 1 stycznia 2023 r. Przedmiotem sporu była zaś wysokość poniesionej przez powodów szkody. Zgodnie z art. 361 § 2 k.c. odszkodowanie winno zrekompensować w całości poniesioną przez poszkodowanego szkodę. Szkoda w niniejszej sprawie stanowi zaś koszt naprawy przedmiotowej naczepy. Powodowie udokumentowali przedłożoną ubezpieczycielowi fakturą poniesione koszty celem przywrócenia naczepy do stanu sprzed szkody. Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 12 października 2012 r., że "Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku". W uzasadnieniu przytoczonej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że "Za "niezbędne" koszty naprawy należy uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. (...) Kosztami "ekonomicznie uzasadnionymi" są koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że ceny te odbiegają (są wyższe) od cen przeciętnych dla określonej kategorii usług naprawczych na rynku. Jeżeli nie kwestionuje się uprawnienia do wyboru przez poszkodowanego warsztatu samochodowego mającego dokonać naprawy, miarodajne w tym zakresie powinny być ceny stosowane właśnie przez ten warsztat naprawczy. Przyjęcie cen przeciętnych dla określenia wysokości przysługującego poszkodowanemu odszkodowania, niezależnie od samej metody ich wyliczania, która może być zróżnicowana, nie kompensowałoby poniesionej przez poszkodowanego szkody, gdyby ceny przyjęte w warsztacie naprawczym były wyższe od przeciętnych. Trzeba jeszcze dodać, że określanie kosztów naprawy samochodu wyłącznie przy uwzględnieniu ceny przeciętnej prowadzić mogłoby do relatywizacji w zakresie ustalenia wysokości odszkodowania należnego poszkodowanym posiadaczom pojazdów mechanicznych, gdyż różne mogą być metody obliczania cen przeciętnych w odniesieniu do poszczególnych usług naprawczych oferowanych na rynku. Otwarta pozostałaby także kwestia terytorialnego aspektu obliczania takich cen." (uchwała SN z dnia 12 października 2012 r., III CZP 57/12) Do kosztów niezbędnych i ekonomicznie uzasadnionych należą więc koszty poniesione na skutek naprawy pojazdu u wybranego przez siebie serwisanta, o ile naprawa ta prowadzi do przywrócenia stanu poprzedzającego szkodę. O ile zaś umowa ubezpieczenia nie ogranicza wyboru warsztatu samochodowego, gdzie taka naprawa mogłaby zostać dokonana, to do poszkodowanego należy taka decyzja. W niniejszej sprawie powodowie zaś wybrali serwis oraz wykazali koszty poniesione na taką niezbędną naprawę przedłożoną fakturą VAT. Jeżeli koszty te odbiegałyby rażąco od przyjętych na rynku stawek to w myśl zasad wyrażonych w art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. to na stronie pozwanej ciążył obowiązek udowodnienia, że wskazane przez powodów koszty nie były uzasadnione. Zarzutem, jaki podnosił początkowo pozwany był zawyżony koszt materiałów lakierniczych. Podkreślić raz jeszcze należy, że wbrew twierdzeniom pozwanego to nie na stronie powodowej w tych okolicznościach spoczywał ciężar udowodnienia fakturami na poszczególne materiały, zasadności przedstawionych kosztów. Na podstawie sporządzonej przez biegłego opinii wynika zaś jednoznacznie, że koszt lakierowania wykazany na fakturze przez powodów był jak najbardziej należycie wyliczony. Co więcej kalkulacja dokonana przez biegłego wykazała, że jest on wręcz wyższy niż na przedstawionej przez powodów fakturze. Dlatego też zarzut pozwanego zdaniem Sądu jest bezzasadny. Chybiony był również zarzut, że wysokość odszkodowania winna zostać obliczona biorąc pod uwagę koszt naprawy przy pomocy nieoryginalnych części zamiennych oraz przy uwzględnieniu amortyzacji części wymienianych. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że niezasadne jest stosowanie zamiast części autoryzowanych serwisów części zamiennych nieoryginalnych. Nie ma normy prawnej, która nakazywałby poszkodowanemu naprawę samochodu przy pomocy nieoryginalnych części albo też uprawniałby do tzw. odpisów amortyzacyjnych. Pozwany mógłby jedynie udowadniać w toku procesu, że na skutek naprawy przy pomocy oryginalnych części doszło do wzrostu wartości naczepy, jednak nie próbował tego uczynić (por. uchwała 7 sędziów SN z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 58/11: "Zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi.") Podkreślić należy, że podstawą do zasądzenia dochodzonej od pozwanej kwoty pieniężnej nie tyle stanowiło wyliczenie biegłego w oparciu o ceny autoryzowanych stacji obsługi, ile przedłożona przez powodów faktura, która przedstawiała wartości niższe niż wyliczone przez biegłego. Z uwagi na powyższe na podstawie powołanych wyżej przepisów zasądzono kwotę 2500 zł, która stanowi różnicę pomiędzy poniesioną przez powodów szkodą a wypłaconym odszkodowaniem. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (§ 1). Z kolei jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punktów procentowych (§ 2 zd. 1). Nadto orzekając odsetkach w przypadku odpowiedzialności gwarancyjnej zakładu ubezpieczeń z tytułu odpowiedzialności cywilnej Sąd miał na względzie brzmienie art. 14 ustawy, który stanowi, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie (ust. 1), zaś w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego (ust. 2). Powodowie żądając odsetek wskazali jako termin, od którego miałyby one biec na dzień 2 kwietnia 2023 r. Przedłożona przez nich faktura wystawiona została dnia 20 stycznia 2023 r., od tego dnia biegł więc ich zdaniem 14 dniowy termin wynikający z art. 14 ust. 2 ustawy. Sąd w pełni podzielił zasadność zapatrywania powodów, ponieważ przy zachowaniu należytej staranności po stronie pozwanego nie było żadnych przeszkód do wypłacenia odszkodowania. W pkt 2 wyroku Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 355 k.p.c. oraz art. 203 k.p.c. w zakresie w jakim powodowie cofnęli pozew, tj. co do kwoty 500 złotych. Jednocześnie na skutek rozszerzenia powództwa co do kwoty 500 złotych tytułem niewypłaconego odszkodowania Sąd orzekł o obowiązku uiszczenia opłaty w orzeczeniu kończącym postępowanie na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. i w pkt 3 wyroku zasądził ściągnięcie solidarnie od powodów na rzecz Sądu Rejonowego w Warszawie brakującej części opłaty od rozszerzonego powództwa w kwocie 300 złotych. Wyliczając powyższą kwotę Sąd wziął pod uwagę brzmienie art. 8 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1070), zgodnie z którym powodowi należy się zwrot połowy uiszczonej opłaty pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Dlatego zasądzona kwota stanowi połowę kwoty opłaty stosunkowej w niniejszej sprawie od rozszerzonego powództwa zgodnie z art. 13 tej ustawy. O kosztach Sąd orzekł w pkt 4 wyroku obciążając nimi w całości pozwanego. Sąd w rozstrzygnięciu o kosztach w odniesieniu do cofniętego przez powoda w kwocie 500 złotych roszczenia zastosował normę art. 102 k.p.c., zgodnie z którą w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W niniejszej sprawie powodowie wprawdzie cofnęli wprawdzie powództwo co do kwoty 500 złotych, z drugiej jednakże je rozszerzyli na tę samą kwotę, ale na innej podstawie. Dlatego też ostatecznie zasądzona kwota jest równa kwocie, jaka została wskazana w pozwie. Zmiana powództwa wywołana była zaś omyłką po stronie powodowej co do podstawy faktycznej na jakiej dochodziła żądanego roszczenia. Zwrócić należy jednakże uwagę, że pozwany mimo skierowania do niego wezwania do zapłaty wyliczonej w ten sposób kwoty w odpowiedzi na nie ustosunkował się do tej kwestii w żaden sposób. Takie zachowania ukierunkowane na podniesienie zarzutu dopiero w toku postępowania sądowego wskazują na brak dobrej woli pozwanego w rozwiązaniu sporu ze stroną powodową. Podkreślić też należy, że to niesumienne zachowanie pozwanego wywołało konieczność wystąpienia na drogę sądową po stronie powodów. Mając na uwadze wszystkie te okoliczności Sąd uznał, że zastosowanie normy art. 102 k.p.c. jest zasadne. W pozostałej części pozwany przegrał w niniejszej sprawie, zatem zgodnie z zasadą zawartą w art. 98 k.p.c. winien on zwrócić koszty procesu stronie, która wygrała. Szczegółowe wyliczenie kosztów na podstawie art. 108 k.p.c. Sąd pozostawił zaś referendarzowi sądowemu.

Anna Kowalska

Zarządzenie: 1. Notować 2. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć pełnomocnikowi pozwanego 3. Za 7 dni lub z apelacją

Warszawa, dnia 20 marca 2024 r., Anna Kowalska