Wyrok Sądu Pracy

I C 1234/23 dnia 15.03.2023

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Rejonowy w Warszawie, dnia 15.03.2023 Wydział Pracy w składzie następującym:

Przewodniczący SSR Anna Kowalska

Ławnicy Jan Nowak, Maria Wiśniewska

Protokolant Piotr Zieliński

po rozpoznaniu w dniu 15.03.2023 w Warszawie

przy udziale: ---

na rozprawie sprawy z powództwa Jana Brzęczyszczykiewicza,

przeciwko "Firma Przykładowa" Sp. z o.o. w Krakowie,

o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, odprawę pieniężną, sprostowanie świadectwa pracy, odszkodowanie za wydanie niewłaściwego świadectwa pracy.

I. zasądza od pozwanej "Firma Przykładowa" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie na rzecz powoda Jana Brzęczyszczykiewicza kwotę 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych tytułem odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20.02.2023 do dnia zapłaty,

II. w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III. zasądza od powoda Jana Brzęczyszczykiewicza na rzecz pozwanej "Firma Przykładowa" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie kwotę 750 (słownie: siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego pozwanej,

IV. wyrokowi w punkcie I -szym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5000 /słownie: pięć tysięcy złotych/.

/-/ Jan Nowak /-/ SSR Anna Kowalska /-/ Maria Wiśniewska

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 15.01.2023 skierowanym do Sądu Rejonowego w Warszawie, Jan Brzęczyszczykiewicz działająca przez pełnomocnika procesowego wniósł o zasądzenie na jej rzecz:

- kwoty 7500 złotych tytułem odszkodowania z powodu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20.02.2023 do dnia zapłaty,

- kwoty 3000 złotych tytułem odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień grupowych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20.02.2023 do dnia zapłaty,

- kwoty 2000 złotych tytułem odszkodowania z tytułu naprawienia szkody wskutek wydania niewłaściwego świadectwa pracy,

- sprostowania świadectwa pracy poprzez ustalenie, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 20.02.2023 w trybie porozumienia stron z przyczyn niedotyczących pracownika,

- kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (pozew k. 5, protokół rozprawy k. 25).

W odpowiedzi na pozew "Firma Przykładowa" S.A. z siedzibą w Krakowie wniosła o oddalenie powództwa w całości. W piśmie procesowym z dnia 15.02.2023 pełnomocnik pozwanej uznał roszczenie z tytułu odszkodowania z powodu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia do kwoty 5000 złotych. W pozostałym zakresie wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych (pismo pozwanego k. 15, protokół rozprawy k. 35).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Jan Brzęczyszczykiewicz był zatrudniony w "Firma Przykładowa" S.A. w Krakowie na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w charakterze Specjalisty ds. Marketingu od dnia 01.03.2020, za wynagrodzeniem miesięcznym 4500 złotych. Pismem z dnia 20.01.2023 pozwana rozwiązała umowę o pracę z powódką na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, ze skutkiem na dzień 20.02.2023, jako przyczynę podając naruszenie obowiązków pracowniczych. Do rozwiązania umowy o pracę pomiędzy stronami procesu w trybie porozumienia stron nie doszło (umowa o pracę, pismo o rozwiązaniu umowy o pracę k. 10, świadectwo pracy k. 12, bezsporne).

Powód w okresie zatrudnienia u pozwanej pracował w charakterze Specjalisty ds. Marketingu pełniąc funkcję Kierownika Zespołu. Po rozwiązaniu stosunku pracy powód w okresie do dnia 15.03.2023 nie był nigdzie zatrudniony. Jednocześnie w tym okresie nie był zarejestrowany w Urzędzie Pracy, jako bezrobotny. W tym okresie powód szukał zatrudnienia w dwóch miejscach: Firma X oraz Firma Y. Powód nie otrzymał w nich zatrudnienia. Przyczyną nieotrzymania zatrudnienia z Firma X były niesatysfakcjonujące go - zaproponowane warunki płacowe. Natomiast przyczyną nieotrzymania zatrudnienia w Firma Y były warunki finansowe bądź też uwarunkowania merytoryczne. W obu przypadkach powód startował w konkursie na dane stanowisko. Również w obu przypadkach powód nie złożył świadectwa pracy od pozwanej z wpisanym dyscyplinarnym rozwiązaniem umowy o pracę. W dniu 01.04.2023 powód został zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w Firma Z, gdzie pracuje do chwili obecnej. Powoda zatrudniono pomimo złożenia przez niego świadectwa pracy z trybem dyscyplinarnym otrzymanym od pozwanej (zeznanie powoda k. 40, świadectwo pracy k. 42).

"Firma Przykładowa" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie zatrudnia około 50 osób na podstawie umowy o pracę. Jednocześnie współpracuje na podstawie umów cywilnoprawnych z około 20 osobami. Pozwana nie ma oddziałów, jedynie biura. Powód był zatrudniony, jako jedyny na podstawie umowy o pracę, w biurze pozwanej w Warszawie. Po zwolnieniu powoda, na takich samych warunkach jak powód, w jego miejsce został zatrudniony Adam Małysz. W maju 2023 Adam Małysz rozwiązał z pozwaną stosunek pracy w trybie porozumienia stron. Po rozwiązaniu z nim stosunku pracy biuro w Warszawie w zasadzie nie funkcjonowało, aż do czerwca 2023, kiedy to została w nim zatrudniona osoba na umowę o pracę. Zatrudnienie pracownicze u pozwanej wynosiło i wynosi około 50 osób. W pozwanej nie było i nie ma zwolnień grupowych (zeznania przesłuchanej za stroną pozwaną Katarzyna Nowak k. 45).

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda, wyliczone na zasadach obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wyniosło 5000 złotych (zaświadczenie o zarobkach k. 20, bezsporne).

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody powołane wyżej. Na skutek uznania powództwa w części dotyczącej żądania odszkodowania i wobec cofnięcia wniosków dowodowych w tym zakresie Sąd zaniechał postępowania dowodowego w zakresie badania zasadności przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodem. Jeśli chodzi o pozostałe roszczenia podstawą faktyczną ich rozstrzygnięcia były złożone dokumenty oraz dowód z przesłuchania stron, których zeznania Sąd uznał w całości za wiarygodne.

Sąd zważył, co następuje:

Powód domagał się kwoty 7500 złotych tytułem odszkodowania z powodu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z odsetkami ustawowymi. Pozwana uznała w toku procesu roszczenie powoda w tym zakresie co do kwoty 5000 złotych - równej jego średniemu miesięcznemu wynagrodzeniu. W pozostałym zakresie tj. przenoszącym tą kwotę, pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. W okolicznościach sprawy Sąd stwierdził brak przesłanek negatywnych sprzeciwiających się czynności dyspozytywnej strony pozwanej. Zgodnie z art. 56 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu umów o pracę w tym trybie przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Powód żądał odszkodowania, które w myśl art. 58 Kodeksu pracy przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Z zaświadczenia o zarobkach nie kwestionowanego przez strony wynika wysokość średniego miesięcznego wynagrodzenia powoda z okresu poprzedzającego rozwiązanie umowy o pracę - 5000 złotych. Powód miał okres zatrudnienia u pozwanej uprawniający go do 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia umowy. Powyższe skutkowało zasądzeniem na rzecz powoda od pozwanej kwoty 5000 złotych tytułem odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20.02.2023 (art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Jednocześnie Sąd oddalił powództwo Jana Brzęczyszczykiewicza w zakresie przekraczającym zasądzoną kwotę jako nie mające uzasadnienia prawnego i faktycznego w okolicznościach rozpatrywanej sprawy.

Powód domagał się odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień grupowych. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowi ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Przepisy tej ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej 5 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 20 pracowników (art. 1 ust. 1 ustawy). Z powodem rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia. W okolicznościach sprawy stosunek pracy powoda nie został rozwiązany na mocy porozumienia stron, gdyż brak na tą okoliczność dowodu. Należy zauważyć, iż uznanie niezasadności rozwiązania umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym nie jest zrównane z przyznaniem, iż rozwiązanie nastąpiło z przyczyn ekonomicznych w ramach zwolnień grupowych. Co prawda ustawę o tzw. zwolnieniach grupowych stosuje się do pozwanej, ale z całą pewnością nie zostały spełnione przesłanki do nabycia odprawy pieniężnej przez powoda. Przede wszystkim w pozwanej nie było zwolnień grupowych. Stan zatrudnienia wahał się w okolicach 50 osób. Momentami wiarygodnymi dla stwierdzenia zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn niedotyczących pracownika jest data ustania stosunku pracy z pracownikiem zwolnionym. W powyższej sprawie w dacie zwolnienia powoda czy później nie można przyjąć, iż miały miejsce zwolnienia grupowe. Przyczyna uzasadniająca rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników powinna stanowić wyłączny powód jego rozwiązania. W okolicznościach sprawy nie można powyższego uznać (art. 8 ustawy dotyczy wypowiedzenia stosunku pracy pracowników podlegających szczególnej ochronie). Powód nie należał do kręgu tych pracowników. Powód w żaden sposób nie udowodnił przesłanek uprawniających go do nabycia odprawy pieniężnej, a to na nim jako dochodzącym tego roszczenia spoczywał ciężar dowodu (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.). To skutkowało oddaleniem powództwa w tym zakresie tj. żądania odprawy pieniężnej wraz z odsetkami ustawowymi.

Powód domagał się sprostowania świadectwa pracy poprzez ustalenie, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w trybie porozumienia stron z przyczyn niedotyczących pracownika. Jak Sąd ustalił wyżej, w rozpoznawanej sprawie strony nie uzgodniły warunków porozumienia stron odnośnie rozwiązania stosunku pracy i do takiego rozwiązania stosunku pracy nie doszło. Co wskazano wyżej do zwolnienia powoda nie miała zastosowania ustawa o tzw. zwolnieniach grupowych, a więc nie jest możliwe sprostowanie świadectwa pracy w zakresie żądanym przez powoda. Jan Brzęczyszczykiewicz w zakresie żądania sprostowania świadectwa pracy nie wyczerpał postępowania wewnątrzzakładowego uregulowanego w art. 97 Kodeksu pracy. Sprostowanie świadectwa będzie możliwe zgodnie z art. 97 § 21 Kodeksu pracy, który przewiduje, iż jeżeli z orzeczenia Sądu Pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę.

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, iż roszczenie powoda o sprostowanie świadectwa pracy nie może być uwzględnione, co skutkowało oddaleniem powództwa w tym zakresie (art. 47710 § 1 k.p.c.).

Powód domagał się odszkodowania z tytułu naprawienia szkody wyrządzonej przez pracodawcę w skutek wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Odszkodowanie to przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy. Powyższe odszkodowanie jest zryczałtowane, a pracownik nabywa do niego prawo, gdy poniósł szkodę będącą normalnym następstwem wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Niewątpliwie Jan Brzęczyszczykiewicz otrzymał niewłaściwe świadectwo pracy, gdyż podana w nim informacja o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy jest niewłaściwa ze względu na niezgodność z prawem tego rozwiązania umowy. Należy jednak zauważyć, iż powód nie udowodnił szkody, jaką to niewłaściwe świadectwo spowodowało.

Jak wynika z jego zeznań, powód po rozwiązaniu umowy o pracę nie zarejestrował się, jako bezrobotny w Urzędzie Pracy. Powód poszukiwał zatrudnienia w dwóch miejscach. W obu przypadkach nie przedstawił świadectwa pracy otrzymanego od pozwanej. Również w obu przypadkach treść świadectwa pracy nie miała wpływu na podjęcie przez niego ewentualnego zatrudnienia. Powód odmówił podjęcia zatrudnienia z uwagi na zaproponowane mu warunki płacowe bądź też merytoryczne przegranie konkursu na dane stanowisko (Firma X i Y). Powód w dniu 01.04.2023 podjął zatrudnienie w Firma Z na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na warunkach płacowych na pewno korzystniejszych niż oferowała mu pozwana w rozwiązanej umowie o pracę. Należy zauważyć, iż w odróżnieniu od wcześniejszych przypadków, powód przedstawił przy zatrudnieniu świadectwo pracy otrzymane od pozwanej, a mimo to otrzymał zatrudnienie. Tym samym powód nie udowodnił, iż na skutek wydania niewłaściwego świadectwa poniósł szkodę polegającą na niemożności podjęcia odpowiedniej pracy. Co za tym idzie brak również związku przyczynowego, że szkoda jest normalnym następstwem bezprawnego zachowania pracodawcy (art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Pracownik nie udowodnił bowiem, że przeszkodą w pozyskaniu nowego zatrudnienia było uzyskanie niewłaściwego świadectwa pracy. To na pracowniku spoczywa ciężar dowodu wykazania okoliczności uzasadniających roszczenie z art. 99 Kodeksu pracy, czego powód nie udowodnił (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.). To zaś skutkowało oddaleniem powództwa w tym zakresie (art. 99 Kodeksu pracy).

Z kwoty 12500 złotych stanowiącej wartość przedmiotu sporu, którą Sąd ustalił sumując roszczenia majątkowe, zasądzona została kwota 5000 złotych, stanowiąca 40% wartości przedmiotu sporu. Zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu (art. 100 k.p.c.) strony powinny ponieść koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę. Należy jeszcze zauważyć, iż powód przegrał proces w sprawie o roszczenie niemajątkowe tj. sprostowanie świadectwa pracy. Powyższe skutkowało zasądzeniem od powoda na rzecz pozwanej kwoty 750 złotych tytułem kosztów zastępstwa prawnego pozwanej, na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Sąd nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5000 złotych, zgodnie z dyspozycją art. 4779 § 1 k.p.c.

/-/ SSR Anna Kowalska