Wyrok Sądu Pracy

IV P 1234/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 20 lipca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Warszawie Wydział X Pracy

w składzie następującym:

Przewodniczący: Anna Kowalska

Ławnicy: Jan Nowak, Maria Wiśniewska

Protokolant: Piotr Zieliński

po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2024 r. w Warszawie

sprawy z powództwa Adama Małeckiego

przeciwko "Electro-Tech" Sp. z o.o. w Krakowie

o odszkodowanie

(1) Zasądza od pozwanej "Electro-Tech" Sp. z o.o. w Krakowie na rzecz powoda Adama Małeckiego

kwotę 6000 zł (sześć tysięcy złotych) - tytułem odszkodowania za

niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę;

(2) Oddala dalej idące powództwo;

(3) Zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych)

tytułem zwrotu kosztów procesu (kosztów zastępstwa procesowego);

(4) Nakazuje ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w

Warszawie kwotę 200 zł (dwieście złotych) - tytułem zwrotu wydatków postępowania

poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa - Sąd Rejonowy w Warszawie;

(5) Wyrokowi w pkt (1) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

/-/ Anna Kowalska /-/ Jan Nowak /-/ Maria Wiśniewska

UZASADNIENIE

Dnia 10 marca 2024 r. Adam Małecki (powód) wystąpił przeciwko "Electro-Tech" Sp. z o.o. w Krakowie (pozwanej) z pozwem o zapłatę kwoty 9000 zł tytułem odszkodowania

"za bezprawne i nieuzasadnione" wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas

nieokreślony.

W odpowiedzi na pozew z dnia 2 kwietnia 2024 r. pozwana wniosła o oddalenie

powództwa w całości. W uzasadnieniu podała, że przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę

był brak możliwości dalszego korzystania przez pozwaną z pracy powoda, gdyż główny

kontrahent pozwanej zażądał, aby powód nie wykonywał pracy na terenie jego zakładu pracy.

Sąd ustalił, co następuje:

Powód był zatrudniony u pozwanej od dnia 15 stycznia 2020 r., w tym od dnia 15 stycznia 2021 r.

na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, jako magazynier.

dowód: akta osobowe powoda - przy aktach sprawy

Pozwana zajmuje się logistyką - przechowuje w swoich magazynach

części elektroniczne, a następnie dostarcza te części elektroniczne do magazynów i na ściśle

określone punkty montażu w przedsiębiorstwie "Auto-Moto" S.A. w Katowicach (dalej

także: Auto-Moto). Skalę zależności organizacyjnych między pozwaną, a Auto-Moto obrazują następujące

dane: pozwana obsługuje dostawę części elektronicznych dla Auto-Moto, natomiast dla pozwanej Auto-Moto jest w

zasadzie jedynym klientem - pracuje tam 50 pracowników pozwanej, a

współpraca z Auto-Moto generuje 95% obrotów pozwanej.

dowód: zeznania pozwanej (prezes zarządu Jan Kowalski) - k. 25

W maju 2024 r. z magazynów logistycznych zaginęły

części elektroniczne w postaci m.in. procesorów,

pamięci RAM, kart graficznych, dysków twardych, płyt głównych, zasilaczy

na kwotę 50 000 zł. Pracownicy Auto-Moto zostali

zobowiązani przez zarząd tego przedsiębiorcy do wytypowania grupy osób, które miały

styczność z ginącymi materiałami. Z tej grupy następnie wyselekcjonowano 5 osób -

pracowników pozwanej, którzy mieli największą styczność z zaginionymi materiałami,

ponieważ dokonywali bezpośrednio wysyłki tych części. Z niektórymi z tych osób (m.in. z

powodem) pracownicy Auto-Moto przeprowadzili rozmowy. W tej sprawie

miały też miejsce spotkania przedstawicieli Auto-Moto z członkami zarządu

pozwanej spółki.

dowód: zeznania świadków: Tomasz Malinowski - k. 30, Katarzyna Wieczorek - k. 35

Dnia 1 czerwca 2024 r. Auto-Moto wystosował do pozwanej pismo, w którym zażądał, aby

wymienieni w tym piśmie pracownicy, m.in. powód nie wykonywali pracy na terenie zakładu

pracy Auto-Moto oraz nie mieli żadnego dostępu (we wszelkich możliwych miejscach) do materiałów

Auto-Moto.

dowód: pismo z dnia 1 czerwca 2024 r. - k. 40

Dnia 5 czerwca 2024 r. miało miejsce wspólne spotkanie osób działających w imieniu

pozwanej z członkami zarządu "Auto-Moto" S.A.. Ze strony

pozwanej w spotkaniu brali udział m.in. Jan Kowalski (prezes zarządu) oraz

Maria Nowak (dyrektor ds. personalnych), którego w drugiej części spotkania zastąpił Piotr Zieliński

(kierownik magazynu). Ze strony związkowej w zebraniu uczestniczyli Andrzej Dąbrowski i

Barbara Kwiatkowska.

W trakcie spotkania Maria Nowak wręczyła związkowcom pismo dotyczące zamiaru

wypowiedzenia umów o pracę pracownikom pozwanej. Na pytanie związkowców, kogo te

wypowiedzenia dotyczą odpowiedziała, że dopóki nie zdecydują się podjąć decyzji w tej

sprawie w danym dniu, nazwiska osób, których zamiar wypowiedzenia dotyczy nie będą im

ujawnione. Związkowców pozostawiono w pomieszczeniu samych, gdyż poprosili o czas do

namysłu.

Po pewnym czasie wróciła Maria Nowak i związkowcy podpisali adresowane do nich pismo

w ten sposób, że złożyli podpisy i odręczną notatkę o treści "Zobowiązujemy się do rozpatrzenia sprawy w dniu dzisiejszym". Po powrocie do pomieszczenia, w którym odbywało się spotkanie, Maria Nowak

wręczyła związkowcom listę nazwisk osób, których dotyczył zamiar wypowiedzenia, a

następnie wyszła z sali informując związkowców, że idzie po pracowników, którzych mają być

zwolnieni. W sali pozostali zaskoczeni całą sytuacją związkowcy, którzy nie zajęli

stanowiska w przedmiocie zamiaru zwolnienia przez pozwanego któregokolwiek z imiennie

wskazanych pracowników.

dowód: pismo w przedmiocie konsultacji związkowej - k. 45, zeznania świadków:

Andrzej Dąbrowski - k. 50, Barbara Kwiatkowska - k. 55, zeznania pozwanego (Jan Kowalski) - k.

60, dokument wypowiedzenia - k. 65

W ostatnim okresie pracy wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop

wynosiło - 2000 zł.

dowód: zaświadczenie o zarobkach - k. 70, § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

zeznań świadków:

- Tomasz Malinowski - k. 30,

- Katarzyna Wieczorek - k. 35,

- Andrzej Dąbrowski - k. 50,

- Barbara Kwiatkowska - k. 55,

- Jan Kowalski - k. 60,

- Maria Nowak - k. 75,

- zeznań stron:

- powoda - k. 20,

- pozwanego (Jan Kowalski) - k. 25,

- dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym akt osobowych powodów.

Zeznaniom świadków Tomasza Malinowskiego i Katarzyny Wieczorek Sąd dał wiarę w całości, albowiem były

one spójne, logiczne i konsekwentne, a nadto w znacznej części korespondowały zarówno ze

sobą nawzajem, jak i z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. W swoich zeznaniach

świadkowie opisali przebieg spotkania, które odbyło się w dniu 5 czerwca 2024 r. Świadkowie

zeznali, iż nie wyrazili zgody na wypowiedzenie umów o pracę wskazanym przez Marię Nowak

osobom. Świadkowie jedynie - aby poznać nazwiska tych osób - zgodzili się na rozpatrzenie

sprawy w danym dniu, co jednak ostatecznie nie nastąpiło z uwagi na szybką reakcję Marii

Nowak, która uznawszy oświadczenie świadków za wyrażenia zgody na wypowiedzenie umów o

pracę, opuściła spotkanie, celem wręczenia wypowiedzeń pracownikom.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadków Jana Kowalskiego i Marii Nowak w tym zakresie, w

jakim świadkowie wskazują, że Maria Nowak uzyskała ustną zgodę członków zarządu "Auto-Moto" S.A. na wypowiedzenie umowy o pracę.

Zeznania świadków w tym zakresie nie korespondują z zapisem poczynionym przez

związkowców na przedłożonym im piśmie w sprawie konsultacji związkowej i stoją w

sprzeczności z zeznaniami świadków Andrzeja Dąbrowskiego i Barbary Kwiatkowskiej, którym to zeznaniom Sąd dał

wiarę w całości.

Świadkowie Jan Kowalski i Maria Nowak oraz pozwany (Jan Kowalski) zeznawali na

okoliczność współpracy pomiędzy pozwaną a Auto-Moto, strat związanych z kradzieżami części elektronicznych

z magazynów obu spółek oraz o podjętych formach walki z kradzieżami.

Zeznania tych świadków miały charakter posiłkowy; Sąd dał im wiarę w całości, albowiem

były one spójne, logiczne i konsekwentne, a nadto w znacznej części korespondowały

zarówno ze sobą nawzajem, jak i z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy.

Zeznaniom powoda Sąd dał wiarę. Dla rozstrzygnięcia sprawy zeznania ta miały jednak

niewielkie znaczenie. Warto odnotować jedynie to, że powód nie kradł części elektronicznych

Auto-Moto, nie był karany za kradzież, a w miejscu zaginięcia materiałów Auto-Moto pracowało

70 osób - nie tylko pracowników pozwanej i Auto-Moto.

Dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy Sąd dał wiarę w całości, albowiem ich

autentyczność i wiarygodność nie były kwestionowane przez strony, a Sąd nie znalazł

podstaw, by czynić to z urzędu.

Sąd zważył, co następuje:

(1)

Powód domagał się odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

(2)

Rozpoznając powództwo z art. 45 § 1 k.p. Sąd bada po pierwsze to, czy wypowiedzenie

jest zgodne z prawem, czyli czy spełniono wymogi formalne, a po wtóre, czy jest

uzasadnione; stylistyka cytowanego przepisu wskazuje, że ustawodawca formułuje to nawet

mniej rygorystycznie - Sąd uwzględnia odwołanie pracownika jedynie wówczas, gdy

wypowiedzenie "jest nieuzasadnione".

Podstawowe wymogi formalne wypowiedzenia wymienione są w art. 30 § 4 k.p.

Wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony dokonywane przez pracodawcę

powinno:

(1) mieć formę pisemną,

(2) wskazywać przyczynę wypowiedzenia:

(a) rzeczywistą,

(b) konkretną,

(c) prawdziwą,

(3) zawierać pouczenie o prawie odwołania do sądu pracy.

Należy również zaznaczyć, iż "przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę winna być wskazana w sposób jednoznaczny i zrozumiały" (wyrok SN z dnia 27 września 2005 r., I PK 306/04, OSNP 2006/15-16/238).

Wymóg "konkretności" wypowiedzenia był wielokrotnie analizowany w orzecznictwie

Sądu Najwyższego. I tak stwierdza się, iż "przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę powinna być wskazana w sposób konkretny"

(wyrok SN z dnia 10 marca 2004 r., I PK 443/03, OSNP 2004/22/383). Podkreśla się, że

"pracodawca obowiązany jest wskazać przyczynę wypowiedzenia w sposób konkretny i zrozumiały dla pracownika" (wyrok SN z dnia 6 października 2005 r., II PK 40/05, OSNP 2006/17-18/263).

Wymóg "prawdziwości" przyczyny wypowiedzenia jest zatem traktowany przez Sąd Najwyższy nieco liberalniej niż

wymóg podania przyczyny w ogóle, w odniesieniu do którego stwierdza się, iż "przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę musi być rzeczywista, a nie zmyślona" (wyrok SN z dnia 26 stycznia 2005 r., I PK 171/04, OSNP 2005/17/273).

Uogólniając wyżej cytowane wypowiedzi Sądu Najwyższego należy stwierdzić, że

przyczyna wypowiedzenia powinna być podana na tyle konkretnie, aby:

(1) pracownik wiedział, z jakiego powodu traci pracę;

(2) mógł ewentualnie zakwestionować zasadność zwolnienia przed sądem.

Wymóg "rzeczywistości" przyczyny wypowiedzenia nie budzi wątpliwości; chodzi o to,

by okoliczność podana w wypowiedzeniu faktycznie miała miejsce.

Pewne wątpliwości może nasuwać kryterium "konkretności" podanej przyczyny

wypowiedzenia. Otóż chodzi o to, by prawdziwa (istniejąca) okoliczność podana w

wypowiedzeniu, była jednocześnie przyczyną rzeczywistą, czyli tą okolicznością, która w

danej sytuacji skłoniła pracodawcę do zwolnienia pracownika. Rzecz w tym, by pracodawca

nie "ukrywał" rzeczywistej przyczyny zwolnienia pracownika, przytaczając jakąś inną,

faktycznie występującą okoliczność, pozbawioną jednak znaczenia dla jego konkretnej

decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę.

(3)

W rozpatrywanej sprawie powód kwestionował zasadność wypowiedzenia.

(4)

Jeśli idzie o warunki formalne wypowiedzenia, przewidziane w art. 30 § 4 k.p., Sąd

skonstatował, że wypowiedzenie doręczone powodowi zostało sporządzone w formie pisemnej,

zawiera pouczenie o prawie odwołania do sądu pracy oraz uzasadnienie.

Przyczyna wypowiedzenia została sformułowana następująco: "brak możliwości dalszego świadczenia pracy przez pracownika z uwagi na żądanie głównego kontrahenta Spółki". Zapisy w

dokumencie wypowiedzenia są jasne i zrozumiałe.

Niepodobna również zakwestionować ich prawdziwości. Wynika to jednoznacznie z

zeznań świadków Tomasza Malinowskiego, Katarzyny Wieczorek, Jana Kowalskiego oraz pozwanej (prezes zarządu Jan Kowalski).

Nie ustalono również, aby istniały jakiekolwiek przyczyny wypowiedzenia powodowi

umowy o pracę, inne, niż podane w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu tejże

umowy. Powód nie podejmował zresztą prób wskazania takich przyczyn. Pozwala to

stwierdzić, iż przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę były rzeczywiste.

(5)

W ocenie Sądu wypowiedzenie umowy o pracę z powodem jest niezgodne z prawem.

W rozpatrywanej sprawie szerszej analizy wymaga art. 38 k.p., zgodnie z którym o

zamiarze wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę na czas nie określony pracodawca

zawiadamia na piśmie reprezentującą pracownika zakładową organizację związkową, podając

przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy. Jeżeli zakładowa organizacja związkowa

uważa, że wypowiedzenie byłoby nieuzasadnione, może w ciągu 5 dni od otrzymania

zawiadomienia zgłosić na piśmie pracodawcy umotywowane zastrzeżenia. Po rozpatrzeniu

stanowiska zakładowej organizacji związkowej a także w razie niezajęcia przez nią stanowiska w

ustalonym terminie, pracodawca podejmuje decyzję w sprawie wypowiedzenia.

Na aprobatę zasługuje pogląd, iż "zawiadomienie zakładowej organizacji związkowej o zamiarze wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę powinno zawierać wskazanie osoby, której dotyczy zamiar wypowiedzenia" (uchwała SN z dnia

15 grudnia 1993 r., I PZP 58/93, OSNCP 1994/5/79, glosa: Stanisław Gebhardt, OSP 1995/1/1).

Ponadto zauważyć należy, iż "zawiadomienie zakładowej organizacji związkowej o zamiarze wypowiedzenia umowy o pracę powinno dotyczyć konkretnego pracownika" (wyrok

SN z dnia 4 lutego 2004 r., I PK 273/03, OSNP 2004/21/362).

Na aprobatę zasługuje również pogląd, iż "w razie braku zajęcia przez zakładową organizację związkową stanowiska w ustalonym terminie, pracodawca może wypowiedzieć umowę o pracę" (wyrok SN z dnia 27 września 2005 r., I PK 306/04, OSNP 2006/15-16/238).

(6)

Przenosząc poglądy zreferowane w pkt (5) na grunt sprawy niniejszej;

Wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło przed upływem 5-dniowego terminu

przewidzianego na konsultację z zakładową organizacją związkową, gdyż wypowiedzenie

miało miejsce 5 czerwca 2024 r., czyli w tym samym dniu, w którym miało miejsce zebranie

związkowców. Z uwagi na brak zajęcia stanowiska w kwestii wypowiedzenia umów o pracę

przez związkowców uznać należy, że doszło do naruszenia trybu konsultacji związkowej

przewidzianego w art. 38 k.p.

Notatka "Zobowiązujemy się do rozpatrzenia sprawy w dniu dzisiejszym" poczyniona przez związkowców na piśmie skierowanym do nich przez

pracodawcę nie jest wyrażeniem zgody na dokonanie wypowiedzenia. Gdyby nawet przyjąć

rozwiązanie przeciwne, to - mając na uwadze tło sytuacyjne, czyli postawienie związkowców

w sytuacji takiej, że aby poznać nazwiska osób co do których mają nastąpić wypowiedzenia

musieli wyrazić zgodę w danym dniu - doszło do naruszenia swobody powzięcia stanowiska i

nieskrępowanego wyrażenia zdania z podaniem motywacji (cytowany wyżej wyrok SN z dnia

27 września 2005 r.).

Idąc dalej, można wręcz przyjąć, iż nie tylko doszło do opisanego powyżej naruszenia

swobody decyzyjnej związkowców w wyrażeniu stanowiska w przedmiocie zamiaru

zwolnień planowanych przez pracodawcę, ale w ogóle nie przeprowadzono konsultacji w

trybie art. 38 k.p., gdyż procedura została zakończona na etapie przedstawienia związkowcom

ogólnego zamiaru zwolnienia bliżej niezidentyfikowanych pracowników. Związkowcy nie

mieli natomiast sposobności wyrazić stanowiska w przedmiocie zamiaru zwolnienia przez

pozwanego konkretnych osób, wskazanych z imienia i nazwiska.

Na marginesie, nawiązując do argumentacji pozwanej, zauważyć należy, iż nie ma

prawnego zakazu przeprowadzenia konsultacji z art. 38 k.p. w trybie dwuetapowym tj.

najpierw - w pierwszym etapie - wyrażenie przez pracodawcę ogólnego zamiaru zwolnień, a

następnie - w drugim etapie - przedstawienie przez pracodawcę danych osób, które zamierza

zwolnić i uzyskanie stanowiska zakładowej organizacji związkowej (zastrzeżenia, bądź ich

brak) co do tego zamiaru.

Jednakże, jeżeli hipotetycznie i zgodnie z twierdzeniami pozwanej przyjąć, iż w

rozpatrywanej sprawie taka "dwuetapowa" konsultacja miała miejsce w dniu 5 czerwca 2024 r.,

to zauważyć należy, iż została ona zakończona przez pracodawcę na etapie wyrażenia

ogólnego zamiaru dokonania wypowiedzeń. Przedstawicielka pozwanej Maria Nowak po

przedstawieniu zamiaru zwolnień i uzyskaniu zgody na rozpatrzenie sprawy w danym dniu

wręczyła związkowcom listę osób, których zwolnienia miały dotyczyć i natychmiast, bez

uzgadniania tego ze związkowcami, a więc bez przejścia niejako do drugiego etapu

konsultacji, wręczyła zwolnienia, co w rezultacie spowodowało brak możliwości

wypowiedzenia zdania w tej kwestii przez zakładową organizację związkową.

W tej sytuacji uznać należy, że wypowiedzenia dokonano z naruszeniem art. 38 k.p.

(7)

Powód dochodził odszkodowania w kwocie 9000 zł, stanowiącej trzykrotność

miesięcznego wynagrodzenia, wynikającego z umowy o pracę. Z zaświadczenia o zarobkach

wynika, że wynagrodzenie miesięczne powoda, obliczone tak, jak ekwiwalent za urlop i

stanowiące podstawę ustalenia wysokości odszkodowania (wyrok SN z dnia 29 stycznia 2004 r. w sprawie I PK 464/03

OSNP 2004/19/323) wynosiło 2000 zł. Sąd

uznał, że brak podstaw do zasądzenia odszkodowania w kwocie stanowiącej równowartość

trzykrotności wynagrodzenia powoda i z uwagi na krótki staż pracy (1 rok), zasądził odszkodowanie w kwocie stanowiącej równowartość

trzykrotności wynagrodzenia - pkt 1 wyroku.

Dalej idące powództwo oddalono - pkt 2 wyroku.

(8)

Na marginesie Sąd zauważa, że gdyby pozwana prawidłowo przeprowadziła konsultację

związkową, to wypowiedzenie dokonane w stosunku do powoda należałoby uznać za zgodne

z prawem i usprawiedliwione, a powództwo podlegałoby oddaleniu.

Gdy idzie o aspekt formalny, to poza naruszeniem procedury konsultacji związkowej Sąd

nie dostrzegł innych uchybień.

Gdy idzie o aspekt merytoryczny, to okoliczność powołana w uzasadnieniu

wypowiedzenia usprawiedliwiała rozwiązanie umowy o pracę. Przepisy prawa pracy

ograniczają możliwości wypowiedzenia umów o pracę do przyczyn zawinionych przez

pracowników. Okoliczność "zewnętrzna" w stosunku do relacji pracownik - pracodawca (w

rozpatrywanej sprawie okolicznością tą była odmowa dopuszczenia powoda do pracy na

terenie kontrahenta pozwanej) może również stanowić usprawiedliwioną przesłankę

zwolnienia. Biorąc zaś pod uwagę:

(1) ścisłe powiązania między pozwaną i Auto-Moto,

(2) fakt, że wszyscy pracownicy pozwanej pracują na terenie Auto-Moto, a także

(3) okoliczność, że pozwana i Auto-Moto byli w trakcie realizacji wieloletniej umowy

świadczenia usług logistycznych przez pozwaną na rzecz Auto-Moto -

wypowiedzenie dokonane w stosunku do powoda było w pełni usprawiedliwione.

Należy jednak podkreślić, że uwagi te mają jedynie teoretyczny charakter, skoro przesłanką

faktyczną i prawną rozstrzygnięcia było naruszenie formalne procedury wypowiadania

umowy o pracę.

(9)

O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.

Koszty zastępstwa procesowego ustalone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

( Dz.U.2015.1804;

dalej: rozporządzenie) wyrażały się kwotą 1800 zł [= 3 * 600 zł].

Powód wygrał proces w 25% [= (6000 zł/24000 zł) * 100%], zatem powinien ponieść

75%, a pozwana 25% kosztów zastępstwa procesowego. Stąd, tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 450 zł [= 25% *

1800 zł - 0 zł] - pkt 3 wyroku. [Poprawiono błąd obliczeniowy]

(10)

O wydatkach postępowania (opłata sądowa w kwocie 300 zł),

poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa - Sąd Rejonowy w Warszawie (k. 5),

orzeczono na podstawie art. art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(tekst jedn.: Dz.U.2022.2614 t.j.) oraz art. 98 § 1 k.p.c. - pkt