Wyrok Sądu Rejonowego

I C 215/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 24 maja 2023 r.

Sąd Rejonowy w Warszawie, Mokotów Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Anna Kowalska

Protokolant: Jan Nowak

po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa PZU S.A.

przeciwko Warta S.A.

o zapłatę 15000 zł

I. Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 12500 zł ( dwanaście tysięcy pięćset złotych ) z ustawowymi odsetkami od dnia 15 marca 2023 r. do dnia zapłaty

II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2500 zł tytułem zwrotu kosztów procesu

Anna Kowalska

UZASADNIENIE

Powód PZU S.A. wniósł o zasądzenie od pozwanego Warta S.A. kwoty 15000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 1 stycznia 2010 r. zawarł umowę ubezpieczenia renty odroczonej potwierdzonej polisą nr 1234567, zgodnie z której treścią zakupiona renta w okresie odroczenia jej płatności miała być zwiększana corocznie o 3 %, kwota renty ustalona w powyższy sposób na początkowy dzień płatności renty, miała wzrastać w okresie jej wypłacania corocznie również o 3 %. Powód podał, że w dniu 1 stycznia 2020 r. upłynął termin odroczenia renty i została ona zmieniona na rentę natychmiast płatną o numerze ewidencyjnym 7654321, oraz że wysokość tej renty przy uwzględnieniu stosownej waloryzacji ustalił ostatecznie Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2020 r., w sprawie I C 123/20, określając ją na kwotę 2000 zł miesięcznie. Od tego czasu pozwany zaprzestał dokonywania corocznego zwiększania kwoty renty o 3 %. Powstałe zaległości ustalił ostatecznie Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2022 r. w sprawie o sygn. I C 456/22 zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego z dnia 15 stycznia 2022 r. w sprawie I C 789/21, na kwotę 5000 zł za okres od 1 stycznia 2020 do 31 grudnia 2021 r. Pomimo tego pozwany nadal nie dokonuje podwyższenia renty powoda, wypłacając rentę w kwocie 2000 zł. W związku z tym powstały kolejne zaległości płacowe po stronie pozwanego.

Powód podała, że kwotę dochodzoną pozwem obliczył w następujący sposób:

1. zaległości powstałe od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.: 2121 zł (kwota jaką powinien otrzymywać powód od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.) - 2000 zł (kwota jaką płacił pozwany = 2000 zł), 12 miesięcy (od stycznia 2022 do grudnia 2022) x 121 zł = 1452 zł

2. waloryzacja po roku 2020 r. - 3 % o 60 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. 12 x 60 zł (2000 + 60) = 720 zł

3. waloryzacja po roku 2021 r. - 3 % o 61.8 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. 12 x 61.8 zł (2000 + 60 + 61.8) = 741.6 zł

4. waloryzacja po roku 2022 r. - 3 % o 63.65 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 marca 2023 r. 3 x 63.65 zł (2000 + 60 + 61.8 + 63.65) = 190.95 zł

Suma powyższych kwot daje łącznie kwotę 3004.55 zł dochodzoną pozwem. Pismem z 10 marca 2023 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty, jednak bezskutecznie.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że bezsporny w sprawie jest fakt, że powód zawarł w 2010 r. z poprzednikiem pozwanego umowę ubezpieczenia renty odroczonej. Dnia 1 stycznia 2020 r. zamieniono rentę odroczoną na natychmiast płatną. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2020 r., I C 987/19 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 lutego 2020 r., I C 123/20 - wysokość renty została ustalona na kwotę 2000 zł i w takiej wysokości powód nadal otrzymuje rentę. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Warszawie z 15 stycznia 2022 r. I C 789/21 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. na rzecz powoda została zasądzona jednorazowa kwota 5000 zł tytułem waloryzacji świadczenia rentowego za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. Pozwany wskazał, że zgodnie z powołanymi powyżej wyrokami tracą moc klauzule waloryzacyjne zawarte w umowie podstawowej, renta w wysokości ustalonej wyrokiem nie jest co roku waloryzowana według wskaźników ustalonych przez PZU S.A., jednakże pozwany corocznie dokonuje operacji matematycznych polegających na podwyższaniu kwoty renty sprzed wyroku wg wskaźników ustalonych przez PZU S.A., a kiedy kwota osiągnie poziom ustalony w/w wyrokiem renta podlega corocznej waloryzacji na zasadach powszechnie przyjętych przez pozwanego.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 1 stycznia 2010 r. powód PZU S.A. zawarł z poprzednikiem prawnym pozwanego Warta S.A. umowę ubezpieczenia renty odroczonej potwierdzonej polisą nr 1234567, zgodnie z której treścią zakupiona renta w okresie odroczenia jej płatności miała być zwiększana corocznie o 3 %, kwota renty ustalona w powyższy sposób na początkowy dzień płatności renty, miała wzrastać w okresie jej wypłacania corocznie również o 3 %.

Dowód : polisa nr 1234567 (k.1)

W dniu 1 stycznia 2020 r. upłynął termin odroczenia renty i została ona zmieniona na rentę natychmiast płatną o numerze ewidencyjnym 7654321. Wysokość tej renty przy uwzględnieniu stosownej waloryzacji ustalił ostatecznie Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2020 r., w sprawie I C 123/20, określając ją na kwotę 2000 zł miesięcznie.

Dowód: wyrok z 15 lutego 2020 r., I C 123/20- k. 2 akt I C 987/19

Od tego czasu pozwany zaprzestał dokonywania corocznego zwiększania kwoty renty o 3 %.

(bezsporne)

Wyrokiem z 10 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie o sygn. I C 456/22 zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 15 stycznia 2022 r. w sprawie I C 789/21 i zasądził kwotę 5000 zł z tytułu wyrównania renty o 3 % rocznie za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r.

Dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 10 marca 2022 r. - k. 3 akt I C 789/21 Sądu Rejonowego w Warszawie

Pozwany nadal nie dokonuje podwyższenia renty powoda, wypłacając rentę w kwocie 2000 zł. Pismem z 10 marca 2023 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zaległości z tytułu nie podwyższania renty o 3 % rocznie, które to na dzień sporządzania pisma wynosiły 3004.55 zł.

Dowód: pismo z 10 marca 2023 r. wraz z potwierdzeniem nadania - k. 4

Pozwany Warta S.A. jest następcą prawnym AXA S.A.

(bezsporne)

Powyższy stan faktyczny był bezsporny, został ustalony na podstawie dokumentów prywatnych i urzędowych, których nikt nie kwestionował, a i Sąd nie znalazł ku temu podstaw.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 805 k.c. przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Przy ubezpieczeniu osobowym świadczenie zakładu ubezpieczeń polega w szczególności na zapłacie sumy pieniężnej w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej (art. 805 § 1 k.c.). Zgodnie z przepisem art. 821 pkt 1 k.c. takim wypadkiem może być dożycie przez osobę ubezpieczoną oznaczonego wieku.

W niniejszej sprawie bezspornym był fakt zawarcia przez strony umowy renty odroczonej, zamiany jej na natychmiast płatną, a następnie waloryzacja renty do kwoty 2000 zł miesięcznie przez Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2020 r. oraz fakt otrzymywania przez powódkę renty w tej wysokości.

Sporna między stronami była możliwość zastosowania w niniejszej sprawie zapisu umowy zwiększającego corocznie wysokość renty o 3 %. Należy podnieść, iż strony zawierając umowę ubezpieczenia renty odroczonej postanowiły, że miesięczna renta zwiększona corocznie w okresie odroczenia jej płatności o 3 %, od następnego roku kalendarzowego po roku, w którym nastąpił początek jej płatności, zwiększa się również corocznie o 3 % (k.1 akt).

Zarzut pozwanego, że z chwilą waloryzacji renty utraciły moc klauzule waloryzacyjne był całkowicie chybiony. Zarzut ten nie został poparty żadną argumentacją. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 lutego 2020 r., w sprawie I C 123/20, określającego rentę na kwotę 2000 zł, nie wynika w żaden sposób, aby utraciły moc klauzule waloryzacyjne zawarte w umowie podstawowej po dokonaniu waloryzacji na podstawie art. 3581 § 2 k.c. Przeciwnie, z uzasadnienia tego Sądu wynika, że podwyższenia o 3 % nie stanowi waloryzacji.(k. 2 akt I C 987/19 Sądu Rejonowego w Warszawie). Pozwany nie wskazał żadnego normy prawnej, która wiązałaby dokonanie waloryzacji przez sąd ze skutkiem prawnym w postaci wygaśnięcia zapisu umownego nakazującego podwyższanie renty o 3 % w skali roku. Przedmiotowy zapis umowny nie stanowił o waloryzacji świadczenia w trybie art. 3581 § 2 k.c., lecz umowny sposób podwyższania ustalonej w umowie ubezpieczenia renty odroczonej kwoty renty w następnych latach po rozpoczęciu jej płatności.

Na marginesie należy wskazać, że identyczne stanowisko zarówno co do zasady, jak i sposobu obliczania renty zajął Sąd Okręgowy w Warszawie, który wyrokiem z 10 marca 2022 r. w sprawie o sygn. I C 456/22 zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 15 stycznia 2022 r. w sprawie I C 789/21 .

Z uwagi na powyższe renta ustalona wyrokiem Okręgowego w Warszawie z dnia 15 lutego 2020 r., w sprawie I C 123/20, na kwotę 2000 zł podlegała podwyższeniu corocznie o 3 %. Kwotę należna powodowi to różnica pomiędzy należną a wypłacaną rentę. Zaległości powstałe od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. to różnica renty należnej 2121 zł (kwota jaką powinien otrzymywać powód od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.) i wypłacanej kwoty 2000 zł. Iloczyn miesięcznej różnicy (121 zł) i liczby miesięcy (12 - od stycznia 2022 do grudnia 2022) to 1452 zł. Zwiększenie renty o 3 % po roku 2020 r. - to 60 zł miesięcznie. Za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., czyli 12 miesięcy po 60 zł (2000 zł + 60 zł), daje za ten okres kwotę 720 zł. Zwiększenie renty o 3% po roku 2021 r. - to 61.8 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Iloczyn 12 miesięcy i należnej miesięcznej różnicy 61.8 zł (2000 + 60 + 61.8) daje kwotę 741.6 zł. Zwiększenie renty po roku 2022 r. o 3 % daje zwiększenie o 63.65 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 marca 2023 r., czyli 3 miesięcy, to iloczyn ilości miesięcy i różnicy w rencie pomiędzy należną a zapłaconą, czyli kwotą 63.65 zł (2000 + 60 + 61.8 + 63.65), daje 190.95 zł. Suma powyższych kwot daje łącznie kwotę 3104.55 zł. Z uwagi na powyższe zasądzono powyższą kwotę na podstawie art. 481 k.c. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu tj. od dnia wniesienia pozwu.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c. Pozwany w całości przegrał proces, stąd winien ponieść jego koszty. Na koszty procesu poniesione przez powoda składały się: opłata od pozwu w wysokości 750 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1500 zł (na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

/-/ Anna Kowalska