Postanowienie w przedmiocie przekazania kary pozbawienia wolności do wykonania w państwie obcym

Sygn. akt II K 25/23 Warszawa, dnia 15 marca 2024 r.

POSTANOWIENIE

Sąd Okręgowy w Warszawie w XXVI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Kowalska Protokolant: Jan Nowak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie Jana Wiśniewskiego

po rozpoznaniu w sprawie skazanego Adam Malinowski,

wniosku Ministra Sprawiedliwości,

w przedmiocie przekazania do wykonania na terytorium Niemiec kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec obywatela Niemiec,

na podstawie art. 30 § 1 Kodeksu postępowania karnego, art. 610 § 2 k.p.k., art. 611 § 3 k.p.k., art. 611b § 2 pkt 1 i 4 k.p.k., art. 3 ust. 1 lit. d) i e) Konwencji o przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 12, poz. 62), art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2022 r. poz. 1275) w związku z § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800)

postanawia

1. orzec o niedopuszczalności przekazania do wykonania na terytorium Niemiec wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie sygnatura akt II K 15/22 wobec skazanego Adam Malinowski, syna Piotra i Anny, urodzonego dnia 20 lipca 1985 r. w Berlinie; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Maria Zielińska wynagrodzenie w kwocie 1200 złotych (jeden tysiąc dwieście) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu przez adwokata.

UZASADNIENIE

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące możliwość przekazania do wykonania na terytorium Niemiec kary 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2022 r. w sprawie sygn. akt II K 15/22 wobec skazanego Adam Malinowski.

Na wstępie wskazać należy, iż zarówno Rzeczpospolita Polska, jak i Niemcy są członkami Konwencji o przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 12, poz. 62) oraz protokołu dodatkowego do tejże Konwencji z dnia 18 grudnia 1997 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 30, poz. 373). W art. 3 wymienionej Konwencji określono warunki pozytywne przekazania skazania do wykonania, które muszą zostać spełnione kumulatywnie, aby Sąd mógł orzec o prawnej dopuszczalności przekazania. Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a przekazanie może nastąpić, gdy działanie lub zaniechanie stanowiące podstawę skazania stanowi przestępstwo w rozumieniu prawa państwa wykonania lub stanowiłoby przestępstwo w wypadku popełnienia na jego terytorium. Na gruncie niniejszej sprawy nie sposób uznać, iż warunek ten został spełniony, albowiem pomimo kierowania przez Sąd licznych pism, Ministerstwo Sprawiedliwości przez ponad 2 lata nie udostępniło tekstu przepisów karnych świadczących o tym, iż przestępstwo będące podstawą przekazania jest karalne w państwie wykonania, to jest na terytorium Niemiec. Zatem brak podstaw do uznania, iż przesłanka podwójnej przestępności czynu została spełniona.

Kolejnym z warunków przekazania wskazanym w art. 3 ust. 1 lit c przedmiotowej Konwencji jest uzyskanie zgody skazanego na przekazanie lub gdy jedno z państw uzna to za koniczne ze względu na jego wiek lub stan fizyczny i psychiczny; zgody jego przedstawiciela ustawowego. Wprawdzie odstępstwo od wymogu wyrażenia zgody przez skazanego na przekazanie przewidują art. 9 i 10 protokołu dodatkowego do Konwencji jednak odstępstwo to może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skazany dążąc do uchylenia się od wykonania kary w państwie skazania lub dalszego jej wykonywania, ucieka na terytorium państwa, którego jest obywatelem, zanim odbędzie orzeczoną karę, bądź gdy wyrokiem lub decyzją administracyjna będącą jego następstwem orzeczono wydalenie, przewiezienie do granicy Państwa lub jakikolwiek inny środek ustanawiający zakaz przebywania skazanego na terytorium Państwa skazania, po zwolnieniu z zakładu karnego. Jak ustalono w niniejszej sprawie żadna z wyżej przytoczonych sytuacji nie miała miejsca. Dlatego też w ocenie Sądu brak oświadczenia skazanego w przedmiocie wyrażenia zgody na przekazanie uniemożliwia orzeczenie o prawnej dopuszczalności przekazania. Przy czym wskazać należy, iż Sąd skierował do Ministerstwa Sprawiedliwości pismo o uzupełnienie wniosku również co do tej kwestii jednak nie udzielono stosownej odpowiedzi. Nadto zauważyć należy, iż mimo szeregu czynności mających na celu ustalenie miejsca pobytu skazanego, nadal nie jest ono znane. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż nie sposób uzyskać zgody skazanego Adam Malinowski na przekazanie, a tym samym zachodzi kolejna okoliczność wyłączająca prawną możliwość przekazania skazanego w trybie niniejszej Konwencji.

Wskazać również należy, iż po zwolnieniu skazanego Adam Malinowski z Aresztu Śledczego w Warszawie na mocy postanowienia Sądu z dnia 20 grudnia 2022 r. nie wprowadzono wobec skazanego kary pozbawienia wolności do wykonania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, ani też nie podjęto czynności mających na celu przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie, którego jest obywatelem.

Reasumując, z powołanych wyżej względów w ocenie Sądu przekazanie przedmiotowego orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne.

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Maria Zielińska koszty obrony z urzędu zgodnie z obowiązującymi przepisami.

SSO Anna Kowalska