Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia dopuszczalności przejęcia do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za granicą

II K 123/23                         dnia 24 maja 2023 r.

POSTANOWIENIE

Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSO Anna Kowalska

Protokolant:   Jan Nowak

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie - Maria Zielińska

po rozpoznaniu w sprawie Jana Wiśniewskiego

skazanego za przestępstwo z § 178 ust. 1 kk litera a oraz § 197 § 1 kk na

skutek wniosku Jana Wiśniewskiego

w przedmiocie stwierdzenia dopuszczalności przejęcia do dalszego wykonania w Polsce kary

pozbawienia wolności orzeczonej za granicą

na podstawie art. 607 § 1 k.p.k. oraz art. 607a § 1 k.p.k. w zw. z art. 9 Konwencji o

przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 22, poz. 82) oraz art. 3

Protokołu Dodatkowego do tej Konwencji z dnia 18 grudnia 1997 r.

postanawia

1. Stwierdzić prawną dopuszczalność przejęcia do wykonania w Polsce kary 5 lat

   pozbawienia wolności orzeczonej wobec obywatela polskiego Jana Wiśniewskiego wyrokiem

   Crown Court dla Londynu z dnia 15 marca 2022 r. sygnatura 1234/2022

2. Zastosować wobec Jana Wiśniewskiego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego

   aresztowania na okres 3 miesięcy od daty przekroczenia przez niego granicy

   Rzeczypospolitej Polskiej.

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2023 r. Jan Wiśniewski zwrócił się do Sądu

Okręgowego w Warszawie o stwierdzenie dopuszczalności przejęcia do wykonania w Polsce kary

pozbawienia wolności orzeczonej za granicą wobec obywatela polskiego - Jana Wiśniewskiego -

oraz w przypadku stwierdzenia takiej dopuszczalności o zastosowanie wobec niego środka

zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania od dnia przekroczenia granicy Polski.

Wyrokiem Crown Court dla Londynu z dnia 15 marca 2022 r. sygnatura 1234/2022 Jan Wiśniewski został skazany za przestępstwo usiłowania zgwałcenia przy

użyciu przemocy polegające na tym, że w dniu 1 stycznia 2022 roku około godziny 22:00 na w

Londynie, Oxford Street 12 rzucił Annę Smith na podłogę, przytrzymał ją silnie i położył jej rękę na ustach,

zdjął z niej kurtkę i bluzkę, ściągnął jej spodnie i dotknął ją w krocze, Anna Smith broniła się

tak silnie, że Wiśniewskiemu nie udało się dokonać gwałtu tj. czynu z § 178 ust. 1 litera a

oraz § 197 § 1 kk - na karę 5 lat pozbawienia wolności. Na poczet orzeczonej

kary zaliczono okres 30 dni aresztu.

Z załączonych przez Jana Wiśniewskiego do wniosku dokumentów wynika, iż ich

prawdziwość i prawomocność została potwierdzona.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 607 § 1 k.p.k. przejęcie do wykonania orzeczenia jest dopuszczalne w

przypadku nie wystąpienia okoliczności opisanych w pkt. 1 - 7 ww. przepisu oraz okoliczności

wymienionych w art. 607a § 1 punkt 1,2 i 3 k.p.k.

W ocenie Sądu w sprawie Jana Wiśniewskiego nie występują wyżej wymienione przesłanki.

Orzeczenie, którego dotyczy przejęcie - wyrok Crown Court dla Londynu z dnia 15 marca 2022 r. sygnatura 1234/2022 - jest prawomocny, a jego wykonanie nie

narusza suwerenności, bezpieczeństwa ani porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej. Czyn,

za który został skazany Jan Wiśniewski stanowi odpowiednik przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. w zw.

z art. 13 § 1 k.k., za który grozi kara pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Jan Wiśniewski nie wyraził zgody na odbywanie kary w Polsce, jednakże zgodnie z art. 606 §

1 k.p.k. przepisów k.p.k. dotyczących postępowania w sprawach karnych ze stosunków

międzynarodowych nie stosuje się, gdy umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska

jest stroną, stanowi inaczej. Zgodnie z ratyfikowanymi przez Polskę postanowieniami Konwencji

o przekazywaniu osób skazanych z dnia 21 marca 1983 r. oraz art. 3 Protokołu Dodatkowego do

tej Konwencji z dnia 18 grudnia 1997 r., można postanowić o przejęciu skazanego bez jego

zgody, jednakże po rozważeniu jego stanowiska, jeżeli wyrokiem skazującym lub decyzją

administracyjną będącą jego następstwem orzeczono wobec niego wydalenie z terytorium

Państwa skazania, przewiezienie do granicy Państwa lub jakikolwiek inny środek ustanawiający

zakaz przebywania skazanego na terytorium Państwa skazania po zwolnieniu z zakładu karnego.

Jan Wiśniewski nie wyraził zgody na odbywanie kary w Polsce. Zgodnie z informacjami

przekazanymi przez Home Office skazany miał możliwość wyrażenia swojego zdania,

jednakże odmówił złożenia oświadczenia na piśmie lub podpisania blankietu oświadczenia.

Oceniając stanowisko skazanego Sąd uwzględnił zatem jego sytuację opierając się na

dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. I tak, na mocy decyzji Home Office z dnia 20 marca 2022 r. Jan Wiśniewski został na stałe wydalony z Wielkiej Brytanii. Skazany na terenie Wielkiej Brytanii przebywał od 2015 roku, pracował jako kelner na podstawie pozwolenia na prace wydanego na okres do 2020 roku, jego kolejny wniosek o pozwolenie na pobyt w Wielkiej Brytanii został załatwiony odmownie. Na terenie Wielkiej Brytanii Jan Wiśniewski nie ma rodziny, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Rodzice skazanego oraz jego brat zamieszkują w Polsce w miejscowości Kraków. W ocenie Sądu nie można zatem mówić, iż skazany skoncentrował swoje życie w Wielkiej Brytanii. Sąd wziął również pod uwagę przepisy prawa brytyjskiego dające Janowi Wiśniewskiemu możliwość uzyskania warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia kary po upływie 2/3 kary. Zaznaczyć należy, iż ze wskazanej instytucji skazany ma możliwość skorzystania także w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w Polsce - i to nie po odbyciu 2/3, ale już po odbyciu co najmniej połowy kary, a więc na warunkach korzystniejszych od obowiązujących w prawie brytyjskim.

Wobec skazanego nie zachodzą także okoliczności opisane w wymienionych wyżej punktach § 1 art. 607a k.p.k. Czyn skazanego zawiera znamiona czynu zabronionego /opisanego wyżej/, a brak jest przesłanek do uznania, iż czyn skazanego nie stanowił przestępstwa lub skazany nie popełnił przestępstwa albo nie podlega karze. W sprawie nie wystąpiło przedawnienie, a przejęcie skazania nie jest sprzeczne z polskim prawem. Tak więc zdaniem Sądu Okręgowego w Warszawie w pełni uzasadnione jest stwierdzenie dopuszczalności do wykonania w Polsce kary pozbawienia wolności orzeczonej za granicą wobec obywatela polskiego Jana Wiśniewskiego wyrokiem Crown Court dla Londynu z dnia 15 marca 2022 r. sygnatura 1234/2022. Ponieważ po przejęciu orzeczenia do wykonania zgodnie z art. 609 § 1 k.p.k. Sąd będzie określał kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego oraz karę podlegająca wykonaniu, do czasu wydania w/w decyzji celowym jest zastosowanie na podstawie art. 258 § 1 k.p.k. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania skazanego Jana Wiśniewskiego na okres 3 miesięcy od dnia przekroczenia granicy Polski. Środek ten ma zapewnić obecność skazanego w Polsce do czasu zakończenia postępowania w zakresie przejęcia skazania do wykonania. Na marginesie należy wskazać, iż jak zaznaczył Jan Wiśniewski, decyzja Home Office o wydaleniu skazanego może stanowić element oceny sądu z uwagi na treść art. 27 i 28 Dyrektywy nr 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się oraz pobytu na terytorium Państw członkowskich, jak również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jednakże zdaniem Sądu krytyczna ocena decyzji Home Office w niniejszej sprawie nie ma bezpośredniego wpływu na decyzję o prawnej dopuszczalność przejęcia do wykonania w Polsce kary 5 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec Jana Wiśniewskiego wyrokiem Crown Court dla Londynu z dnia 15 marca 2022 r. sygnatura 1234/2022. Faktem jest, że decyzja o wydaleniu Jana Wiśniewskiego została podjęta przez właściwe organy brytyjskie i niewątpliwie zostanie ona wykonana. Dodatkowo nie można uznać, że decyzja ta narusza interesy skazanego, bowiem - jak już wyżej wskazano - życie Jana Wiśniewskiego nie jest skoncentrowane w Wielkiej Brytanii. Podkreślić jednocześnie należy, iż decyzja Sądu rozstrzyga tylko o prawnej dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania w Polsce, co nie stwarza po stronie Wielkiej Brytanii obowiązku podjęcia pozytywnej decyzji w przedmiocie wniosku polskiego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisów powołanych wyżej Sąd orzekł jak w części rozstrzygającej postanowienia.

SSO Anna Kowalska